Αυτονομία και σκληρή αντιπολίτευση από το Κίνημα Αλλαγής

Η συζήτηση εξελίσσεται παράλληλα με τη συριζαϊκή μουρμούρα, σαν φως μέσα στην εσωκομματική άβυσσο. Στην Κουμουνδούρου η σύμπλευση με το Κίνημα Αλλαγής δεν είναι το πρωταρχικό θέμα, βρίσκει όμως τρόπο να φυτρώνει πάντα στην κουβέντα, ακόμα κι όταν αυτή αφορά την επικείμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, ακόμα κι όταν όλοι θεωρούν πως πρέπει να μετατεθεί για αργότερα. Στη Χαριλάου Τρικούπη, πάλι, αυτή η συζήτηση δεν υπάρχει ή, σε κάθε περίπτωση, ξεκινάει από διαφορετική βάση. Η αυτονομία του Κινήματος Αλλαγής είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή του – χωρίς αυτή δεν έχει ούτε αφήγημα, ούτε πολιτικό ακροατήριο.

Τις προηγούμενες ημέρες, με τη φημολογία που κυριάρχησε, δύο πράγματα έγιναν σαφή: πασόκοι και κεντροαριστεροί που δεν μεταπήδησαν στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε όταν ήταν κυβέρνηση δεν έχουν καμία διάθεση να προσδεθούν σήμερα στο άρμα του. Και παράλληλα, έδειξε πως η πίεση από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εμφανίζεται πάντα με την ίδια μορφή. Κάποτε μπορεί να είχε τον χαρακτήρα επιθετικού διεμβολισμού, σήμερα, όμως, αρχίζει να αποκτά αυτόν της επικίνδυνης τρυφερότητας. Τα «γλυκόλογα» δίνουν και παίρνουν, τα ανοίγματα ξεπερνούν τις προσκλήσεις για καφέδες, ενώ τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζουν με πάθος τη διεύρυνση αφενός δίνουν το «παρών» στις εκδηλώσεις της Προοδευτικής Συμμαχίας και αφετέρου μιλούν για προγραμματικές συγκλίσεις – πράξεις εκ διαμέτρου αντίθετες η μια με την άλλη, μια και μόνο η ύπαρξη της Προοδευτικής Συμμαχίας δείχνει πως η προσέγγιση της πράσινης βάσης δεν έχει σταματήσει προς χάρη μιας θεσμικής συζήτησης.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ. Στην πραγματικότητα, όμως, τόσο η μια όσο και η άλλη πλευρά ξέρουν ότι σύμπραξη, με την έννοια του μετώπου, δεν μπορεί να υπάρξει. Ακόμα κι αν το ένα κόμμα δεν επιτίθεται στο άλλο, ρίχνοντας το βάρος τους στη ΝΔ και στο Μέγαρο Μαξίμου, η προσέγγισή τους είναι δομικά διαφορετική. Χθες, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε πρόταση νόμου με την οποία υπόσχεται αύξηση του κατώτατου μισθού. «O ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση τάζει ανέξοδα» απάντησε, με τρολαριστική διάθεση, ο Γιώργος Μουλκιώτης, θυμίζοντας πως όσο ήταν στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ αγνόησε την πρόταση νόμου του Κινήματος Αλλαγής για την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και παράλληλα κατήργησε κοινωνικές παροχές, όπως το ΕΚΑΣ.Τότε, το Κίνημα Αλλαγής έλεγε πως ο προσδιορισμός του κατώτατου μισθού δεν έπρεπε να είναι αρμοδιότητα του κράτους, αλλά να αποφασίζεται από τους κοινωνικούς εταίρους, από «αυτούς που πληρώνουν και από αυτούς που πληρώνονται». Και σε επίπεδο προεδρικών δηλώσεων, οι διαφορές είναι εξίσου εμφανείς: την ημέρα που η Φώφη Γεννηματά έκανε παρέμβαση υπέρ των συμβάσεων αορίστου χρόνου για τις σχολικές καθαρίστριες, οι οποίες συμβαίνει να προσλαμβάνονται στην αρχή της σχολικής χρονιάς και να απολύονται στο τέλος, μένοντας χωρίς εισόδημα τους καλοκαιρινούς μήνες, ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για τα σχολικά γεύματα και τις «λιποθυμίες από την πείνα» – θέλοντας να υπενθυμίσει την αύξηση των σχολικών γευμάτων επί ΣΥΡΙΖΑ -, επανήλθε στη ρητορική προ 2015, όπου οι λιποθυμίες από την πείνα ήταν για τα στελέχη της Κουμουνδούρου συνώνυμο της «μνημονιακής αναλγησίας» των πολιτικών τους αντιπάλων.