Η ηττοπάθεια {LF}ως εθνική συνείδηση{CR}

Ανάμεσα σε όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στα ελληνοτουρκικά εξαιτίας της ευθείας και περίπου καθολικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας από την Τουρκία, υπάρχει και κάτι που συνιστά τον ορισμό του οξύμωρου. Η μία μετά την άλλη μια σειρά από (σημαντικές μάλιστα) χώρες χαρακτηρίζουν ξεκάθαρα ως παράνομες και απαράδεκτες τις τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Ομως, την ίδια στιγμή, μέσα στην ίδια την Ελλάδα, υπάρχουν κάποιοι που δεν τις βλέπουν έτσι. Αντιθέτως, εκφράζουν, ακόμα και σήμερα, την άποψη ότι πρέπει «να τα βρούμε» με την Τουρκία. Φτάνοντας στο σημείο να «νομιμοποιούν» ουσιαστικά τις διά των όπλων προβαλλόμενες απαιτήσεις της εις βάρος της Ελλάδας. Η επωδός είναι μία, αυτή που ήταν πάντοτε από τα Ιμια και τη Μαδρίτη: η Ελλάδα δεν πρέπει να αντιδρά στις τουρκικές απειλές, γιατί τότε θα πρέπει δήθεν να ετοιμαζόμαστε για ήττα, για επώδυνη συνθηκολόγηση και για κυριαρχικές απώλειες. Ακόμα και τώρα που οι διεθνείς ισορροπίες έχουν αλλάξει δραματικά.

Αυτή η εσχατολογική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών πάει επί πολλά χρόνια «πακέτο» με ένα άλλο «αξίωμα» που το γελοιοποίησε ο χρόνος: Οτι, πάλι δήθεν, η Ελλάδα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί όχι απλώς για να μην ενοχλεί την Αγκυρα, αλλά και για να ενισχύει την «ευρωπαϊκή» προοπτική της. Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για να πειστεί η ελληνική κοινή γνώμη ότι πρέπει να «ενταχθεί» η Τουρκία στην ευρωπαϊκή «οικογένεια» και, τότε, όλα αυτά θα «λυθούν» με το μαγικό ραβδί των Βρυξελλών σε μία αγγελική ομοθυμία που θα βασιλέψει, υποτίθεται, στο Αιγαίο.

Από το 1996 και μετά, ήδη σχεδόν επί ένα τέταρτο του αιώνος, αυτές οι απόψεις έχουν καταστεί κυρίαρχες στο ελληνικό «σύστημα», με ό,τι αυτό σημαίνει. Και όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι τα γνωστά: δημαγωγός, λαϊκιστής, επιπόλαιος, φασίστας κοκ. Η προπαγάνδα που τις υποστηρίζει σε όλο αυτό το διάστημα είναι πρωτοφανούς έκτασης, επιμονής και ισχύος. Και, κυρίως, πρωτοφανούς μισαλλοδοξίας: όποιος δεν συμφωνεί μαζί της, στο πυρ το εξώτερο.

Ομως, στο ίδιο διάστημα που εδώ καλλιεργείται απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ ο αυθαίρετος, εξωπραγματικός αυτός τρόμος για την Τουρκία και επιχειρείται η ηττοπάθεια να καταστεί η νέα εθνική συνείδηση, ο Ερντογάν διαρκώς αποθρασύνεται. Οχι απλώς επιβεβαιώνει καθημερινά ότι η χώρα του διεκδικεί μεγάλο κομμάτι της Ελλάδας, αλλά, ταυτόχρονα, εξευτελίζει διαρκώς την Ευρώπη στην οποία εμείς εδώ προσευχόμαστε. Ο Ερντογάν χτίζει επιθετικές ένοπλες δυνάμεις και τις βάζει μπροστά στη διεκδίκηση εις βάρος της Ελλάδας. Και εμείς γυρνάμε το άλλο μάγουλο. Οποιος δει συγκριτικά τις τουρκικές διεκδικήσεις ανά δεκαετία από το 1975 και μετά, θα διαπιστώσει αμέσως ότι κάθε δεκαετία που περνάει, αυτή η ελληνική στάση, που έγινε κυρίαρχη από το 1996, δεν αποφέρει τίποτα άλλο πλην της ποιοτικής, ποσοτικής και γεωγραφικής ενίσχυσης της τουρκικής επιθετικότητας. Και όσο στην Ελλάδα επικρατούν εκείνοι που ομνύουν στο δόγμα «να τα βρούμε», με τις διάφορες εκδοχές του, τόσο στην Τουρκία φουντώνει η θέληση για βίαιη αλλαγή συνόρων.

Η θέση ότι η Ελλάδα πρέπει να υποχωρήσει έναντι της Τουρκίας, και μάλιστα εκ προοιμίου, δεν αντέχει ούτε στη λογική ούτε στην πραγματικότητα. Είναι δε εξόφθαλμα ακραία προσβολή του Συντάγματος. Ουδείς έχει δικαίωμα να ζητά την απομείωση της εθνικής κυριαρχίας. Ολοι έχουμε ακρογωνιαία υποχρέωση την υπεράσπισή της. Είναι θέση σαθρή από πάνω μέχρι κάτω. Που θα ήταν αδιανόητη οπουδήποτε στον κόσμο. Επίσης, η ίδια η Τουρκία την κονιορτοποιεί κάθε μέρα όλο και αγριότερα. Οι υποστηρικτές της πρέπει να αντιληφθούν επιτέλους ότι έσφαλαν. Και αντί να επιμένουν στον απόλυτο αυτό παραλογισμό να κοιτάξουν πια να διορθώσουν το λάθος τους.