Αποχαιρετώντας {LF}τη Μ. Βρετανία

Η Τετάρτη 29/1 ξημέρωσε στις Βρυξέλες κρύα αλλά ηλιόλουστη. Μια μικρή διακοπή στη μουντή και βροχερή εβδομάδα. «Μας φέρατε τον ήλιο της Ελλάδας», μας έλεγαν στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες σε ολομέλεια, προκειμένου να επικυρώσει την έξοδο της Μ. Βρετανίας από το κοινό μας σπίτι.

Ασυνήθιστη κινητικότητα για την εποχή, με πολλά γκρουπ επισκεπτών, που οι αρμόδιοι απέδωσαν στην ιστορική στιγμή που το Κοινοβούλιο κλήθηκε να επικυρώσει την έξοδο της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ, ύστερα από 47 χρόνια ταραχώδους παραμονής. Τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, πρωτοφανείς διαμάχες στη Βουλή των Κοινοτήτων, ανατροπές, συγκρούσεις και ανεξάντλητη επιχειρηματολογία, ήρθε η στιγμή της αποκαθήλωσης της βρετανικής σημαίας την 31/1/2020 από τους ιστούς των οργάνων της Ενωσης.

Με 621 «ναι», 49 «όχι» και 13 αποχές, οι ευρωβουλευτές ψήφισαν υπέρ της εξόδου. Σε ερώτησή μας γιατί οι βουλευτές ψήφισαν ενάντια στις πεποιθήσεις τους, μας απάντησαν ότι το ζήτημα συζητήθηκε στις πολιτικές ομάδες. Και θεωρήθηκε ότι αν εμπόδιζαν την έξοδο, αφενός θα αγνοούσαν τη Βουλή που είχε δώσει πρόσφατα ισχυρή πλειοψηφία στον Τζόνσον, αφετέρου θα του έδιναν την ευκαιρία να προχωρήσει σε σκληρό Brexit άμεσα και χωρίς την ενδεκάμηνη μεταβατική περίοδο για την επίτευξη εμπορικής συμφωνίας.

Ωστόσο το κυρίαρχο στοιχείο που επικράτησε ήταν το συγκινησιακό. Με την εκφώνηση του αποτελέσματος σύσσωμο σχεδόν το Κοινοβούλιο τραγούδησε το σκωτσέζικο τραγούδι «Auld Lang Syne». Πασίγνωστο λαϊκό τραγούδι που συνηθίζεται να τραγουδιέται σε κηδείες, και γενικότερα σε αποχαιρετισμό. Ορθιοι, πιασμένοι χέρι-χέρι, οι βουλευτές όλων των παρατάξεων τραγουδούσαν. Κάποιοι με δάκρυα στα μάτια.

Ολοι; Οχι βέβαια. Ο Φάρατζ, γνωστός για τον ρόλο του στη μεγάλη εξαπάτηση του βρετανικού λαού, και οι ευρωβουλευτές του κρατώντας τα βρετανικά σημαιάκια τους πανηγύριζαν. «Οχι πια Φερχόφστατ, όχι Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όχι πια συνδρομές στον κοινοτικό προϋπολογισμό…». Η προεδρεύουσα σε αυστηρή γλώσσα είπε. «Μαζέψτε τα σημαιάκια σας και φύγετε. Δεν ανήκετε πια εδώ».

Η όλη ατμόσφαιρα μου θύμισε μια άλλη συγκινητική στιγμή. Ηταν πριν από αρκετά χρόνια, όταν μετά την πτώση του Τείχους κέρδισε το Δημοψήφισμα της άμεσης επανένωσης της Γερμανίας…

Εξω από την ολομέλεια, στα γραφεία των βρετανών ευρωβουλευτών, ένα σκηνικό έξωσης… Οι υπάλληλοι του Κοινοβουλίου κουβαλούσαν χαρτόκουτα. Σε αυτά και μέχρι το βράδυ της 31ης οι βρετανοί βουλευτές έπρεπε να φορτώσουν αντικείμενα, φωτογραφίες και έγγραφα. Μια Βρετανίδα με δάκρυα στα μάτια έλεγε: «Δεν είναι μόνο η θλίψη για την αυτοεξορία της χώρας μας, αλλά και το τι θα κάνουν στη ζωή τους οι εργαζόμενοι. Και σε ό,τι αφορά εμένα, θα επιστρέψω στη δημοσιογραφία. Ομως οι συνεργάτες μου φεύγουν χωρίς καμία πρόνοια για το μέλλον τους».

Αγκαλιές και δακρυσμένα φιλιά αποχαιρετισμού μεταξύ ευρωβουλευτών διαφόρων εθνικοτήτων και πολιτικών ομάδων, και λόγια παρηγοριάς. «Σύντομα θα είμαστε πάλι μαζί». «Δύσκολο. Ισως χρειαστούν δυο και τρεις γενιές για να επανέλθουμε με αίτηση για επανένταξη…» λένε οι πιο σοβαροί. Για τη Μ. Βρετανία και την Ευρώπη το πλήγμα είναι μεγάλο. Η νέες γενιές, οι κάτοικοι των πόλεων και σε λίγο και οι πολλοί από τους κουρασμένους από την ατέρμονη διαδικασία τις εξόδου, θα καταλάβουν ότι εξαπατήθηκαν. Ο,τι τους έταξαν τα golden boys της Οξφόρδης και της αριστοκρατίας είναι ανέφικτα. Βλέπετε, η οικονομία είναι ξεροκέφαλη. Και οι αναμνήσεις της Αυτοκρατορίας δεν επαρκούν, όταν το ζήτημα φτάσει στην καθημερινή ζωή «εκεί έξω».