Κερδήθηκε η μάχη, έρχεται ο πόλεμος

Τα δύο ταξίδια έγιναν: ο Ερντογάν πήγε στις Βρυξέλλες. Και ο Μητσοτάκης στο Βερολίνο. Η νέα εποχή, που διαμορφώθηκε μετά τη μαζική επίθεση της Τουρκίας στα ελληνικά σύνορα με «όπλο» τους μετανάστες, καταστάλαξε με την Ελλάδα να δρέπει τους καρπούς της αποφασιστικότητάς της να μην αφήσει να σπάσουν τα σύνορα. Αν δεν το είχε πράξει, όχι απλώς δεν θα μπορούσε να σταθεί αυτή τη στιγμή στο ευρωπαϊκό περιβάλλον απαιτώντας από το Βερολίνο και την ΕΕ να πάρουν θέση, αλλά, αντιθέτως, θα βρισκόταν αυτή πλέον στην εξαιρετικά δυσμενή θέση να μην ξέρει τι να κάνει με τις χιλιάδες των νέων μεταναστών. Που φυσικά θα παρέμεναν εγκλωβισμένοι εδώ σε μία κατάσταση που θα επέφερε κοινωνικό, πολιτικό και διπλωματικό χάος. Τότε, θα είχε βρεθεί πλήρως απομονωμένη από τους πάντες, για τον πολύ απλό λόγο ότι θα προσπαθούσε να τους πείσει να πάρουν κάποιους έστω από αυτούς τους μετανάστες, κάτι που δεν θα κατάφερνε. Δια ταύτα: η Ελλάδα αντέδρασε με ταχύτατα αντανακλαστικά και με απόλυτη αποφασιστικότητα. Και αυτό η κυβέρνηση το πιστώνεται 100%, όπως άλλωστε έδειξαν και οι διπλωματικές ισορροπίες, αλλά και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης που εκτόξευσαν σε πρωτοφανή επίπεδα την αποδοχή των κυβερνητικών χειρισμών. Η Ελλάδα άντεξε αυτή τη δόλια ναζιστικού τύπου οργανωμένη επίθεση της Τουρκίας και «ανταμείβεται» γι’ αυτό και εσωτερικά και εξωτερικά. Εδειξε ότι είναι χώρα. Αυτή ήταν μεγάλη έκπληξη προς όλους και εντός και εκτός. Αν δεν το είχε πράξει, οι συνέπειες θα ήταν ήδη δραματικές. Από εδώ και πέρα όμως;

Προ λίγων ημερών, πριν από τα προαναφερθέντα ταξίδια στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας (και πρώην αρχηγός ΓΕΣ) Αλκιβιάδης Στεφανής, πρόσωπο – κλειδί σε όλη αυτή την επιτυχία, δήλωνε ότι κατά την εκτίμησή του η πίεση από την Τουρκία θα αυξηθεί. «Δεν βγαίνει το σχέδιο του Ερντογάν» είπε. Και η ανάλυσή του ήδη αποδείχθηκε ορθή. Είχε όμως και ένα δεύτερο σκέλος: είπε ακόμα ότι «δεχόμαστε επίθεση από την Τουρκία με όχημα τους μετανάστες. Βρισκόμαστε σε πόλεμο χωρίς σφαίρες. Απειλείται η εθνική μας ασφάλεια». Σε όσους γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι πασίγνωστο εδώ και πολλά χρόνια ότι ο Στεφανής και ξέρει και εννοεί αυτό που λέει. Γι’ αυτό και πρέπει να υπογραμμιστεί μία ακόμα φράση του: «Δεν μας φοβίζει τίποτα. Αξιολογούμε την κάθε ενέργεια χωρίς όμως να αποκλείουμε και το ενδεχόμενο μιας προβοκάτσιας ή ενός ατυχήματος. Ηρεμοι και με ψυχραιμία θα αντιμετωπίσουμε την τουρκική προκλητικότητα».

Η έννοια «πόλεμος χωρίς σφαίρες» συγκεφαλαιώνει πλήρως αυτόν τον «πρώτο κύκλο». Τα ερωτήματα πλέον είναι δύο. Πρώτον, αν και πότε αυτός θα εξελιχθεί σε πόλεμο με σφαίρες – και, φυσικά, όχι μόνον. Και, δεύτερον, τι θα κάνει τότε η Ελλάδα; Θα κατανοήσει την ίδια της την επιτυχία; Θα διδαχθεί από αυτό που ήδη έπραξε και που έφερε το βέλτιστο αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα; Και, κυρίως, θα είναι αποφασισμένη να την προβάλλει και την ώρα που οι Τούρκοι θα επιτεθούν όχι πια με μάζες ανθρώπων, αλλά με δύναμη πυρός; Οταν θα έρθουν τα πιο δύσκολα, η κυβέρνηση δεν πρέπει να ξεχάσει ούτε στιγμή αυτό που η ίδια πέτυχε. Οπως οδήγησε τη χώρα με σταθερό και αποφασιστικό τρόπο τώρα, έτσι ακριβώς πρέπει να πράξει και μετά. Και, όταν έρθουν τα πολύ δύσκολα, να μην ξεχάσει στιγμή αυτά που η ίδια πέτυχε.