Περισσότερη δημοκρατία!

Συμβαίνει για πρώτη φορά εδώ και 60 χρόνια: η δεκαετία τελειώνει (αν και για πολλούς ξεκινά) με τη χρονιά του αρουραίου, που στο κινεζικό ωροσκόπιο συνδέεται με ευκαιρίες και προοπτικές. Η Κίνα είναι αναμφίβολα η ανερχόμενη δύναμη της εποχής. Και όπως έγραφε πρόσφατα ο Economist, το δίλημμα για πολλές χώρες του πλανήτη θα είναι όλο και πιο ασφυκτικό: προς ποια σφαίρα επιρροής να προσανατολιστούν, την κινεζική ή την αμερικανική;

Στην Κίνα δεν αναμένονται εκπλήξεις: θα ενισχυθούν φέτος τόσο η οικονομία όσο και η καταστολή. Στην Αμερική, πάλι, είναι βέβαιο ότι o πρόεδρος θα ξεπεράσει με επιτυχία την πρώτη μεγάλη του δοκιμασία – το impeachment  -, λιγότερο βέβαιο όμως είναι αν θα καταφέρει να επανεκλεγεί. Η καλή πορεία της οικονομίας και η πολυδιάσπαση του αντιπάλου στρατοπέδου λειτουργούν υπέρ του. Αλλά ο πολιτικός χρόνος μέχρι τον Νοέμβριο είναι πολύς.

Σε αυτό το κλίμα, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα προσπαθήσει να σταθεί στα πόδια της. Η αποχώρηση της Βρετανίας αποτελεί ένα γερό πλήγμα στην εικόνα της. Οι διεθνείς θεσμοί δεν είναι καλά προετοιμασμένοι για τις σημερινές προκλήσεις. Και η πόλωση μεταξύ των ψηφοφόρων μεγαλώνει. Ο Κλάους Σβαμπ, λοιπόν, ο ιδρυτής και εκτελεστικός πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, έχει μια ιδέα: γιατί να μην καθιερώσουμε τις συνελεύσεις πολιτών; Η Ιρλανδία το έχει ήδη ξεκινήσει για διάφορα θέματα, όπως οι αμβλώσεις, επιτυγχάνοντας γόνιμες συζητήσεις και μια αίσθηση μεγάλης πολιτικής συμμετοχής. Το ίδιο κοινωνικοπολιτικό πείραμα έχουν επιχειρήσει το Βέλγιο και η Πολωνία, ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν είδε την ένταση με τα Κίτρινα Γιλέκα να υποχωρεί όταν οργάνωσε μια «Μεγάλη Διαβούλευση» με τη συμμετοχή πολιτών από όλη τη χώρα.

Η κρίση της δημοκρατίας με έναν μόνο τρόπο αντιμετωπίζεται: περισσότερη δημοκρατία.