Η Βραζιλία είχε {LF}τα αρνητικά πρωτεία

Την τελευταία εικοσαετία, πάντως, έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και περισσότερες έρευνες – που δημοσιοποιούνται – σχετικά με το περιβάλλον και θέματα υγείας, ιδιαίτερα σε πόλεις που πρόκειται να φιλοξενήσουν το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη και φυσικά δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους (αθλητές και θεατές).

Από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 2000 (με θέμα κάποια μολυσμένα νερά,  εκεί όπου θα γίνονταν οι αγώνες της ιστιοπλοΐας) και την Αθήνα το 2004 (με το περιβόητο νέφος που εμείς το είχαμε συνηθίσει αλλά απασχολούσε – τότε – αρκετά τα ΜΜΕ του εξωτερικού), φτάσαμε στο τοξικό νέφος του Πεκίνου (2008), την τεράστια τρύπα του όζοντος στο Λονδίνο (2012) όπου έσπασε κάθε όριο ασφαλείας, μέχρι το αποκορύφωμα στη Βραζιλία, το 2016.

Ισως σε μια από τις πιο «μολυσμένες» διοργανώσεις στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, με ιούς διαφόρων ειδών.

Κουνούπια…

Θυμίζουμε ότι αρχικά είχαμε τη Ζίκα, όπως ονομαζόταν η μόλυνση που προέρχεται από τσίμπημα κουνουπιών και απειλεί σοβαρά την υγεία των ανθρώπων.

Αργότερα οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο υπερ-βακτήριο, όπως το αποκάλεσαν, που αντιστεκόταν στα αντιβιοτικά. Αυτό το βακτήριο είχε βρεθεί στις ακτές του Ρίο, όπου θα διεξάγονταν τα αγωνίσματα της κολύμβησης, αλλά και σε λιμνοθάλασσα όπου θα φιλοξενούνταν τα αγωνίσματα της κωπηλασίας και του κανόε καγιάκ.

Αν και τα βακτήρια αυτά, συνήθως, αναπτύσσονται μονάχα σε νοσοκομεία, οι μελέτες τότε είχαν δείξει ως αποκλειστικό – σχεδόν – υπεύθυνο το αποχετευτικό σύστημα του Ρίο, που ήταν απόλυτα αναξιόπιστο και επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών.

Και στην Κοπακαμπάνα

Λίγους μήνες πριν από τους Αγώνες, είχαν βρεθεί υπερ-βακτηρίδια σε παραλίες και τον κόλπο της Γουαναμπάρα Μπέι, στα ανοικτά των οποίων επρόκειτο να διεξαχθούν, έδειξε την ύπαρξη των μικροβίων σε πέντε από τις κορυφαίες παραλίες του Ρίο, συμπεριλαμβανομένης και της περίφημης Κοπακαμπάνα, όπου έγιναν τα αγωνίσματα της ανοικτής θαλάσσης και του τριάθλου. Οι άλλες τέσσερις παραλίες ήταν οι Ιπανέμα, Λεμπλόν, Μποταφόγκο και Φλαμένγκο.

Μάλιστα, τα συγκεκριμένα βακτήρια πλήττουν το ουρικό σύστημα του ανθρώπου, τα γαστρεντερικά όργανά του και προκαλούν μηνιγγίτιδα.

Σύμφωνα δε με τις τότε μελέτες, αυτά τα βακτήρια προκαλούν τον θάνατο στους μισούς από αυτούς που θα μολυνθούν!

Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι μια βραζιλιάνα επιστήμονας, που ήταν επικεφαλής της έρευνας, η

Ρενάτα Πικάο, καθηγήτρια στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο και βασική ερευνήτρια της πρώτης μελέτης, είχε ανακοινώσει τότε πως η μόλυνση των πασίγνωστων παραλιών του Ρίο ήταν το αποτέλεσμα της παντελούς έλλειψης υγειονομικής πολιτικής στη μητροπολιτική περιοχή, όπου ζουν περισσότεροι από 12 εκατομμύρια άνθρωποι.

Με απόβλητα από πολλά νοσοκομεία και σπίτια να χύνονται – χωρίς έλεγχο – σε υδάτινες περιοχές του Ρίο, επιτρέποντας στα υπερ-βακτήρια να εξαπλώνονται τα τελευταία χρόνια και πέρα από τα νοσοκομεία της πόλης.

Κούφια υπόσχεση

Και να φανταστεί κάποιος, ότι η υπόσχεση των διοργανωτών – στον φάκελο υποψηφιότητας – για την απολύμανση και το καθάρισμα των νερών του Ρίο ήταν ένα από τα βασικά που είχε υποσχεθεί η Βραζιλία στη ΔΟΕ!

Η μόλυνση και τα προβλήματα αρκετών αθλητών που συμμετείχαν στα προολυμπιακά τουρνουά ήταν ουσιαστικά η παραδοχή της αποτυχίας της υπόσχεσης, με κάποια δείγματα να δείχνουν μόλυνση των υδάτων σε ποσοστά που άγγιζαν το 90%!

Εξω από τον περίφημο κόλπο δέσποζαν οι τεράστιες φαβέλες στις οποίες ζούσαν (και ζουν) εκατομμύρια Βραζιλιάνοι υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς να διαθέτουν καν τις στοιχειώδεις υγειονομικές υποδομές.

Με τους κατοίκους εκεί να κοιτάνε αρχικά να ζήσουν και όχι το πώς θα ζήσουν!