Η διαφορά ήταν στην επίθεση

Τρεις φάσεις που οι παίκτες του Παναθηναϊκού έφτασαν μπροστά στον Ζοσέ Σα. Στη μία ο Δώνης, στις άλλες δύο ο Γιόχανσον. Ενας αμυντικός μέσος και ένας μπακ. Αστόχησαν στις δύο, σκόραραν στη μία, αλλά ήταν οφσάιντ ο σουηδός αμυντικός. Τρεις φορές έφτασε με καλές προϋποθέσεις μπροστά στον Διούδη και ο Ολυμπιακός. Οι δύο ήταν με τα εξτρέμ του. Τον Μασούρα στην πρώτη. Τον Χριστοδουλόπουλο στη δεύτερη. Η τρίτη με το φορ του. Τον Ελ Αραμπί. Ενα άγγιγμα και το ντέρμπι κρίθηκε.

Ενα τέτοιου είδους ντέρμπι, με λίγες φάσεις, κρίνεται πολλές φορές στη μία. Εκεί μετράει η ποιότητα. Αυτές είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, όπως αρέσει στους προπονητές να λένε. Η λεπτομέρεια στο ντέρμπι του Φαλήρου ήταν πως ο Ολυμπιακός στις καλές του φάσεις είχε σε θέση βολής παίκτες που μπορούν να βάλουν την μπάλα στα δίχτυα με μεγαλύτερη ευκολία. Κι ας είχαν 1/3. Αρκούσε.

Ο Παναθηναϊκός δεν έβγαλε ποτέ σε θέση βολής τον Μακέντα. Ούτε τον Χατζηγιοβάνη, ούτε τον Μπουζούκη, ούτε τον Ζαχίντ. Οι τέσσερις που βρίσκονταν στο επιθετικό του τρίτο, εκείνοι που θα έπρεπε να απειλήσουν περισσότερο τον Ολυμπιακό, να απασχολήσουν την άμυνα και να την αγχώσουν, έκαναν όλες κι όλες δύο τελικές προσπάθειες. Μία ο Μακέντα, μία ο Χατζηγιοβάνης. Καμία απ’ αυτές στην εστία.

Η ομάδα του Δώνη τελείωσε το ντέρμπι με μόλις πέντε τελικές συνολικά σαν ομάδα. Ναι μεν κέρδισε εντυπώσεις με τον έλεγχο του ρυθμού και την κατοχή της μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, με την καλή κυκλοφορία της μπάλας και με τους τρόπους που είχε για να φέρνει την μπάλα στην περιοχή, πλην όμως ήταν μια ομάδα ακίνδυνη στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Είναι το πρόβλημα που οφείλει να λύσει. Οχι μονάχα για να έχει τύχη σε τέτοια παιχνίδια. Αλλά για να πετύχει το πρότζεκτ που προσπαθεί να εξελίξει.