Η πρόκληση της έμπνευσης

Το πρόσωπο ξεχωρίζει αμέσως γιατί τα χαρακτηριστικά του τα γνωρίζει όλη η υφήλιος. Είναι ο Γούντι Αλεν, ή μάλλον το μαλλί και ο κοκάλινος σκελετός των χαρακτηριστικών γυαλιών του. Ξεγυριστά σε άσπρο φόντο και πάνω από τα κτίρια μιας πόλης που χωρίς τον τίτλο «Vicky Cristina Barcelona», ο οποίος αναγράφεται από κάτω, ίσως να μην καταλάβαινες ότι είναι η Βαρκελώνη, το αρχιτεκτονικό στολίδι της Ισπανίας.

Η ζωγραφιά είναι βεβαίως εμπνευσμένη από την ταινία του Γούντι Αλεν με τον παραπάνω τίτλο. Και όπως όλες που μπορεί να βρει κανείς στο Art Positive, είναι μια πρωτογενής ζωγραφιά έτσι όπως την εμπνεύστηκε ο Πέτρος Ηλιάδης, παλιός φίλος και συνάδελφος, ο οποίος εδώ και μερικά χρόνια έχει ακολουθήσει διαφορετικούς επαγγελματικούς δρόμους.

Για την ακρίβεια, τα τελευταία δύο χρόνια και μετά από αρκετό ψάξιμο μαζί με ποικίλους πειραματισμούς, ο Πέτρος ανακάλυψε τον «μαγικό κόσμο της μεταξοτυπίας» όπως τον αποκαλεί. Τον συνάρπασαν οι τεράστιες δυνατότητες που η εφαρμογή της μεταξοτυπίας έχει σε ύφασμα, χαρτί και διάφορα άλλα υλικά και έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.

Πράγματι, η μεταξοτυπία είναι μια σύγχρονη μορφή Τέχνης αρκετά διαδεδομένη στο εξωτερικό και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις πανάκριβη – μπορείς να βρεις μπλούζες με συγκεκριμένα σχέδια να πωλούνται σε υπερβολικά (για την εποχή μας και όχι μόνο) υψηλές τιμές σε χώρες της Ευρώπης όπως η Αγγλία, η Γερμανία και η Γαλλία.

Το Art Positive δεν είναι βεβαίως η μόνη ελληνική εταιρεία που υλοποιεί τις δυνατότητες της μεταξοτυπίας, αν και η ίδια η εταιρεία δεν είναι εδώ το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η έμπνευση της δημιουργίας. Η δύναμη δεν είναι το μέσον, δηλαδή το εργαλείο, γιατί τεχνικές υπήρχαν, υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Το πώς μπορεί να τις χρησιμοποιήσει κανείς προσφέροντας κάτι που αξίζει έχει νομίζω μεγαλύτερη σημασία.

Κοιτάζω τη δουλειά του Πέτρου, σε μπλούζες, τσάντες και άλλα αξεσουάρ. Είναι εμπνευσμένη κυρίως από τον κινηματογράφο, τον οποίο γνωρίζω ότι ο Πέτρος αγαπά. Εντυπωσιάζομαι. Μια ρόδα ποδηλάτου που όμως θα μπορούσε να είναι και μπομπίνα με φιλμ είναι η εικόνα του «Κλέφτη ποδηλάτων» (Ladri di bisciclete/ Bicycle thief) του Βιτόριο ντε Σίκα, θαλασσιά κτίρια από μπετόν αρμέ και τζάμι συνθέτουν το παζλ του «Inception», εκείνης της δυσνόητης σπαζοκεφαλιάς του Κρίστοφερ Νόλαν, της οποίας η εικαστική ομορφιά συνδυαζόταν περίεργα με μια ακατάληπτη πλοκή. Ενας άντρας τρέχει κάτω από το αεροπλάνο που τον καταδιώκει και ανάμεσά τους ο τίτλος της κλασικής ταινίας του Αλφρεντ Χίτσκοκ «North by Northwest» (Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων). Ο Πέτρος επέλεξε την πιο χαρακτηριστική σκηνή αυτής της ταινίας – ο Κάρι Γκραντ τρέχει μόνος του στην έρημο προσπαθώντας να ξεφύγει από το αεροπλάνο που τον καταδιώκει – και συνδυάζοντας το πορτοκαλί με το μαύρο έφτιαξε μια μπλούζα που καμαρώνεις να τη φοράς (υποκειμενική εκτίμηση βέβαια, γιατί τυγχάνει να είναι τα δύο αγαπημένα μου χρώματα).

Στο χέρι του γραφίστα είναι να δώσει στη δημιουργία του την καλλιτεχνική διάσταση που εκείνος έχει αποφασίσει. Ολο το υλικό βρίσκεται μπροστά του, η επιλογή είναι δική του. Κατά προέκταση στο χέρι και στη διάθεσή μας είναι να κάνουμε το ίδιο με το οτιδήποτε στη ζωή μας και να τη διαμορφώσουμε έτσι όπως θεωρούμε καλύτερα. Ετσι όπως, απλώς, μας αρέσει.