«Το είπε ο Μπράιν Ινο»

«Θα είναι εκεί μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη ο Μπράιαν Ινο, ο Ρότζερ Γουότερς και ο Ταρίκ Αλί». Αρα, είναι κάτι σημαντικό και δεν πρέπει να το χάσουμε. Η συμπύκνωση, όσο αυθαίρετη κι αν είναι, αποδίδει σε μεγάλο βαθμό το δέος των μωροθάμαχτων σ’ αυτή τη γωνιά της Μεσογείου. Εκείνων που περιμένουν να πιαστούν από τις μεγάλες φίρμες της «αντισυστημικότητας» για να βγάλουν λάδι τον εγχώριο πλασιέ της και να μπουν καρφί στο μάτι του νεοφιλελεύθερου Μινώταυρου, αν ενθυμείσθε. «Είμαστε όλοι Wikileaks» αναφώνησε η επικράτεια της αριστερόστροφης επιδειξιομανίας σε απευθείας σύνδεση με τις διαδηλώσεις στο Λονδίνο για την απέλαση του Τζούλιαν Ασάνζ στις ΗΠΑ. Με το γνωστό ενθουσιασμό νεοφώτιστου και τη βεβαιότητα βετεράνου μαρξιστή. Είμαστε όλοι Wikileaks επειδή το είπε ο γκουρού Ινο μέσα στην πολυπραγμοσύνη του και ο Ταρίκ Αλί μέσα στην ακροαριστερή φενάκη του.

Για να υποστηρίξεις το σουξέ της αλληλεγγύης, πρέπει να σε συντρέξουν τα πρώτα ονόματα. Ετσι μπορείς να παρακάμψεις τους σκοπέλους της κοινής λογικής, όπως εκείνον που θα έθετε το ερώτημα από πότε η άποψη του Μπράιαν Ινο μετράει περισσότερο από την αντίθετή της. Ολα τα προαναφερθέντα ονόματα στη Διεθνή του Λαϊκισμού επένδυσαν στο αντιευρωπαϊκό αίσθημα λειτουργώντας σαν το διεθνές PR του Βαρουφάκη. Και στο πρόσωπο του Ασάνζ – χωρίς να μπαίνουν στην ουσία της υπόθεσης – είδαν τη συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα (ο, κατά το σεφερικό, δυσπερίγραπτος Αλί χαρακτήριζε το Brexit «μια κλωτσιά στον πισινό της Ευρωπαϊκής Ενωσης»). Με τα εξωτερικά δάνεια από τις οπισθοφυλακές της διανόησης οι εγχώριοι τοποτηρητές μπορούσαν να πάρουν το αίμα τους πίσω από τους «μενουμευρώπηδες».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά του είδους επικαλείται την ξένη βοήθεια. Λίγο πριν από την έλευση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία ως καλύτεροι κονφερασιέ πλασαρίστηκαν στις πάσης φύσεως φιέστες ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν και ο Νόαμ Τσόμσκι. Χρειάζονταν την επιφοίτησή τους οι επαναστάτες-που-θα-γίνονταν-εξουσία για να αλέσουν τα τσιτάτα και να τα δώσουν έτοιμη τροφή στο ποίμνιο. Ηταν το 2012 που ο Ζίζεκ, στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, είχε παρομοιάσει την πολιτική των τραπεζών με την τακτική της αφαίμαξης που ακολουθούσαν οι γιατροί τον Μεσαίωνα κατά τα πειράματά τους. Και με ολίγη από μεταφυσική προσδιόρισε το θαύμα: «Μόνο μία αίρεση (που αυτή τη στιγμή εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ) μπορεί να διασώσει ό,τι αξίζει από τον ευρωπαϊκό μύθο: τη δημοκρατία, την πίστη στους λαούς και την εξισωτική αλληλεγγύη». Η Ναόμι Κλάιν το 2015, πάλι, κατασκεύαζε μια πραγματικότητα που δεν συμφωνούσε με την ελληνική: «Υπάρχει ένα σημείο το οποίο ξεπεράστηκε, όπου η πλειοψηφία των Ελλήνων χαμογελά με απειλές τύπου capital controls και χάσιμο των διαθέσιμων κεφαλαίων. Απλώς διότι δεν έχουν κάτι από αυτά. Και όταν συμβεί αυτό, η αντίδραση ενός έθνους στην ταπείνωση μπορεί να είναι απρόβλεπτη».

Για τις φίλιες δυνάμεις του Γιάνη Βαρουφάκη η αντάρα μέσα στην Ευρώπη προσφέρεται για να εκφράσουν τη new age αλληλεγγύη τους. Χρησιμοποίησαν το παράδειγμα της ελληνικής κρίσης για να επιβεβαιώσουν την προσχηματισμένη αντίληψή τους περί αριστεροσύνης. Πλέον δεν επικρίνουν την αδικία για να την αποτρέψουν, αλλά τη χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα για λοιδορίες. Στην περίπτωσή τους, ο ελληνικός λαός του 2020 λέγεται Ασάνζ.