Επανεκκίνηση με συνταγή σοσιαλδημοκρατίας

Η απάντηση είναι πάντα η ίδια, όποιον κι αν ρωτήσεις στο Κίνημα Αλλαγής: το 2020 θα είναι καθοριστικό στη μάχη για την «ψυχή» της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Γι’ αυτήν, τη δεδομένη στιγμή, υπάρχουν δύο μνηστήρες: και ο ένας και ο άλλος είναι αποφασισμένοι να τη διεκδικήσουν, είτε ως φυσικό πολιτικό χώρο είτε ως μέσο επιστροφής στην εξουσία. Η συζήτηση όμως δεν έχει ξεκινήσει μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Εδώ και χρόνια, μετά τη διαχείριση της κρίσης, τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ψάχνουν τον πιο σωστό τρόπο να γίνουν ξανά ελκυστικά.

Στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν παρατηρήσει μια ευρωπαϊκή προσπάθεια σοσιαλδημοκρατικής επαναφοράς – η οποία, ωστόσο, δεν έχει ακόμα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Πάντως δεν γίνεται παντού για τους ίδιους λόγους ούτε με τον ίδιο τρόπο – πολλές φορές, κυριάρχησε μια στροφή στ’ αριστερά που δεν ταίριαζε και πολύ στη φυσιογνωμία του εκάστοτε κόμματος. Υπάρχουν περιπτώσεις που έγινε ως λύση ανάγκης, όπως στην Ιταλία. Στη Βρετανία, ο Τζέρεμι Κόρμπιν ακολούθησε «μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ» και απέτυχε. Στη Γερμανία, παρότι το τιμόνι έστριψε αριστερά, το SPD δεν αποχώρησε από τον κυβερνητικό σχηματισμό με το κόμμα της Ανγκελα Μέρκελ. Στη Δανία, οι σοσιαλδημοκράτες ήταν εκείνοι που επέβαλαν σκληρούς όρους για τους μετανάστες που έμπαιναν στη χώρα. Αλλιώς συνέβησαν τα πράγματα στην Ιβηρική: στην Πορτογαλία, η σύγκλιση με πιο αριστερές δυνάμεις έγινε με την Κεντροαριστερά να έχει το πάνω χέρι και στην Ισπανία ο Πέδρο Σάντσεθ τα βρήκε μετά κόπων, εκβιασμών και βασάνων με τους Podemos.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Ενόψει και της Συνδιάσκεψης του Μαρτίου, στο Κίνημα Αλλαγής καλούνται να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν την πορεία των ευρωπαίων πολιτικών συγγενών τους. Εκλαμβάνοντας όμως τη σοσιαλδημοκρατική επαναφορά όχι ως διολίσθηση στον λαϊκισμό, αλλά ως ευκαιρία επανασύνδεσης με εκείνους που απογοητεύτηκαν με τον τρόπο που τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα χειρίστηκαν τη λιτότητα και με τις ευθύνες που είχαν για την έλευσή της. Μιλούν για «επανεκκίνηση» του χώρου, αλλά όχι επιστροφή στη δεκαετία του 1980. Συνταγή, πάντως, που ακόμα και σήμερα κανείς στην Ευρώπη δεν έχει τελειοποιήσει. Υπό αυτό το πρίσμα, και με τα σημερινά δεδομένα, αποκλείεται και ιδεολογικά η προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως λόγω του ύφους και του τρόπου με τον οποίο αυτός ήρθε στην κυβέρνηση (αποδομώντας, μεταξύ άλλων, και την κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ), των πεπραγμένων της προηγούμενης τετραετίας, αλλά και τους λόγους για τους οποίους πιστεύουν στο Κίνημα Αλλαγής πως πλέον στρέφεται στο κεντροαριστερό ακροατήριο.

Στην πράξη, με γνώμονα την επανεκκίνηση και τον αποκλεισμό της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται η αυτόνομη πορεία της προοδευτικής παράταξης. «Διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο και αποφασίσαμε να πορευτούμε με αυτούς που σέβονται αυτές τις αρχές. Δεν πορευόμαστε με αυταπάτες ούτε με πολιτικές απάτες», ανέφερε τις προάλλες, σ’ αυτό το μήκος κύματος, η Φώφη Γεννηματά.  Η Συνδιάσκεψη θα δώσει την ευκαιρία αυτή η πορεία να αποτυπωθεί και πολιτικά, σε επίπεδο ταυτότητας. Μέχρι τότε, πάντως, στο Κίνημα Αλλαγής, έχουν αποφασίσει να ποντάρουν στον τρόπο αντιπολίτευσης: στόχος είναι τα «όχι» που λένε στις προτάσεις της κυβέρνησης να συνοδεύονται από εναλλακτικές προτάσεις «με προοδευτικό πρόσημο» και τα «ναι» να λέγονται χωρίς τον χάρακα των ίσων αποστάσεων.  Το σοβαρό ύφος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από το εσωκομματικό μέτωπο, το οποίο, μετά το τέλος του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται πως για την ώρα έχει κοπάσει.