Ενας πρόεδρος, ένα σκάνδαλο και μια «επαίσχυντη Γερουσία»

Ηταν μια χρυσή ευκαιρία. Στην πραγματικότητα ήταν η τελευταία χρυσή ευκαιρία που είχαν οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές για προσωπική λύτρωση και στήριξη της δημοκρατίας στη δίκη του προέδρου Τραμπ. Ο κυνισμός τους δεν κρύφτηκε όταν ψήφισαν να μπλοκάρουν την κατάθεση νέων μαρτύρων ή την παρουσίαση στο δικαστήριο νέων εγγράφων – η ψήφος τους ισοδυναμεί με την απαλλαγή του Ντόναλντ Τραμπ από τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και της σχετικής παρακώλυσης του έργου του Κογκρέσου, που οδήγησαν στην παραπομπή του. Το αποτέλεσμα αυτό, παρατηρούν οι «New York Times», το μόνο που θα κάνει θα είναι να ενθαρρύνει τον πρόεδρο να παραβιάσει κάθε κανόνα στη φετινή εκλογική χρονιά.

Πώς θα μπορέσουν οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές, αναρωτιέται ο Ρίτσαρντ Γουλφ στον «Guardian», να κοιτάξουν πλέον οποιονδήποτε κατάματα και να πουν ότι μπορούν να ελέγξουν έναν διεφθαρμένο και εγκληματία πρόεδρο; Πώς μπορούν να προσποιούνται ότι είναι θύματα του Τραμπ όταν εκείνοι αγνόησαν την προστασία του Συντάγματος;

Η ψηφοφορία της περασμένης Παρασκευής φέρνει ολόκληρο το αμερικανικό έθνος αντιμέτωπο με μια σκληρή πραγματικότητα: ότι η Γερουσία δεν είναι παρά μια αρένα πολιτικής δύναμης – της πιο βασικής και ωμής πολιτικής δύναμης. Μπροστά σε αξιόπιστες αποδείξεις ότι ένας πρόεδρος καταχράται την εξουσία του, δεν μπόρεσε να τηρήσει ούτε τον θεσμικό αυτοσεβασμό να προχωρήσει σε έρευνα.

Και πώς θα μπορούν να προσποιηθούν στον υπόλοιπο κόσμο ότι το όραμά τους για την Αμερική – όπου ένας πρόεδρος χωρίς κανένα πρόβλημα χρησιμοποιεί στρατιωτική βοήθεια για να εκβιάσει μια ξένη κυβέρνηση να κηλιδώσει έναν πολιτικό του αντίπαλο στις εκλογές – αποτελεί το μοντέλο της δημοκρατίας;

ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Το μεγαλύτερο ερώτημα απ’ όλα παραμένει το εξής: Πώς γίνεται οι γερουσιαστές να πάρουν μέρος σε μια τόσο σημαντική ψηφοφορία – σε μια διαδικασία, μάλιστα, που αποκαλείται δίκη – χωρίς να ακούσουν τι έχουν να πουν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν άμεση γνώση όλων όσα έγιναν και οδήγησαν στην παραπομπή; Ολες οι άλλες δίκες παραπομπής στις Ηνωμένες Πολιτείες περιέλαβαν καταθέσεις μαρτύρων. Υπάρχει βέβαια και η ειρωνεία. Επί μήνες, ο επικεφαλής της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Γερουσία Μιτς Μακόνελ και άλλοι Ρεπουμπλικανοί παραπονιούνταν πως η διαδικασία παραπομπής ήταν βεβιασμένη, ότι στον πρόεδρο δεν δόθηκε βασική διαδικαστική προστασία και ότι δεν υπήρχαν καταθέσεις από εκείνους που γνώριζαν από πρώτο χέρι τις δράσεις και τα κίνητρα του προέδρου Τραμπ. Και μετά αρνήθηκαν να ακούσουν έστω και έναν μάρτυρα και αρνήθηκαν να ζητήσουν έστω και ένα έγγραφο από τον Λευκό Οίκο.

Ο κυνισμός των δηλώσεων των Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών έχει αφήσει άναυδους αναλυτές και σχολιαστές των αμερικανικών ΜΜΕ. Οπως η δήλωση του Λαμάρ Αλεξάντερ από το Τενεσί που υποτίθεται ότι εξέταζε το ενδεχόμενο να κληθεί ως μάρτυρας ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζον Μπόλτον, ο οποίος στο υπό έκδοση βιβλίο του αναφέρεται με λεπτομέρειες στον εκβιασμό που αποφάσισε να κάνει ο Τραμπ στην κυβέρνηση του Κιέβου. «Δεν υπάρχει ανάγκη για περισσότερες αποδείξεις» είπε ο Αλεξάντερ «για να αποδειχθεί κάτι που ήδη έχει αποδειχθεί». Αφού δηλαδή θεώρησε ότι έγινε ο εκβιασμός, κατέληξε στο συμπέρασμα πως η κίνηση αυτή ήταν απλώς «ακατάλληλη».

Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ. Θα πρέπει να υπάρχει κάποια προφανής εξήγηση για τη συγκάλυψη που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του αμερικανικού λαού: Με την εξαίρεση του Τζον Μπόλτον και κάποιων άλλων αξιωματούχων, όλοι όσοι είχαν ενοχοποιητικές αποδείξεις εις βάρος του Τραμπ μίλησαν δημόσια και υπό όρκο, ενώ όσοι ισχυρίστηκαν πως έχουν αποδείξεις που τον αθωώνουν αρνήθηκαν να καταθέσουν. Οι Ρεπουμπλικανοί υπολόγισαν πως όλες οι καταθέσεις θα ήταν εις βάρος του προέδρου και γι’ αυτό δεν τις δέχθηκαν.

Κάπως έτσι η Γερουσία εγκατέλειψε τον ρόλο της ως ύστατου φύλακα έναντι ενός επικίνδυνου προέδρου, σημειώνουν οι «New York Times». Με δεδομένη τη βαρύτητα των κατηγοριών εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ, δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι που θα μπορούσε να κάνει ο Τραμπ για το οποίο οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές να ψήφιζαν υπέρ της καθαίρεσής του. Πρόκειται για μια «επαίσχυντη Γερουσία».