Τι περιμένω, τι δεν βλέπω να γίνεται

Η ερώτηση ήταν τι περιμένω μέσα στη χρονιά που έρχεται και η απάντηση ήταν πανεύκολη: αντίθετα από τους απολογισμούς, που πάντα με δυσκολεύουν γιατί πρέπει να τεστάρω τη μνήμη μου, οι επιθυμίες είναι πανεύκολες. Πρέπει απλά να ξέρεις τι θέλεις: τα γούστα μου δεν είναι δύσκολα – ποτέ δεν ήταν.

Οι δυο

Πρώτα πρώτα μέσα στο 2020 περιμένω ακόμα περισσότερα κατορθώματα από τους δυο κατά τεκμήριο συγκλονιστικότερους έλληνες αθλητές τη χρονιά που φεύγει: θα ‘θελα και του χρόνου η επιλογή του καλύτερου της χρονιάς, ανάμεσα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τον Στέφανο Τσιτσιπά, να είναι πολύ δύσκολη. Θα ‘θελα να δω τον Γιάννη με το δαχτυλίδι του πρωταθλητή του ΝΒΑ με τους Μπακς (και τον τίτλο του ΜVP των αμερικανικών play off) και θα ‘θελα να δω τον Τσιτσιπά νικητή σε ένα Γκραν Σλαμ τουρνουά – κάτι που θα τον καταξίωνε στην ιστορία του τένις και θα τον έστελνε ακόμα πιο ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη. Φυσικά επειδή όλα αυτά είναι απίστευτα δύσκολα, δηλώνω απόλυτα ευχαριστημένος και από το αν οι δυο επαναλάβουν απλώς όσα σπουδαία έκαναν φέτος: από τον Γιάννη θα ήθελα να πάρει από το χέρι την Εθνική Μπάσκετ στα προολυμπιακά τουρνουά και να την πάει στο Τόκιο: χωρίς αυτόν όλα θα ‘ναι πολύ δύσκολα.

Προσδοκία

Καλύτερες μέρες για την εθνική ομάδα προσδοκώ και στο ποδόσφαιρο – πρώτα από όλα γιατί να πάει χειρότερα δεν γίνεται. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση η προσδοκία δεν έχει να κάνει μόνο με την Εθνική, αλλά συνολικά με τον χώρο. Η Εθνική μας πήρε την κατιούσα από τότε που γενικά το ελληνικό ποδόσφαιρο άρχισε να καταρρέει – κι όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης. Ο κόουτς Φαν ‘τ Σιπ έχει καταλάβει πού βρίσκεται, η προσπάθειά του να μάθει στους παίκτες της Εθνικής να παίζουν ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας είναι αξιέπαινη, οι νέοι παίκτες στους οποίους έχει δώσει ευκαιρίες μοιάζουν αρκετά καλοί, αλλά όσο το πρωτάθλημά μας έχει την εικόνα τσίρκου δύσκολα η ομάδα του θα κάνει προκοπή. Από τον Σεπτέμβριο και μετά, όταν αρχίσουν οι επίσημες υποχρεώσεις στο UEFA Nations League αρχικά και στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ αργότερα, θα κριθεί και η δυνατότητα της προσφοράς του. Πάντα μιλώντας για το ελληνικό ποδόσφαιρο ελπίζω να ξαναδώ μέσα στο 2020 στην καλύτερή του κατάσταση τον μαέστρο Κώστα Φορτούνη – τον τελευταίο έλληνα ποδοσφαιριστή για τον οποίο αξίζει τον κόπο να πληρώνει κανείς εισιτήριο. Μακάρι να είναι έτοιμος για τα ματς του Ολυμπιακού με την Αρσεναλ: θα είναι η καλύτερη μεταγραφή της ομάδας του Πέδρο Μαρτίνς, της μοναδικής που εκπροσωπεί το ελληνικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Φόρμουλα

Είναι χρονιά που έχει τελικά Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Θα γίνουν σε πολλές χώρες και πολλά διαφορετικά γήπεδα και η φόρμουλα της διοργάνωσης πιστεύω όπως πραγματικά θα ενώσει την Ευρώπη: θα είναι ένα τουρνουά ελπίζω χωρίς χουλιγκανισμούς και χωρίς τον τρόμο του ISIS που είχαμε στη Γαλλία. Δεν κρύβω πως θα ‘θελα να δω την Αγγλία επιτέλους πρωταθλήτρια Ευρώπης. Εχει καλή ομάδα, φιλοξενεί στο Γουέμπλεϊ ημιτελικούς και τελικό και μια τελική επικράτησή της θα μας δώσει την ευκαιρία να δούμε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό πάρτι στον πλανήτη. Ελπίζω να είμαι εκεί. Περιμένω επίσης ένα Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα γεμάτο νέους πρωταγωνιστές. Θέλω να δω την ποδοσφαιρική ωρίμαση του Εμπαπέ, θέλω να δω τους μικρούς της Εθνικής Ιταλίας, θέλω να δω την πρωταθλήτρια Ευρώπης Πορτογαλία λιγότερο εξαρτημένη από τον Κριστιάνο, θέλω να δω την Ισπανία ανανεωμένη και τη Γερμανία αξιόμαχη, μετά το σοκ της αποτυχίας στο Μουντιάλ της Ρωσίας. Και φυσικά θέλω να ξαναδώ στα τελικά του Euro τους υπέροχους Ολλανδούς, που μου ‘χουν λείψει πολύ καθώς είδαν όλες τις τελευταίες μεγάλες διοργανώσεις από τον καναπέ τους.

