Περιπέτειες {LF}στο Δημόσιο

«Συγγνώμη, κύριε, αλλά δεν υπάρχετε». Η υπάλληλος σε υπηρεσία του Δημοσίου ήταν κάθετη καθώς απευθυνόταν στον φίλο μας, γνωστό ηθοποιό. Και συνέχισε προσπαθώντας να του εξηγήσει τα ανεξήγητα. Το όνομά του δεν υπήρχε στα αρχεία. Εψαχνε και ξαναέψαχνε στο κομπιούτερ, διπλοτσεκάριζε συνωνυμίες. Τίποτα. «Και το περίεργο είναι πως δεν βρίσκω ούτε ότι έχετε πεθάνει». Σε εκείνο το σημείο, ο φίλος – που μέχρι τότε αντιμετώπιζε με πλάκα το γεγονός της εξαΰλωσής του – άρχισε να αγριεύεται. Διότι για την υπάλληλο δεν ήταν αρκετό ότι έβλεπε τον άνθρωπο μπροστά της (και κάθε βράδυ στην τηλεόραση). Ηθελε να αποκλείσει την πιθανότητα θανάτου.

Τι είχε συμβεί; Το πιθανότερο, ένα λάθος χτύπημα, ένα κλικ της τεχνολογίας, μια αβλεψία στη μεταφορά δεδομένων και ο άνθρωπος εξαφανίστηκε από τα αρχεία του κράτους. Εντάξει, αυτά συμβαίνουν, και μάλιστα εκείνη την εποχή που η ψηφιοποίηση περνούσε ακόμη τις παιδικές της ασθένειες. Το θέμα όμως είναι ότι χρειάστηκε να περάσουν κοντά οκτώ μήνες, ο φίλος να μαζέψει ένα πάκο έγγραφα και υπογραφές, να φέρει ακόμη και μάρτυρες για να αποκτήσει και πάλι την υπόστασή του. Εννοείται ότι μέσα σε αυτό το διάστημα δεν μπορούσε να κάνει καμία πράξη που απαιτούσε δημόσια έγγραφα.

Η ιστορία αποτυπώνει, σε ένα άλλο πλαίσιο, ό,τι και η διαμάχη του Δήμου Πάτρας με την Κτηματική Υπηρεσία. Το τραγελαφικό της γραφειοκρατίας του ελληνικού Δημοσίου – και η πράξη έχει δείξει ότι όσο μεγαλύτερη η γραφειοκρατία τόσο περισσότερα τα κενά επί της ουσίας. Θυμάμαι ακόμη τον μακαρίτη καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο να λέει πόσες χιλιάδες υπογραφές χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το Costa Navarino και ότι, συχνά, η απόφαση της μιας υπηρεσίας ήταν κόντρα στην απόφαση της άλλης. Εδω όμως έχουμε αποφάσεις να αναιρούνται από την ίδια υπηρεσία. Λες και είναι δυνατόν ένα πάρκο να μην έχει φώτα ή μια έκταση με γκαζόν να μην ποτίζεται… Η πραγματικά νέα εποχή για τη χώρα θα αρχίσει όταν ελαχιστοποιηθούν αυτά τα φαινόμενα.