Οταν λείπουν {LF}οι οπαδοί…

Μια ματιά αρκούσε στον τηλεοπτικό δέκτη το Σαββατοκύριακο, και στα ντέρμπι της Θεσσαλονίκης σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ μεταξύ ΠΑΟΚ και Αρη, για να δει κανείς την ομορφιά του αθλητισμού.

Στο Κλεάνθης Βικελίδης το Σάββατο και στο Παλατάκι στην Πυλαία την Κυριακή, οι φίλοι του Αρη και του ΠΑΟΚ αντίστοιχα είχαν στήσει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα που έβγαινε προς τα έξω και ήταν απολαυστική.

Ιδιαίτερα όσοι βρέθηκαν στα δύο γήπεδα, έχουν να λένε για την αξέχαστη εμπειρία που έζησαν και θα μπορούν να τη διηγούνται για καιρό.

Δεδομένου ότι και στα δύο συγκεκριμένα παιχνίδια είχαμε εμφατικές εμφανίσεις εκατέρωθεν των γηπεδούχων, του ποδοσφαιρικού Αρη και του μπασκετικού ΠΑΟΚ, αυτό ήταν ένα στοιχείο που εκτόξευσε ακόμα πιο ψηλά το κέφι στην εξέδρα και το ατελείωτο πάρτι. Φυσικά, επειδή σχεδόν πάντα είναι δύσκολο να είναι όλα ωραία και ιδανικά, το τραγικό σύνθημα των φίλων του ΠΑΟΚ στην Πυλαία, προσαρμοσμένο με αναφορά στον νεκρό Βούλγαρο λίγη ώρα νωρίτερα στο κέντρο της πόλης ύστερα από επίθεση οπαδών, αμαύρωσε μια μοναδική βραδιά για τον μπασκετικό ΠΑΟΚ.

Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην ένιωσε αηδιασμένος από αυτό το περιστατικό, ακόμα και οι παίκτες που αγωνίζονταν εκείνη την ώρα στο γήπεδο.

Λίγο αργότερα στο Καραϊσκάκη, διεξαγόταν η μητέρα των μαχών, το απόλυτο ντέρμπι στην ιστορία, ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, κεκλεισμένων των θυρών και ήταν ό,τι πιο άσχημο μπορεί να ζήσει κανείς από κοντά.

Με τους πρωταγωνιστές (παίκτες και προπονητές) να παίζουν μπροστά σε άδειες κερκίδες σε μια παγωμένη ατμόσφαιρα, σαν να παίζουν οι ηθοποιοί σε έναν θίασο χωρίς κοινό!

Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία, που ουσιαστικά «τιμωρεί» τους πρωταγωνιστές των συλλόγων αλλά και τους συνεπείς φίλους των εκάστοτε ομάδων που έχουν κλείσει – και πληρώσει – από νωρίς το διαρκείας τους και αναγκάζονται να χάσουν, για παράδειγμα εδώ, το απόλυτο ντέρμπι.

Είναι πλέον ώρα αυτή η ανούσια τιμωρία να μετατραπεί είτε σε πραγματικά τσουχτερό οικονομικό πρόστιμο (αυτό στοιχίζει στις ομάδες), είτε σε τιμωρία της έδρας, με τον αγώνα να διεξάγεται σε άλλο γήπεδο (ουδέτερο) αλλά με την παρουσία κόσμου, όπως άλλωστε γινόταν παλαιότερα.

Οι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών αποτελούν μια τιμωρία για το ίδιο το άθλημα και τους πρωταγωνιστές και όχι για τους αυτουργούς.