Συμβολισμός και προσδοκίες

Κάθε υπέρμαχος της ισότητας των φύλων εύχεται να φτάσουμε κάποτε σε μια εποχή που το να αναλαμβάνει μια γυναίκα ένα ανώτατο αξίωμα δεν θα είναι από μόνο του είδηση λόγω του φύλου της, αλλά η δημόσια συζήτηση θα αφορά μονάχα την αξιοσύνη και την καταλληλότητά της, όπως συμβαίνει με τους άντρες. Το γεγονός ότι δεν το έχουμε αυτό είναι το πρόβλημά μας κι η απόδειξη ότι πλήρης ισότητα δεν υπάρχει, κάτι που μερικοί εξακολουθούν να αρνούνται.

Σε αυτό, λοιπόν, το κοινωνικό περιβάλλον, η επιλογή της Κατερίνας Σακελλαροπούλου ως πρόταση του Πρωθυπουργού για την Προεδρία της Δημοκρατίας είναι μια κομβική στιγμή για την υπόθεση της ισότητας στον δημόσιο βίο και στις θέσεις εξουσίας. Σε έναν κόσμο στον οποίο ισχυρές γυναίκες καταλαμβάνουν μεγάλες θέσεις με τα προσόντα τους, σε έναν κόσμο που έχει μια γυναίκα καγκελάριο (αιρετή, δηλαδή), μια γυναίκα επικεφαλής της ΕΚΤ και μια γυναίκα, και δη ταπεινών καταβολών, στο τιμόνι του ΔΝΤ, η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί με χαρά τον συμβολισμό ως ένα σκαλοπάτι. Ελπίζοντας ότι συνηθίζοντας την εικόνα και το πρότυπο μιας Προέδρου της Δημοκρατίας, περισσότερα κορίτσια θα πεισμώσουν να τα καταφέρουν, περισσότερες γυναίκες θα αποφασίσουν να ασχοληθούν με τα κοινά και περισσότεροι άντρες θα τις στηρίξουν. Ελπίζοντας, επίσης, η κυβέρνηση να μη μείνει εκεί αλλά να αποδείξει με την πολιτική και τις επιλογές της ότι το ζήτημα της ισότητας την απασχολεί ειλικρινά και πέραν των συμβόλων.

Το γεγονός, όμως, ότι η συγκεκριμένη υποψήφια είναι, ταυτοχρόνως, μια πολύ άξια υποψήφια είναι που την κάνει αληθινά σημαντική, καθώς υπερβαίνει τον συμβολισμό και μπαίνει στην ουσία των κριτηρίων της θέσης. Η υποψήφια Πρόεδρος είναι διακεκριμένη στο αντικείμενό της, λόγω του οποίου γνωρίζει και τις λειτουργίες του πολιτεύματος του οποίου θα κληθεί να έχει τον ρυθμιστικό ρόλο. Είναι επίσης μια υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πράγμα εξαιρετικά χρήσιμο αφού θα πρέπει να εκπροσωπεί όλους τους πολίτες.

Μια Πρόεδρος βέβαια δεν μπορεί να παρέμβει αποφασιστικά στις ζωές μας, μιας και δεν ασκεί πολιτική και δεν νομοθετεί. Εχει όμως ισχυρό δημόσιο λόγο κι ο λόγος έχει την ισχύ να δημιουργεί συνειδήσεις, να διαμορφώνει παραδείγματα, να επηρεάζει νοοτροπίες. Είναι δύσκολος στόχος, αλλά αξίζει κανείς να ελπίζει.