Για τα καρναβάλια

Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόσο διαδεδομένη, τόσο διάχυτη, τόσο καλλιεργημένη στην Ελλάδα τη λεγόμενη κουλτούρα της ανυπακοής. Ακόμη και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν στις σχολικές γιορτές τραγουδούσαμε (με σοσόνια και φουλ στο σπυράκι ακμής) «…θα ζούμε τότε όλοι αδελφωμένοι σε μια ελεύθερη, μαρξιστική ζωή», το πνεύμα ήταν η αρτιστίκ επαναστατικότητα. Η πολυδιάθλαση της φιγούρας του Νίκου Ξυλούρη με μαύρο πουκάμισο και στιβάλια να τραγουδά «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Με τα χρόνια (και με το ΠΑΣΟΚ) το «αρτιστίκ» εξέλειψε και η επαναστατικότητα είτε περιορίστηκε σε παραδοσιακούς, κομματικούς και συνδικαλιστικούς ρόλους είτε έγινε σφυροδρέπανο σε διαφημίσεις βότκας.

Και να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα στο προανάκρουσμα του αντιμνημονιακού αγώνα. Τότε που βγήκε από τις ντιβανοκασέλες των απωθημένων το τοτέμ της ανυπακοής, καλογυαλισμένο με τα βερνίκια του λαϊκισμού. Συντάχθηκε σε κίνημα – ή, μάλλον, σε κινήματα με μπροστάρη το «Δεν πληρώνω» -, ξεπέρασε την ακτίνα του αντίλαλου των «Αγανακτισμένων» και καρφώθηκε στην καθημερινότητά μας ως τρόπος σκέψης, πράξης και διαχείρισης της πραγματικότητας. Οταν «εσείς» λέτε αυτό, «εμείς» θα λέμε και θα κάνουμε το αντίθετο. Η ανυπακοή για την ανυπακοή ως τεκμήριο μαγκιάς. Να δεχτώ, σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις, να υπερασπιστείς το δίκιο σου αν και πάλι σημασία έχει η προσπάθεια να καταργηθεί μια μη λειτουργική απόφαση και όχι να μην την εφαρμόσεις. Αλλά για τα καρναβάλια;

Το… αντάρτικο

Η υφήλιος, τις τελευταίες μέρες, ζει έναν πρωτοφανή πανικό. Υπερβολικό; Μπορεί, μόνο που αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αν η εξάπλωση του κορωνοϊού τεθεί υπό έλεγχο δεν θα ξέρουμε αν αυτό έγινε διότι ήταν για να γίνει ή αν οφείλεται στα μέτρα προφύλαξης που λαμβάνονται σε όλο τον κόσμο. Ενώ λοιπόν σε όλον τον κόσμο κλείνουν μεγάλα θέατρα και αναβάλλονται κορυφαία πολιτιστικά και κοινωνικά event, στα δικά μας, κάποιοι δήμοι κηρύσσουν αντάρτικο ενάντια στην απόφαση να αναβληθούν οι καρναβαλικές εκδηλώσεις. Με τους ίδιους δημότες που ξεπαστρεύουν τα αλεύρια από τα σουπερμάρκετ να διαμαρτύρονται γιατί δεν θα ντυθούν κολομπίνες και πιερότοι. Μα αντάρτικο για τα καρναβάλια; Ισα ίσα για να ευτελιστούν οι έννοιες και να επαληθευθεί το «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια.

Εδώ και μέρες βλέπουμε σε λούπα τοπικούς άρχοντες «στα κάγκελα» για διάφορους λόγους. Είναι, φαίνεται, η τελευταία λέξη της μόδας. Θα ήθελα να ήξερα όμως πού θα ανεβούν οι «καρναβαλιστές αντάρτες» αν, ο μη γένοιτο, ο κορωνοϊός εγκατασταθεί στη μικρή τους πόλη. Ωραίο – που λέει ο λόγος δηλαδή – το «Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία» αλλά για τη σκηνή. Οχι για τα καρναβάλια.