Το σημείο καμπής

Εφτασε το stress test για την κυβέρνηση ή προσεγγίζει και εκείνη το κλασικό σημείο καμπής για όσους κυβερνάνε; Θα στενοχωρήσω τους φίλους της κυβέρνησης – κλασικούς δεξιούς και νεοπροσήλυτους της πάλαι ανανεωτικής Αριστεράς που είδαν τον Κυριάκο τον αληθινό – αλλά αυτό έρχεται.

Ας δούμε βέβαια τι σημαίνει πολιτικά και πότε θα το βρει μπροστά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, το ένιωσε τον Μάρτιο του 2017 και μετά. Κανένα Μακεδονικό δεν του στέρησε την εξουσία. Πολύ νωρίτερα υπήρξε το σημείο χωρίς επιστροφή. Η κοινωνική συμμαχία που έστω αμυντικά τον έφερε στο Μέγαρο Μαξίμου έσπασε ήδη απ’ το πρώτο οκτάμηνο. Το κίνημα της γραβάτας – που τότε οι κυβερνώντες υποτίμησαν – αλλά και μια σειρά μέτρων όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ, εξάτμισαν τη συμμαχία που περιγράφουμε, σε συνδυασμό με ένα μέγα αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα πολλών επιμέρους υπο-ρευμάτων δυσαρέσκειας. Δίκαιης ή άδικης δυσαρέσκειας, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα έκανε όλα λάθος στη θητεία του – εκτός αν κάποιος το βλέπει απλώς ιδεοληπτικά.

Υστερα από κείνο το σημείο υπήρξαν τομές που επαναπάτρισαν κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ ή μπετονάρισαν στρώματα, όχι πια όμως με όρους πλειοψηφίας.

Πάμε τώρα στη μεγάλη αστική παράταξη. Εξοχα η ίδια συγκράτησε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα στα όριά της, έφτιαξε επιθετικό αφήγημα «να φύγουν», μίλησε εντατικά για τη μεσαία τάξη, που μεταπολιτευτικά είναι κρίσιμη για τις εκλογικές αναμετρήσεις. Επιτυχία του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη και του μοντέρνου επιτελείου του, επιτυχία και των συμμάχων του εντός της παράταξής του που επέλεξαν να τον στηρίξουν. Ο πολύπειρος Αντώνης Σαμαράς εδώ ήταν καθοριστικός.

Εμελλε όμως το όλο αφήγημα να μετεωρίζεται έπειτα από οκτώ μήνες. Για την ακρίβεια, από εδώ και πέρα, αφού: Υπάρχει επίσημη υστέρηση εσόδων. Υπάρχει χαοτική διαχείριση του Προσφυγικού. Υπάρχει ολιγωρία στην επανεξέταση της κοινής δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας, ολιγωρία στην ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών, καμία ευελιξία στις δομές και στην ενδυνάμωση της Υπηρεσίας Ασύλου. Καμία συνεννόηση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Την ίδια ώρα, οι λεγόμενες επενδύσεις (με τη λογική της κυβέρνησης) δεν προχωρούν ιδιαίτερα. Το λεγόμενο επιτελικό κράτος χάνεται στη μετάφραση του πρωθυπουργικού συγκεντρωτισμού και των πολλών υποομάδων του Μαξίμου.

Ολα αυτά ενώ πλησιάζουμε τις μεταμνημονιακές αξιολογήσεις, το επερχόμενο τραυματισμένο τουριστικά καλοκαίρι και μια αναθεωρητική – απειλητική Τουρκία, για την οποία επίσης δεν έχουμε σαφή εικόνα με τι σχέδιο θα την αντιμετωπίσουμε. Στα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να προστεθεί μια απρόβλεπτη μεταβλητή. Που απλώς θα επιταχύνει τον πολιτικό χρόνο μέχρι το σημείο καμπής για τη σημερινή κυβέρνηση. Το δόγμα «ασφάλεια και τάξη» δεν θα πιάνει για πολύ. Ούτε η θεματική βία των ΜΑΤ στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Η παγίωση δε μιας πραγματικότητας όπου οι νέοι δεν επιστρέφουν στη χώρα, ο δημόσιος πλούτος απλώς εκποιείται και οι γέροντες συνεχίζουν να αποτελούν τον κορμό της ελληνικής οικογένειας (μαζί με τα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα και δωμάτια) θα είναι η δυσμενέστερη εξέλιξη για την πολιτική παράταξη που σήμερα κυβερνά (αυτοδύναμα) και υποσχέθηκε ένα άλλο παράδειγμα.

Οι δε εκλογές που θα γίνουν, όποτε γίνουν, να θυμίσουμε πως θα πραγματοποιηθούν με όρους απλής αναλογικής. Ενα στοιχείο που ενισχύει τις φυγόκεντρες δυνάμεις για όλους και τα φημολογούμενα νεο-σαλβινικά σχήματα. Κάτι τελευταίο: το πολιτικό Κέντρο δεν διατηρείται αμετακίνητο από την πιο νωπή του πολιτική επιλογή.