Ιδιοι

Ο Ζακ Σιράκ έλεγε πως αν κάποιος σ’ τη φέρει κι εσύ τον συγχωρέσεις θα σ’ τη φέρει και δεύτερη φορά. Μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι είχε δίκιο την πρώτη.

Το ζούμε καθημερινά. Διάσπαρτα αγήματα βετεράνων Πρεσπαδόρων επιστρατεύονται τώρα να μας πείσουν ότι απέναντι στην Ελλάδα δεν έχουν δίκιο μόνο τα Σκόπια αλλά και η Αγκυρα.

Οι ίδιοι λένε τα ίδια.

Οτι έρχεται πάλι καταστροφή. Η συμφωνία για τον αγωγό «θα αποδειχθεί μοιραία» επειδή η συμμαχία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και των υπολοίπων «είναι τυχοδιωκτική».

Οτι έπρεπε να κάτσουμε στα αβγά μας διότι «μπαίνουμε σε διαμάχες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε».

Οτι η Κύπρος έχει «ιδιαίτερες ευθύνες» – αν δεν απατώμαι, ο Ερντογάν είναι ελαφρά σαφέστερος.

Οτι μπήκαμε στις τριμερείς συμμαχίες «με άστοχο τρόπο» – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…

Οτι «δεν θα έπρεπε να μπούμε τόσο άγαρμπα σε σχήματα που καταλήγουν σκόπιμα ή μη να παρερμηνεύονται ως επιχειρήσεις αποκλεισμού της Τουρκίας από τα τεκταινόμενα της Ανατολικής Μεσογείου».

Οτι «δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία».

Αλλωστε «Ελλάδα και Τουρκία είναι καταδικασμένες να ζουν μαζί (…) και να συνεργάζονται». Υποθέτω, όπως ήμασταν καταδικασμένοι να τα βρούμε και με τα Σκόπια. Πολλές καταδίκες έχουν μαζευτεί!

Αν τελικά θέλουμε την ησυχία μας, πρέπει οπωσδήποτε να προσφύγουμε στη Χάγη. Κι αν χάσουμε κάτι, δεν χάλασε ο κόσμος. Καλή καρδιά και πολλή ησυχία!

Συνοψίζω. Η Ελλάδα είτε απέναντι σε ισχυρούς γείτονες (Τουρκία) είτε σε ανίσχυρους (Βόρεια Μακεδονία) είναι καταδικασμένη να υποχωρεί.

Σχεδόν εξ ορισμού έχουμε το άδικο με το μέρος μας αφού είμαστε τυχοδιώκτες (ή εθνικιστές) κι ανακατευόμαστε εκεί που δεν μας σπέρνουν.

Η Κύπρος έχει υποχθόνιες ευθύνες κι έτσι παρερμηνευόμαστε με την αγαρμποσύνη μας.

Ενώ δεν πρέπει να χαλάμε χατίρι της Τουρκίας. Είμαστε καταδικασμένοι να σιωπούμε και να συνεργαζόμαστε, ακόμη κι όταν η Τουρκία δεν δείχνει καμία τέτοια διάθεση.

Είναι η θεωρία του ακατάπαυστου κατευνασμού. Η οποία οδηγεί σε μια ελληνική εκδοχή της «φινλανδοποίησης». Στη δημιουργία δηλαδή ενός κράτους του οποίου η πολιτική θα υπόκειται στη μη ενόχληση του ισχυρού γείτονά του.

Μια πολιτική ελεγχόμενης ανεξαρτησίας.

Από την άλλη πλευρά η απάντηση του Πρωθυπουργού (και, υποθέτω, όλου του πολιτικού συστήματος) ήταν σαφής. «Δεν πρόκειται εμείς να δεχθούμε να συρθούμε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων εκβιαζόμενοι» (6/1).

Είναι τόσο απλό που απορώ όταν διάφοροι ειδήμονες συμπατριώτες μας δυσκολεύονται να το καταλάβουν ή να το συμμεριστούν.

Εκτός αν υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση, την οποία δεν τολμώ να διανοηθώ.