Ρωσία, ο κακός δαίμων

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Εν όψει του γεγονότος ότι η Ρωσία του Πούτιν εξοπλίζει την Τουρκία ποικιλοτρόπως (πύραυλοι S400 και όχι μόνον) διερωτώμαι κατά πόσον το υπουργείο μας των Εξωτερικών έχει προβεί σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία ή άλλη ενέργεια προς τη Ρωσική Κυβέρνηση σχετικά με τους εξοπλισμούς αυτούς π.χ. δήλωση ότι η Ελλάς τους θεωρεί ως μη φιλική πράξη εκ μέρους της Ρωσίας.{ARX}
Παρεμπιπτόντως, υπενθυμίζω ότι οι παραπάνω εξοπλισμοί αποτελούν μία επιπλέον απόδειξη ότι ανά τους Αιώνας η Ρωσία υπήρξε ο μόνιμος κακός δαίμων διά τον Λαόν μας. Κατά τα Ορλοφικά του 1770 αφού έπεισαν τους Ελληνας να επαναστατήσουν, έκλεισαν Ειρήνη με τους Οθωμανούς και μας εγκατέλειψαν εις την μανίαν των Τούρκων. Κατά το 1821 ο Τσάρος Αλέξανδρος ταχθείς υπέρ των Τούρκων, κατεδίκασε την Ελληνικήν Επανάστασιν, καθήρεσε τον Αλέξανδρον Υψηλάντην από το Αξίωμα του Υπασπιστού του και έδιωξε τον Καποδίστρια από το Λειτούργημά του ως Υπουργού του των Εξωτερικών.
Κατά τον Ρωσοτουρκικόν πόλεμον του 1877-78 ταχθήκαμε και πάλι στο πλευρό τους και δημιουργήσαμε επαναστατικά κινήματα στην Ηπειρο, την Μακεδονία και την Θεσσαλία όπου εισέβαλε και ο στρατός μας. Παρά ταύτα, με τη συνθήκην του Αγίου Στεφάνου του Φεβρουαρίου 1878 ωφελήθηκαν όλοι οι Λαοί των Βαλκανίων εκτός του ελληνικού. Το μικροσκοπικό Μαυροβούνιο διπλασίασε την έκτασή του και απέκτησε τρία Λιμάνια. Η Σερβία απέκτησε τις περιοχές των πόλεων Νις, Λέσκοβιτς και Νόβι Παζάρ και η Ρουμανία τη Δοβρουτσά. Οσο για τη Βουλγαρία επέμειναν οι Ρώσοι και έλαβε όλα τα εδάφη από την Μαύρη Θάλασσα ως τις Πρέσπες και από τον Δούναβιν μέχρι το Αιγαίον, με αποτέλεσμα να περιέρχονται στην Βουλγαρίαν οι Σέρρες, η Δράμα, η Καβάλα, η Εδεσσα, το Μοναστήρι, η Φλώρινα, η Καστοριά, η Στρώμνιτσα κ.λπ.!
Στον Σουλτάνο παρέμειναν μόνον η Χαλκιδική, η πόλη της Θεσσαλονίκης και μικρό τμήμα της Θράκης, αυτό που είναι πέριξ της Κων/λης. Ευτυχώς για την Ελλάδα αντέδρασαν σθεναρώς οι λοιπές Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής και η επαίσχυντη συνθήκη εκείνη δεν ίσχυσεν τελικώς.
Κατά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου της 28-7-1913 η Ρωσία των Τσάρων μαζί με την Αυστρουγγαρία ετάχθη υπέρ της παραχωρήσεως της Καβάλας στην Βουλγαρία, την οποίαν ευτυχώς δεν επέτυχε διότι η Γερμανία του Κάιζερ αντέδρασε σφοδρώς. Κατά τον Αγώνα του Στρατού μας στην Μικρά Ασία οι Μπολσεβίκοι του Λένιν και του Τρότσκι εξόπλισαν τον Κεμάλ εναντίον μας, γεγονός που συνέβαλεν ουκ ολίγον εις την ήτταν μας.
