«Η φύση δεν αντιγράφεται»

Ούτε πλοίο, ούτε τρένο δεν χρειάζεται τούτο το ταξίδι από τα δειλινά της Νάξου έως τα επιβλητικά βράχια των Μετεώρων και από τον χιονισμένο Ταΰγετο έως το Μεσολόγγι. Αρκεί ένα πέρασμα από τις αρχές της οδού Σκουφά, εκεί όπου πάνω σε περίπου 30 μικρές ή μεγαλύτερες ξύλινες επιφάνειες ο Θανάσης Μακρής έχει πλάσει τοπία με παχιά πάστα δημιουργώντας εικόνες οικείες στο βλέμμα, αλλά όχι άμεσα αναγνωρίσιμες, ώστε να δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να τις διαβάσει με τον δικό του τρόπο. «Αφορμή είναι το φως. Το υλικό που επιλέγω αναδιατυπώνει την εικόνα από την οποία έχω πάρει το ερέθισμα κι αυτό που δημιουργείται είναι μια καινούργια εικόνα. Η φύση δεν αντιγράφεται, όπως έλεγε κι ο Γιάννης Μόραλης» εξηγεί ο ζωγράφος για τη δουλειά υπό τον τίτλο «Αναζητώντας ένα άλλο φως».

«Ολα όσα ζωγραφίζω είναι βιωμένα, διαφορετικά το αποτέλεσμα θα ήταν ψυχρό. Αλλες φορές ζωγραφίζω τοπία από μνήμης, άλλες από φωτογραφίες που έχω τραβήξει ο ίδιος κι άλλες διά ζώσης, στο ύπαιθρο. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο, διότι μπορεί εύκολα να παρασυρθώ από τις λεπτομέρειες. Ακόμα κι ένα φύσημα του ανέμου μπορεί να με επηρεάσει. Ολα αυτά ο ζωγράφος, βέβαια, πρέπει να τα πυκνώσει και να μην επηρεάζεται. Αφήνω το υλικό μου να αναπτυχθεί πάνω στην εικόνα των δύο διαστάσεων του πίνακα, χωρίς ωστόσο να μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα αν κατευθύνω εγώ το υλικό ή εκείνο εμένα και ως ποιο σημείο. Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι ξεκινώ από την ηδονή του πλασίματος των χρωματικών κηλίδων. Αν δεν γοητευτώ από δυο χρώματα ή ακόμα κι από ένα, δεν γίνεται ζωγραφική» συνεχίζει.

Για ποιον λόγο επέλεξε να αποτυπώσει το φως με μια παχιά πάστα στις ελαιογραφίες του; «Δεν υπάρχει κενό στο φως, είναι πυκνό. Η ύλη, ακόμα και το κενό, έχει πυκνότητα. Αν ένιωθα το κενό ως κενό, δεν θα μπορούσα να το ζωγραφίσω. Αν δεν βρω τη χρωματική ταυτότητα του κάθε φαινομένου – που σημαίνει ύλη -, δεν μπορώ να το ζωγραφίσω» λέει ο 65χρονος καλλιτέχνης που χαρακτηρίζει τη ζωγραφική  ψυχοσωματική διαδικασία κατά την οποία ποτέ ο δημιουργός δεν ξέρει πότε τελειώνει ένα έργο. «Κάποια τελειώνουν και κάποια όχι, και το καταλαβαίνεις εκ των υστέρων. Απλώς έρχεται κάποια στιγμή που αισθάνεσαι σαν να έχεις χορτάσει την ώρα που ζωγραφίζεις και δεν μπορείς να προσθέσεις τίποτα στο έργο». Αν θα έπρεπε να συνοψίσει σε μια φράση τη δουλειά του, ποια θα ήταν; «Δράττω τη συγκίνηση της στιγμής. Η στιγμή δεν ξέρουμε τι είναι. Οταν φτάσουμε να καταλάβουμε τι είναι, μπορεί να σταματήσουμε να ζωγραφίζουμε. Δεν θα υπάρχει ανάγκη» καταλήγει.