Ολοκληρωτισμοί

Τώρα ξέρουμε. Ξέρουν αυτοί που ήταν πάντα δύσπιστοι, ξέρουν κι εκείνοι που πίστευαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει, ότι διδάχθηκε από τα λάθη του, ότι κατάλαβε πως η αλαζονεία είναι κακός σύμβουλος και είναι έτοιμος για σοσιαλδημοκρατικά ανοίγματα και ισότιμες συνεργασίες. Ακουσαν τον αρχηγό του να λέει ότι την επόμενη φορά το κόμμα πρέπει «να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας», και κατάλαβαν.

Ξέρει και το ΚΙΝΑΛ. Κι έχει δίκιο να αποδίδει στον ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρωτικές αντιλήψεις. Εχει άδικο όμως όταν, προσπαθώντας να κρατήσει τις γνωστές ισορροπίες, σπεύδει να μιλήσει αμέσως μετά για «ακροδεξιές πρακτικές». Λες και δεν μας έχει διδάξει η ιστορία ότι ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο δεξιός, είναι και αριστερός. Κι ότι οι δύο αυτοί ολοκληρωτισμοί είναι εξίσου αποκρουστικοί.

Τουλάχιστον είναι πλέον σαφές ότι περιθώρια συνεργασίας με ένα κόμμα τέτοιων αντιλήψεων δεν υπάρχουν. Ή μήπως όχι;