Κατά την δεκαετίαν του 1930 και τον δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον οι Σταλινικοί εξόντωσαν το ακμάζον ελληνικό στοιχείο της Κριμαίας και γενικά του Ευξείνου Πόντου το οποίον και εξηνάγκασαν να εγκαταλείψει τις εκεί πατρογονικές εστίες του και το μετέφεραν στα βάθη της Ασίας.
Κατά τα έτη της Εθνικής μας Αντιστάσεως εναντίον των Ναζί και των Φασιστών ουδεμίαν συνδρομήν παρέσχον, π.χ. αποστολήν εκπαιδευτών εις την σύγχρονον τεχνικήν του πολέμου, ή σαμποτέρ.
Περί υλικής βοηθείας φυσικά ούτε λόγος, ούτε καν προς τον φιλικόν προς αυτούς ΕΛΑΣ τον οποίον χρηματοδοτούσαν με λίρες οι Αγγλοι! Και όμως κατά παραδοχήν από όλους τους ιστορικούς, ο Χίτλερ ηναγκάσθη να καθυστερήσει την εισβολήν στο ρωσικό έδαφος επί δίμηνον τουλάχιστον χάρις στην Ελλάδα όπου ηναγκάσθη να εισβάλει ο γερμανικός στρατός διά να βγάλει τους Ιταλούς από την αναίσχυντον θέσιν της ήττας των στα βορειοηπειρωτικά βουνά σε συνδυασμό με την πανωλεθρίαν των Αλεξιπτωτιστών του κατά την Μάχη της ιδιαιτέρας μου πατρίδος, της Κρήτης, την οποίαν και εβίωσα προσωπικώς.
Εις το Συνέδριον της Ειρήνης ο Μολότωφ ως Υπουργός των Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενώσεως ηρνείτο επιμόνως την παραχώρησιν των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα και μόνο όταν αντελήφθη ότι η στάσις του έβλαπτε την πολιτικήν του ΚΚΕ υπεχώρησε.
Φειδόμενος του χρόνου σας δεν θα επεκταθώ στην πολιτική κατά των ελλήνων προσφύγων στην Σοβιετική Ενωση. Επιτρέψατε μόνον να υπενθυμίσω ότι ο ανεκδιήγητος εκείνος Νικήτα Χρουστσώφ απείλησε ότι θα χρησιμοποιήσει τους ρωσικούς πυραύλους διά να καταστρέψει την Ακρόπολη.
Ο χριστιανικότατος κ. Πούτιν που σταυροκοπείται στο Αγιον Ορος και ανάβει κηρία έδωσε ήδη αυτήν την δυνατότητα στους εξ Ανατολών γείτονάς μας και ημείς άδωμεν!
Ιωάννης Χριστοφ. Παντουβάκης

Ορθοπεδικός Vs ορθοπαιδικός
Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Η γραφή ορθοπαιδικός (με –αι) είναι άστοχη για να αποδώσει συλλήβδην τον ιατρικό κλάδο που ασχολείται με τις παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος καθώς οι συγκεκριμένοι ιατροί δεν ασχολούνται μόνο με παιδιά. Επιπλέον, είναι ανόητο ν’ αποκαλούνται ορθοπαιδικοί οι νάρθηκες που χρησιμοποιούνται σε τετράποδα (σκύλους, γάτες, πρόβατα, κατσίκια, κ.λπ.).{ARX}
Αντιθέτως, ο όρος ορθοπεδικός (= «ορθός δεσμός») μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα για να περιγράψει τον ανωτέρω ιατρικό κλάδο. Στον ενικό αριθμό η λέξη πέδη με τη σημασία «δεσμός» απαντά ήδη στον ποιητή Σημωνίδη (μέσα 7ου αι. π.Χ.)· αργότερα στους Ηρωδιανό, Ησύχιο, Etymologicum genuinum και λεξικό τού Ζωναρά. Ετσι, ορθοπεδικός (με –ε) είναι ο ιατρός που «κτίζει» τον σωστό δεσμό προκειμένου να θεραπεύσει το πονεμένο ή τραυματισμένο μέρος σώματος ενός ανθρώπου η ζώου ανεξαρτήτως ηλικίας.
Αλεξάνδρα Ροζοκόκη
Διευθύντρια Ερευνών στην Ακαδημία Αθηνών