Ερως και θάνατος

Ακούστε, ακούστε· χάθηκεν ο άγριος Ερωτας.

Τώρα μόλις, χαράματα βαθιά το ‘σκασε απ’

το κρεβάτι, πέταξε και πάει.

Κι είναι τ’ αγόρι, όποιος το δει, γλυκύδακρυ,

λαλίστατο, ταχύ, αναιδές,

το στόμα του στραβώνει σαν γελά, στην πλάτη έχει

φτερά κι είναι φαρετροφόρο.

Τίνος ο γιος δεν ξέρω να το πω· γιατί ούτε

ο Αιθέρας, ούτε η Γη λεν πως γεννήσαν το θρασύ,

ούτε το Πέλαγος. Μισιέται

από παντού κι απ’ όλους. Μα το νου σας

μην τυχόν για τις ψυχές στήνει κι άλλες παγίδες.

Μα για σταθείτε, να τος, στη φωλιά του δίπλα.

Α, τοξότη. Θαρρείς θα με γελάσεις,

με το να κρύβεσαι στ αμάτια μέσα της Ζηνοφίλης;

Αμποτες τα γοργά να μην υπήρχαν καράβια.

Δε θα θρηνούσαμε τότε το Σώπολη, του Διοκλείδη

το γιο·

Μα τώρα το πτώμα του κάπου το σέρνει το κύμα, κι

εμείς

προσπερνάμε αντίς του ένα όνομα κι ένα μνήμα αδειανό.

Δύο από τα «500 ποιήματα από την Παλατινή Ανθολογία», σε μετάφραση Ανδρέα Λιοντάκη, εκδ. Gutenberg, 2019