ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΑ

Προ ημερών, έξαφνα, εκλήθη ο ποιητής Κώστας Βάρναλης στο Ταχυδρομείο για να παραλάβη κάτι. Σηκώνεται ο Χριστιανός, πηγαίνει, χαιρετά και λέει:

– Είμαι ο κ. Βάρναλης. Με εζητήσατε, παρακαλώ;

– Α, μάλιστα, του λένε. Καθίστε.

Ακριβώς ειπείν συνέβαινε τούτο: ο ποιητής είχε επ’ ονόματί του ένα γράμμα από ένα φουκαρόπαιδο της Κρήτης, που μη έχοντας λεφτά ν’ αγοράση τα βιβλία του τον παρακαλούσε θερμά να του έστελνε κανένα. Ομως μη διαθέτοντας λεφτά ούτε και για ολόκληρο το γραμματόσημο αγόρασε ένα των πενήντα λεπτών και για το υπόλοιπο τέλος της επιστολής εχρησιμοποίησε μεταχειρισμένο. Επειδή λοιπόν κατά το Σύνταγμα «το απόρρητο των επιστολών είναι απολύτως απαραβίαστον», εκλήθη ο παραλήπτης ν’ ανοίξη το γράμμα, να δώση τα στοιχεία του κακούργου για να του υποβληθή η μήνυσις!

Πήγε να τρελλαθή ο Βάρναλης!

– Μα για όνομα του Θεού! Πρόκειται για ένα φτωχό παιδί! Θα κάνετε ολόκληρη ιστορία για ένα πενηνταράκι;

– Ο νόμος είναι νόμος!

Οι εκκλήσεις του ποιητή δεν έπιασαν! Τρελλαίνεσαι ή δεν τρελλαίνεσαι; Ή μάλλον μην τρελλαθείς ακόμα γιατί – πού το ξέρεις; – μπορεί να υπάρχουν και χειρότερα!