Τζοχάνσον αντί για Ζελβέγκερ

Υπάρχουν αρκετές ταινίες με μονοπλάνα διαρκείας – με κίνηση μηχανής ή σταθερή κάμερα. Δεν έχω ξαναδεί, ωστόσο, μια κινηματογραφική ταινία – με συνεχή δράση και μια αλληλουχία από κοντινά και μακρινά πλάνα – που να ολοκληρώνεται με μία λήψη και να καθηλώνει. Προφανώς το σκέφτονταν πολλοί πριν από αυτόν, αλλά ουδείς το επιχείρησε στον βαθμό και στη διάρκεια που το κατάφερε ο Σαμ Μέντες με το επικό και ποιητικό «1917». Είναι ζήτημα εάν μέσα σε δύο ώρες ο μοντέρ χρειάστηκε να παρέμβει περισσότερες από τέσσερις – πέντε φορές. Το επίτευγμά του σχεδόν δικαιωματικά στέλνει στα χέρια του τον θείο Οσκαρ για τη σκηνοθεσία της χρονιάς, που μπορεί να παρασύρει και το βραβείο καλύτερης ταινίας. Το έχει ξανακάνει, άλλωστε, το 1999 με το σαρκαστικό «American Beauty», που απογύμνωσε το δυτικό πρότυπο της μεσαίας τάξης. Στις φετινές παραγωγές, για την έμπνευση και μόνο του Μέντες, το «1917» κάνει τη διαφορά και προεξοφλώ ότι θα περάσουν πολλά χρόνια πριν εμφανιστεί στις κινηματογραφικές αίθουσες κάτι ανάλογο. Κυρίως επειδή θα καταγραφεί ως μιμητισμός, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα θα δείχνει άψογο.

Ο δεύτερος πρωταγωνιστής στη φετινή τελετή είναι ο Χοακίν Φίνιξ. Εξίσου δοκιμασμένος σε ερμηνείες υψηλών απαιτήσεων, με τον «Τζόκερ» δημιούργησε έναν ρόλο – πρότυπο. Η πολυεπίπεδη ερμηνεία απογειώνεται την ώρα που εμφανίζεται στο τηλεοπτικό πλατό για να αντιμετωπίσει τον οικοδεσπότη Ντε Νίρο. Ο Φίνιξ μεταμορφώνεται, δημιουργώντας στην πραγματικότητα έναν δεύτερο ρόλο, σε σημείο που ο επιτηδευμένα βαριεστημένος και ειρωνικά ευγενικός Ντε Νίρο να εμφανίζεται στην κοινή σκηνή τους ως υποκριτικό παρακολούθημα. Εάν στην περίπτωση του Φίνιξ η Ακαδημία έχει χρωστούμενα, στην περίπτωση της Ρενέ Ζελβέγκερ – που ήδη συγκεντρώνει βραβεία ως Τζούντι Γκάρλαντ και αντιμετωπίζεται ως φαβορί – θεωρώ υπερβολικό ένα δεύτερο αγαλματίδιο (μετά το β’ γυναικείου που έχει στο σαλόνι της για την «Επιστροφή στο Cold Mountain»). Η εξελισσόμενη Σκάρλετ Τζοχάνσον με τη διπλή υποψηφιότητα στα φετινά οσκαρικά βραβεία δείχνει πιο επαγγελματική επιλογή για το Χόλιγουντ. Και η ερμηνεία της στην «Ιστορία γάμου» προσφέρεται.

Συμπερασματικά, αν στα τέσσερα βαρύτερα βραβεία της Ακαδημίας (ταινίας, σκηνοθεσίας, α’ ανδρικού και α’ γυναικείου) υπάρξει ανατροπή, θεωρώ απίθανο να αγγίξει τον Μέντες και τον Φίνιξ. Για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, από τις Κάννες και δώθε, συγκρατώ τους διθυράμβους που συνοδεύουν τα κορεατικά «Παράσιτα», αλλά δεν έχω ακόμη προσωπική εικόνα. Δεν θα στοιχημάτιζα, ωστόσο, ότι το Χόλιγουντ είναι ήδη έτοιμο να στείλει στην κορυφή μια ξενόγλωσση ταινία.