Την ώρα που ο Νίκος Μπίστης, ως κήρυκας του νέου κόμματος που προσπαθεί να χτίσει ο Αλέξης Τσίπρας, αγωνιούσε αν θα γεμίσει μια μικρή αίθουσα στην Κόρινθο, ο μεγάλος αρχηγός διακήρυσσε από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ότι θα είναι το πρόσωπο που θα διασφαλίσει στη χώρα την κανονικότητα και τη σταθερότητα! Είναι τόσο κυνικός; Ή είναι τόσο αμνήμων; Δεν έχει διαβάσει ούτε την «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα;
Ο Τσίπρας είναι ο άνθρωπος που προσωπικά με εντυπωσιάζει. Απ’ αυτόν περιμένω τα πάντα. Στους Δελφούς μίλησε και ως μετρ της οικονομίας – κάποτε έλεγε ότι είναι το φόρτε του. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στις τράπεζες και στην εκροή καταθέσεων από τη χρεοκοπία έως την ανάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με τον ίδιο πρωθυπουργό. Οντως, τα πέντε πρώτα χρόνια μετά την παραδοχή της χρεοκοπίας και το διάγγελμα στο Καστελλόριζο του Γιώργου Παπανδρέου, όταν οι εκροές από τις τράπεζες ήταν μεγάλες, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρισκόταν στην κυβέρνηση. Ο ρόλος του όμως ήταν εξίσου καταστροφικός με τα χρόνια κατά τα οποία κυβέρνησε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στους δρόμους και στις πλατείες με τους Αγανακτισμένους. Ηταν στα γιαουρτώματα των πολιτικών που στοχοποιούσε, στον συνεχή πόλεμο κατά των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ που θεωρούνταν εχθρικά (στην εφημερίδα αυτή γνωρίζουμε καλά τις μεθοδεύσεις εναντίον των συντακτών που βρέθηκαν απέναντι στον λαϊκισμό, αλλά και συνολικότερα κατά της έκδοσής της και της ανεξάρτητης γνώμης της), στην άρνηση της πραγματικότητας και στη φιλοτέχνηση μιας άλλης, δήθεν ρεαλιστικής, που εμπεριείχε την αντιπαλότητα με τους εταίρους και δανειστές μας.
Ο Αλέξης Τσίπρας, δηλαδή, εκείνης της περιόδου, διεκδικώντας την εξουσία, αδιαφορούσε και για την οικονομία και για τις ρεαλιστικές λύσεις και για όλα. Το ότι δεν ήταν μόνος, ότι τα αντιμνημονιακά συνθήματα ενέπνεαν τα πρώτα χρόνια και τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, και τη Χρυσή Αυγή και τους πασόκους που έφευγαν από το κόμμα ζητώντας το πολιτικό τους μέλλον στην Αριστερά, δεν είναι άλλοθι για τις συριζαϊκές αναλύσεις της περιόδου και, κυρίως, για τις πρακτικές του.
Η προηγούμενη δεκαετία ήταν δεκαετία αστάθειας και υποχώρησης της ελληνικής οικονομίας, με συνέπειες ιδίως στη μεσαία τάξη. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε ρόλο σε αυτή την υποχώρηση. Τα πρώτα χρόνια, επειδή υπονόμευσε τα μνημόνια και την αναγκαιότητά τους (υπενθυμίζω ότι τα μνημόνια εμπεριείχαν έκτακτο δανεισμό για τη σωτηρία της χώρας)· μετά το 2015 επειδή προκάλεσε με τη στάση του, με την εξουσιαστική βιασύνη του και τις οικονομικές και πολιτικές επιλογές του την υπογραφή ενός τρίτου, αχρείαστου μνημονίου, που συνδυάστηκε με πρωτοφανή ύφεση για περίπου τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν.
Ο Αλέξης Τσίπρας όλα αυτά τα έχει απωθήσει – αρνείται να υπολογίσει τη συμβολή του για το πώς η οικονομία έφτασε στον πάτο της Ευρώπης, που συχνά αναφέρει. Καλά κάνει από την πλευρά του. Η αμνησία απαλλάσσει από τις ευθύνες και επιτρέπει λογικά άλματα και νέο κύκλο υποσχέσεων. Αλλά βέβαια, όσα συνέβησαν δεν μπορούμε να τα απωθήσουμε εκείνοι που θυμόμαστε καλά την περασμένη δεκαετία και τα πάθη της.
Επειδή κάτι ξέρουμε κι εμείς από την Ιθάκη του συναδέλφου του Ομήρου, όπως λέει και ο ίδιος ο Τσίπρας· και ασφαλώς δεν είμαστε λωτοφάγοι.
