Φάρος

Θα μπορούσε να είναι και μόνο για τις ικανότητές της, τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα και την εν γένει προσωπικότητά της. Τη σοβαρότητα. Τη σεμνότητα. Τη γενναιότητα σε ορισμένες περιπτώσεις και τον πραγματισμό σε άλλες. Το θάρρος της γνώμης. Τις οικολογικές ευαισθησίες. Την απλότητα. Το συναινετικό της πνεύμα. Και, φυσικά, το γεγονός ότι είναι γυναίκα, η πρώτη γυναίκα σε αυτή τη θέση.

Η σημερινή επίσημη είσοδος όμως της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην ελληνική πολιτική ζωή είναι αποφασιστικής σημασίας και για έναν άλλο λόγο. Επειδή έρχεται να ενισχύσει, έστω και εμμέσως, έστω και συμβολικά, το στρατόπεδο της ψυχραιμίας και του ορθολογισμού σε μια στιγμή που το έχει ιδιαίτερη ανάγκη αυτός ο τόπος.

Το βλέπουμε στο ζήτημα που μας έχει απασχολήσει πολύ τις τελευταίες ημέρες, τη στάση της εκκλησίας απέναντι στον κορωνοϊό. Δεν είναι μόνο οι δύο απόψεις στους κόλπους της εκκλησίας, με την ηγεσία να επιμένει σε απηρχαιωμένες απόψεις και επιμέρους εκκλησίες ή μεμονωμένους ιερείς να τονίζουν με διάφορους τρόπους ότι πρέπει όλοι να ακολουθούν αυτό που λένε οι επιστήμονες. Είναι ο διχασμός ακόμη και στους κόλπους της κυβέρνησης: το πρωί ο υπουργός Ανάπτυξης δηλώνει πως η κριτική στάση απέναντι στην εκκλησία βγάζει κόμπλεξ και είναι «εμετός» και το βράδυ ο Πρωθυπουργός τονίζει πως τα θρησκευτικά καθήκοντα πρέπει να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και η ΝΔ θέλει προφανώς να ικανοποιεί όλα της τα ακροατήρια. Αλλά εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.

Το βλέπουμε στο περίφημο «εθνικό θέμα». Οποιος τολμά να μιλάει για την ανάγκη διαλόγου, συνεκμετάλλευσης ή ενός γενικότερου συμβιβασμού με την Τουρκία, όχι ακόμη και αυτές τις δύσκολες ώρες αλλά ιδιαίτερα αυτές τις δύσκολες ώρες, χαρακτηρίζεται «Τσάμπερλεν», δειλός, ακόμη και προδότης. Διασύρεται στα σόσιαλ μίντια, γίνεται πρωτοσέλιδο σε λαϊκίστικα έντυπα, προσφέρεται ως βορά στους φανατικούς. Ολοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει μακροπρόθεσμα άλλη λύση από τη συμβίωση με τη γειτονική χώρα. Κι όμως, και μόνο το άκουσμα της λέξης «Χάγη» προκαλεί εθνικιστική υστερία.

Το βλέπουμε στην πίστη που είχε ανέκαθεν αυτός ο λαός στο μάτι, στα θαύματα και, φυσικά, στις θεωρίες συνωμοσίας. Ο Κραουνάκης δεν έκανε τίποτα άλλο από το να πει φωναχτά αυτό που πιστεύει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας – γι’ αυτό άλλωστε το είπε. Ο κορωνοϊός είναι μια εργαστηριακή επίθεση για τη μείωση των πληθυσμών, όπως το Μνημόνιο ήταν ένα εφεύρημα των Ευρωπαίων για να μας κάνουν κακό. Δηλώνει με παρρησία ένας επώνυμος ότι προσβλήθηκε από τον ιό; Σιγά μη λέει αλήθεια, κάποιο συμφέρον θα υπηρετεί…

Σε αυτή την πραγματικότητα, και σε αυτή τη συγκυρία, η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αποτελεί έναν φάρο και ένα σημείο αναφοράς. Μπορεί να στενοχωρηθούν οι γελοιογράφοι. Θα βγει ενισχυμένη όμως η δημοκρατία.