Εχουν περάσει δύο μήνες από όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν επιφέροντας, σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα, μείζονες πολλαπλές ανακατατάξεις στις ισορροπίες ισχύος τόσο διεθνώς και περιφερειακά, μα και ειδικά για την Ελλάδα και την Κύπρο ως προς την Τουρκία. Ανακατατάξεις ενδυνάμωσης των δύο κρατών, ευθέως απότοκες του πολέμου.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν ενταφιάστηκαν οριστικά, γεγονός με απολύτως θετικό πρόσημο, όπως και η εξουδετέρωση της πολύμορφης διεθνούς τρομοκρατικής του δράσης.
Αυτά ενόχλησαν διαφόρους. Αλλους υποκριτικά, όπως πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ακόμα δεν μπορούν να συνεννοηθούν τι θέλουν και άλλους που περιέργως πιστεύουν ότι τίθενται θέματα σεβασμού του διεθνούς δικαίου όταν δέχεται επίθεση ένα κράτος παγκόσμιος τρομοκράτης λίγο πριν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές.
Το ντόμινο των εξελίξεων έφερε όμως τα πάνω κάτω για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ισχύς των δύο χωρών τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συμμαχιών, με ισοδύναμη σημασία, εκτοξεύτηκε, ενώ πριν από τον πόλεμο όλα έδειχναν ότι αυτό συνέβαινε για την Τουρκία. Η οποία τώρα, λόγω του πολέμου, βρέθηκε στη δυσμενέστερη θέση των τελευταίων δεκαετιών και έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτό είναι κεφαλαιώδες, καθώς οι ισορροπίες Ελλάδας – Τουρκίας – μεγάλων δυνάμεων υπήρξαν πάντοτε η μετακίνηση που καθόριζε περίπου νομοτελειακά το μεταξύ τους μέλλον.
Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους δύο μήνες, η Αθήνα και η Λευκωσία φαίνεται να έχουν επιτύχει απρόσιτους στόχους δεκαετιών. Τόσο μέσω της υπαρξιακής σημασίας συμμαχίας με το Ισραήλ, που αρχίζει να δείχνει ότι «φέρνει» μαζί και τις ΗΠΑ, κάτι που αλλάζει τα πάντα, όσο, για πρώτη φορά, και με την κατά τα λοιπά νεκρή έως αντίθετη, πλην της Γαλλίας, «Ευρώπη», που πλέον θέλει να είναι παρούσα μετά, αν και ήταν απούσα πριν.
Κάτι που ξεκίνησε με τις επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων, όμως οι ανατροπές είναι πλέον τέτοιας κλίμακας, ώστε ίσως συμβεί το αδιανόητο: να φτάσουν να λειτουργήσουν και ως σύμμαχοι εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας. Και, βεβαίως, η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο εκτοξεύτηκε σε χρόνο μηδέν αλλάζοντας τα δεδομένα – κάτι που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στην κυβέρνηση, ιδίως όταν, όπως συμβαίνει εδώ, της ασκεί σκληρή κριτική για την πολιτική της έναντι της Τουρκίας.
Αντιθέτως, με τη Ρωσία να μην ασχολείται – ενώ άλλοτε θα απειλούσε με παγκόσμιο πόλεμο – και την Κίνα, που πολλοί περίμεναν ότι θα… τρόμαζε ΗΠΑ και Ισραήλ, να δηλώνει ότι «Τα Στενά πρέπει να μείνουν ανοικτά» αδειάζοντας πλήρως την Τεχεράνη, η Τουρκία δεν έχει, για πρώτη φορά, ιδέα ούτε τι συμβαίνει ούτε πού να στραφεί. Και με το βαθύ μίσος της για το Ισραήλ μα και τη Δύση συνολικά, ίσως δεν ξέρει πια αν είναι η επόμενη. Τώρα, δεν ξέρει τι της ξημερώνει.
