Στέφανος

Από το χέρι μου τρώει το φθινόπωρο

το φύλο του:

είμαστε φίλοι.

Ξεφλουδίζουμε το χρόνο απ’ τα καρύδια και του μαθαίνουμε να περπατά:

ο χρόνος γυρίζει πίσω στη φλούδα.

Στον καθρέφτη είναι Κυριακή,

στο όνειρο ο ύπνος,

το στόμα μιλά την αλήθεια.

Το μάτι κατηφορίζει προς το φύλο της αγαπημένης:

κοιταζόμαστε,

μιλάμε για πράγματα σκοτεινά,

αγαπιόμαστε σαν μήκων και μνήμη,

κοιμόμαστε σαν το κρασί μες στα κοχύλια,

σαν τη θάλασσα στη ματωμένη λάμψη του φεγγαριού.

Στεκόμαστε αγκαλιασμένοι στο παράθυρο,

μας κοιτούν

από το δρόμο:

είναι καιρός πια να μάθουν!

Είναι καιρός να μάθει η πέτρα να ανθεί,

η ανησυχία να χτυπά την καρδιά.

Είναι καιρός να είναι καιρός.

Είναι καιρός.