Πλήξη

Πάντα στο ποδόσφαιρο θα ‘θελα ένα τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στον Μέσι και στον Ρονάλντο – στην Μπαρτσελόνα και στη Γιουβέντους: οι δυο έχουν κάνει πολλά, έχουν όμως να βρεθούν αντιμέτωποι σε τέτοιο ματς από το 2008 στη Ρώμη. Αν δεν τα καταφέρουν, εναλλακτικά θα ‘θελα στην Κωνσταντινούπολη έναν μεγάλο τελικό – όποιοι κι αν φτάσουν εκεί. Ο περσινός ήταν σκέτη πλήξη και ας υπόσχονταν η Λίβερπουλ και η Τότεναμ να μας διασκεδάσουν. Τη Λίβερπουλ είμαι σίγουρος πως θα τη δω επιτέλους πρωταθλήτρια Αγγλίας: στη φιέστα του τίτλου τον Μάιο θα ανταμειφθεί η επιμονή της και η υπομονή των οπαδών της.

Τόκιο

Η χρονιά έχει Ολυμπιακούς Αγώνες και τους περιμένω με αγωνία και περιέργεια για να δω τι θα κάνει η ελληνική αποστολή: τίποτα δεν θα είναι εύκολο στο Τόκιο. Ελπίζω να είναι γερή η Κατερίνα Στεφανίδη και να σηκώσει την Ελλάδα στις πλάτες της πάλι. Ελπίζω να καταφέρει να φτάσει στο Τόκιο ο Λευτέρης Πετρούνιας: είναι πιο δύσκολο αυτό από το να επιστρέψει με ένα μετάλλιο. Ελπίζω να είναι εντάξει η Αννα Κορακάκη κι ελπίζω ότι όλο και κάποιος υπέροχος αθλητής θα μας εκπλήξει. Το ελπίζω γιατί ειλικρινά δυσκολεύομαι να διακρίνω ποιος. Περιμένω επίσης σε αυτούς τους παράξενους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου πια δεν θα υπάρχουν πολλά ιερά τέρατα (με πρώτο τον μεγάλο Γιουσέιν Μπολτ), να μας καταπλήξουν νέοι υπεραθλητές: τους έχουμε ανάγκη. Μιλώντας για υπεραθλητές περιμένω μέσα στο 2020 το αντίο του μεγάλου Ρότζερ Φέντερερ, πιθανότατα στο αγαπημένο του Γουίμπλεντον τον ερχόμενο Ιούνιο. Ο κόσμος (κι όχι μόνο του τένις…) δεν θα είναι ποτέ ίδιος μετά το αντίο αυτό.

Σοβαρότητα

Τι άλλο περιμένω μέσα στο 2020; Περιμένω να επιστρέψει στον ελληνικό αθλητισμό η χαμένη σοβαρότητα, να έχουμε δηλαδή επιτέλους ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου χωρίς μπόχα και δυσωδία κι ένα πρωτάθλημα μπάσκετ με ανταγωνισμό υγιέστατο, στον οποίο οι ομάδες θα είναι σημαντικότερες από τους διαιτητές και τους παράγοντες που το κατέστρεψαν. Περιμένω να αρχίσουμε πάλι να συζητάμε για αθλητικές αξίες, για μεγάλους παίκτες, για ομάδες που στην Ευρώπη μπορούν να διακριθούν, για σπουδαίους ξένους που έρχονται εδώ για να κάνουν τη διαφορά και να μας διασκεδάσουν, για έλληνες ποδοσφαιριστές που βελτιώνονται. Περιμένω η πολιτεία να καταλάβει πόση απέχθεια προκαλεί στον κόσμο η τωρινή ποδοσφαιρική μας αθλιότητα, όπου πλέον είναι γνωστό πριν τα ματς ξεκινήσουν, όχι μόνο ποια θα είναι η συμπεριφορά των διαιτητών και οι αποφάσεις τους, αλλά και ποια θα είναι η στάση των ομάδων και η απόδοσή τους. Περιμένω να μπει μια τάξη στον χώρο από ένα κράτος ικανό να πάρει πρωτοβουλίες: το περιμένω, αλλά για να πω την αλήθεια δεν βλέπω να γίνεται…