Η Ρωσία δεν είναι ο Πούτιν

Η Ρωσία δεν είναι συνώνυμη με τον πρόεδρο Πούτιν, ούτε με το κόμμα της Ενωμένης Ρωσίας, ούτε με τον Γεβγένι Πριγκόζιν, τον επικεφαλής μιας ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας που εκπληρώνει τις επιθυμίες του Κρεμλίνου στη Συρία και στην Ανατολική Ουκρανία. Η Ρωσία ενσαρκώνεται από τα 146 εκατομμύρια των πολιτών της, οι περισσότεροι από τους οποίους θέλουν απλώς να ζήσουν σε έναν πολιτισμένο κόσμο και σε μια χώρα όπου η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται σεβαστά.
Η πραγματική φωνή της Ρωσίας συχνά δεν γίνεται ακουστή, ούτε στο εσωτερικό ούτε στο εξωτερικό. Οι ξένοι παρατηρητές έχουν συχνά την εντύπωση ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει την υποστήριξη του πληθυσμού. Δεν είναι έτσι. Οι μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν το καλοκαίρι στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις δείχνουν ότι, ενώ η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του Πούτιν και του κόμματός του, οι Ρώσοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους και ζητούν δημοκρατία.
Στην παγκόσμια σκηνή ο Πούτιν ψευδώς υποστηρίζει ότι διεξάγει τους υβριδικούς του πολέμους εξ ονόματός μας. Αλλωστε δεν έχει υπάρξει καμιά επίσημη κήρυξη πολέμου. Και το Κρεμλίνο αρνείται συστηματικά ότι διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία, γιατί γνωρίζει ότι η ρωσική στρατιωτική παρουσία στο Ντονμπάς και στην Κριμαία είναι παράνομη.
Υβριδικό είναι το ίδιο το καθεστώς του Πούτιν. Επισήμως, η Ρωσία έχει ένα Σύνταγμα που εγγυάται το κράτος δικαίου, αναγνωρίζει τη διάκριση των εξουσιών και παρέχει την ύστατη εξουσία στον λαό. Στην πραγματικότητα, όμως, ο ρωσικός λαός δεν ασκεί καμιά επιρροή στις αρχές. Αν και διεξάγονται εκλογές, οι πολιτικοί αντιπρόσωποι σε ομοσπονδιακό και περιφερειακό επίπεδο επιλέγονται από το καθεστώς. Και σε τοπικό επίπεδο οι αποφάσεις λαμβάνονται από περιφερειακούς κυβερνήτες, οι οποίοι εξαρτώνται από την κεντρική κυβέρνηση. Οποτε είναι απαραίτητο, το καθεστώς καταφεύγει σε διάφορες μεθόδους για να αποτρέψει τον πραγματικό ανταγωνισμό στις εκλογές: απαγορεύει τη συμμετοχή υποψηφίων της αντιπολίτευσης, εμποδίζει την κάλυψη των συγκεντρώσεων της αντιπολίτευσης από τα μέσα ενημέρωσης και επιδίδεται σε νοθεία.
Θυμηθείτε την περίπτωση του Αλεξέι Ναβάλνι, του δικηγόρου που μάχεται κατά της διαφθοράς. Τον Μάρτιο του 2018 ο Ναβάλνι ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, του απαγορεύτηκε όμως να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να επανεκλεγεί εύκολα ο Πούτιν, έχοντας απέναντί του μια σειρά υποψηφίων που είχαν επιλεγεί από το Κρεμλίνο.
Στις περιφερειακές εκλογές, όμως, που διεξήχθησαν στη συνέχεια οι πολίτες εξέφρασαν με μαζικό τρόπο τη δυσαρέσκειά τους για το καθεστώς. Πολλοί από τους υποψηφίους του κόμματος Ενωμένη Ρωσία απέτυχαν, παρόλο που είχαν όλη την υποστήριξη του κράτους. Στο Βλαντίμιρ Ομπλαστ, η απερχόμενη κυβερνήτης Σβετλάνα Ορλοβα (της Ενωμένης Ρωσίας) ηττήθηκε από τον Βλαντίμιρ Σιπιάγκιν (του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος). Πολλοί από τους πολίτες που ρωτήθηκαν από τους δημοσιογράφους γιατί ψήφισαν τον Σιπιάγκιν απάντησαν ότι δεν τον γνωρίζουν καν. Ηθελαν όμως να φύγει από την εξουσία η Ορλοβα.
