Στόχος

Ο πιο πεζός στόχος της υποψηφιότητας της Κατερίνας Σακελλαροπούλου επιτεύχθηκε. Ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στο σημείο να δηλώσει πως η θετική ψήφος του ΣΥΡΙΖΑ  την επόμενη Τετάρτη που θα γίνει η πρώτη ψηφοφορία δεν είναι επικοινωνιακή επιλογή, είναι συνειδητή. Κι οι κυβερνητικοί κύκλοι άρπαξαν την ευκαιρία να σχολιάσουν το συριζαϊκό «ναι» που εκείνος είπε ως μια πολιτική πιρουέτα με ψηλά ντεσιμπέλ. Απαντες, άρα, στο πολιτικό σύστημα είναι ικανοποιημένοι. Η μεν κυβέρνηση γιατί θα βγάλει Πρόεδρο με ευρεία συναίνεση, η δε αξιωματική αντιπολίτευση επειδή μπορεί έτσι να φιλοτεχνήσει κάπως την εικόνα της θεσμικής αντιπολίτευσης που δεν λέει «όχι» σε όλα. Πέρα όμως από τους συμβολισμούς που τα δυο μεγάλα κόμματα θέλουν να φορτώσουν στους ώμους της πρώτης γυναίκας υποψήφιας για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα, υπάρχουν κι εκείνοι που τους κουβαλά μόνη της εξαιτίας της πορείας της. Ας δεχθούμε ωστόσο για χάρη της κουβέντας ότι το πιο δυνατό στοιχείο της υποψηφιότητάς της είναι το φύλο της. Γιατί είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός προτείνει γυναίκα.

Πρόσωπο

Κι επειδή ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε δημιουργήσει τις σχετικές προσδοκίες, οπότε αν διάλεγε τελικά έναν άνδρα θα ακύρωνε μεγάλο μέρος του αφηγήματος της διακυβέρνησής του περί ισότητας, νέας εποχής και αξιοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο όμως στην περίπτωση της Σακελλαροπούλου δεν είναι απλά η γυναικεία της φύση. Για να το πούμε αλλιώς, δεν θα ήταν το ίδιο επιτυχημένη η πρωθυπουργική κίνηση αν είχε προταθεί μια οποιαδήποτε κυρία από όσες εμφανίζονται συχνά στον δημόσιο βίο. Το πρόσωπο per se συνέβαλε στην επιτυχία. Οι κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες που κατά καιρούς έχει δείξει. Η στάση της σε εμβληματικές υποθέσεις σαν εκείνη για τη συνταγματικότητα του πρώτου Μνημονίου που αγνόησε το συναίσθημα που επικρατούσε στην πλατεία. Ή αυτή για την αντισυνταγματικότητα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, που δεν έδωσε σημασία στις τότε κυβερνητικές εμμονές. Η προσωπικότητά της, λοιπόν, μπορεί να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Τώρα μένει ο Πρωθυπουργός να αυξήσει και τον αριθμό των γυναικών στο Υπουργικό του Συμβούλιο – μια κι εκεί λαμβάνονται οι αποφάσεις, όχι στο Προεδρικό Μέγαρο.