Οι Αρχές «διόρθωσαν» τα προηγούμενα εκλογικά τους «λάθη», απαγορεύοντας απλώς τη συμμετοχή υποψηφίων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης σε δύσκολες περιοχές. Εγώ η ίδια έλαβα μέρος σε εκλογές για τη Δούμα, όπου απαγορεύτηκε η συμμετοχή ανεξάρτητων και δημοκρατικά επιλεγμένων υποψηφίων με βάση κατασκευασμένες κατηγορίες, όπως ότι πλαστογράφησαν υπογραφές υπέρ της συμμετοχής τους. Προσφύγαμε στη Δικαιοσύνη εναντίον των αποφάσεων αυτών. Επειδή όμως και τα δικαστήρια ελέγχονται από το Κρεμλίνο, δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε. Καθώς τους στερήθηκε η ελεύθερη δυνατότητα να ψηφίσουν τους εκλεκτούς τους, δεκάδες χιλιάδες Μοσχοβίτες βγήκαν στους δρόμους.
Οι Αρχές αντέδρασαν σε αυτές τις διαδηλώσεις με ένα κύμα καταστολής, συλλαμβάνοντας χιλιάδες ανθρώπους και απαγγέλλοντας κατηγορίες εναντίον κινημάτων που υπερασπίζονται τη δημοκρατία. Νυχτερινές έρευνες διεξήχθησαν στα σπίτια μας και δεκάδες άνθρωποι κλείστηκαν στη φυλακή. Το ανεξάρτητο Ιδρυμα Κατά της Διαφθοράς χαρακτηρίστηκε ξένος παράγων και οι τραπεζικοί μας λογαριασμοί πάγωσαν. Στα τέλη Ιουλίου, ο Ναβάλνι δηλητηριάστηκε με μια άγνωστη ουσία ενώ βρισκόταν υπό κράτηση.
Ο Πούτιν φοβόταν τόσο πολύ τις εκλογές της Μόσχας, που χρησιμοποίησε όλα τα δυνατά μέσα (δικαστήρια, αστυνομία, εισαγγελείς, το υπουργείο Δικαιοσύνης, την επιτροπή λογοκρισίας) για να εκτροχιάσει τη δημοκρατική αντιπολίτευση. Ο λόγος ήταν προφανής: ενδεχόμενη νίκη της αντιπολίτευσης στην πρωτεύουσα θα είχε καταστρέψει τον μύθο ότι οι Ρώσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν και το κόμμα του και ότι η δημοκρατική αντιπολίτευση εκπροσωπεί ένα μικρό μόνο μέρος του πληθυσμού.
Ο Πούτιν στηρίζει την προπαγάνδα του σε αυτόν τον μύθο. Οι ελεύθερες και έντιμες εκλογές στη Μόσχα θα αμφισβητούσαν ευθέως τη νομιμότητά του και οι άλλες περιοχές της Ρωσίας θα επηρεάζονταν από αυτά που θα έβλεπαν στην πρωτεύουσα.
Το Κρεμλίνο δεν θα μπορούσε να επιτρέψει ένα τόσο επικίνδυνο προηγούμενο. Ο Πούτιν θέλει να κάνει τον κόσμο να πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει τον ρωσικό λαό. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη απόδειξη του γεγονότος ότι η εξουσία του στηρίζεται σε ένα ψέμα από τη βίαιη καταστολή των Ρώσων που ζητούν η εξουσία αυτή να τεθεί σε δοκιμασία σε ελεύθερες και έντιμες εκλογές.