Γεννήθηκε και πέθανε παιδί του Πειραιά

Η οκογένεια του Ολυμπιακού και όλη η φίλαθλη Ελλάδα απευθύνουν σήμερα το ύστατο χαίρε στον Ηλία Ρωσσίδη που έφυγε το βράδυ της Παρασκευής σε ηλικία 92 ετών. Μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου που μεσουράνησε τη δεκαετία του ’50 και κατέκτησε τα πάντα με τον Ολυμπιακό: 9 πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα Ελλάδας, αλλά και 13 πρωταθλήματα Πειραιά, ενώ υπήρξε μέλος της ιστορικής ομάδας που κατέκτησε έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα (1954-1959). Η ΠΑΕ Ολυμπιακός αποχαιρέτησε με ανακοίνωσή της τον εμβληματικό άσο της πειραϊκής ομάδας στην οποία αναφέρει: «Τέκνο του Πειραιά (γεννηθείς στις 3 Φεβρουαρίου 1927), ο Ηλίας Ρωσσίδης πρωτοφόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού το 1948 και την τίμησε όσο λίγοι για 13 ολόκληρα χρόνια. Από τα εξέχοντα μέλη της ιστορικής ομάδας που με την κατάκτηση έξι συνεχόμενων Πρωταθλημάτων (1954-1959) πήρε το προσωνύμιο “Θρύλος”, ο Ηλίας Ρωσσίδης κατέκτησε με τον Ολυμπιακό 9 πρωταθλήματα και 10 Κύπελλα Ελλάδας, ενώ στην τροπαιοθήκη του υπάρχουν και 13 πρωταθλήματα Πειραιά. Αγωνίστηκε στο πρώτο επίσημο ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού κόντρα στη Μίλαν το 1959. Αποτέλεσε στέλεχος και αρχηγός της εθνικής ομάδας της Ελλάδας, φορώντας το εθνόσημο στο στήθος από το 1951 έως το 1960 ενώ υπήρξε από τους λαμπαδηδρόμους στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Aπό το 1961 μέχρι και το 2012, σε ηλικία 85 ετών, δεν έλειψε ούτε σε ένα επετειακό παιχνίδι του συνδέσμου βετεράνων του Ολυμπιακού απέναντι στους παλαίμαχους της Προοδευτικής, που διεξάγεται πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή. Η ΠΑΕ Ολυμπιακός εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στους οικείους του. Ηλία Ρωσσίδη, καλό ταξίδι στις αιώνιες θάλασσες».

Η εξόδιος ακολουθεί θα ψαλεί σήμερα στις 11:00 στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης Σωτήρος, στην αγαπημένη του γειτονιά, το Μοσχάτο.

Τον Απρίλιο του 2011, ο εκ των θρύλων του Θρύλου είχε παραχωρήσει στα «ΝΕΑ» μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη. Μίλησε για τα δύσκολα  μεταπολεμικά χρόνια, τη φτώχεια, τις δυσκολίες αλλά και τα όνειρα που έκανε, πάντα με την ερυθρόλευκη φανέλα. Ονειρα που τελικά βγήκαν αληθινά. Ως ελάχιστο φόρο τιμής αναδημοσιεύουμε σήμερα εκείνη την εκ βαθέων εξομολόγηση:

Ηλίας Ρωσσίδης. Ενας ζωντανός θρύλος του Θρύλου! Μια οµάδα αγάπησε, τον Ολυµπιακό. Και εκεί αγωνίστηκε επί 15 συναπτά χρόνια. Ο Ρωσσίδης, µε το µουστάκι σήµα κατατεθέν, µια φιγούρα διαχρονική, µας ταξιδεύει από το ένδοξο χθες στο σήµερα. Βαδίζοντας όχι ακριβώς πάνω στον χρόνο, αλλά στις γέφυρες του Κηφισού που ενώνουν το Μοσχάτο µε το Νέο Φάληρο. Τους δύο τόπους που µυρίζουν Ρωσσίδη, όπως κάποτε µύριζαν λουλούδια και ευωδιές µιας αλλοτινής εποχής.

«Εµένα δίπλα στο ποτάµι, στον Κηφισό. Αλλά άκουγα δυνατά τις φωνές, τις ιαχές των οπαδών του Ολυµπιακού από το γειτονικό Καραϊσκάκη. Οπότε µια µέρα αποφάσισα να πάω στο γήπεδο. Να δω µε τα µάτια µου τι γίνεται εκεί», εξιστορεί την προσωπική του ιστορία και διαδροµή ο Ρωσσίδης.

«Μάλιστα, την ηµέρα που πήγα γινόταν προπόνηση. Κάθησα να τη δω. Ηταν, αν δεν κάνω λάθος, το 1946. Τότε υπήρξε ένας τραυµατισµός, µε είδε ο Τάκης ο Κτενάς, ο φροντιστής της τρίτης οµάδας του Ολυµπιακού, και µου είπε “µπες µέσα, µικρέ, και κάτσε στο τέρµα”. Το έκανα, πήρα τη θέση του τερµατοφύλακα για να κάνουν σουτ οι µεγάλοι παίκτες, ο Βάζος, ο Χατζησταυρίδης, ο Συµεωνίδης. Με έβλεπε λοιπόν ο Κτενάς πώς απέκρουα την µπάλα, πώς χρησιµοποιούσα το πόδι και είπε: “Την Κυριακή έλα, παίζεις!”. Εγώ άλλο που δεν ήθελα. Αγωνίστηκα στη δεύτερη οµάδα του Ολυµπιακού όπως µου είχαν πει – και µάλιστα µε ξένο δελτίο! Γιατί από την Παρασκευή µέχρι την Κυριακή ήταν αδύνατο να βγει δελτίο κανονικό. Το µατς όµως ήταν κρίσιµο, νικήσαµε 7-0 τον Ατρόµητο Πειραιά και πήραµε τον τίτλο του πρωταθλητή στις β’ οµάδες».

Ο Ηλίας Ρωσσίδης αγωνίστηκε στον Ολυµπιακό µέχρι το 1961. Σάρωσε τους τίτλους µαζί µε τους άλλους παικταράδες της δεκαετίας του ’50. Τότε έγινε ο Ολυµπιακός Θρύλος, τότε ο Ολυµπιακός ήταν οµαδάρα ολκής και δηµιούργησε µύθο!

«Πριν από τον Ολυµπιακό αγωνίστηκα µόνο σε τοπικές οµάδες. Στην Ελευθερία Μοσχάτου. Ή στον Ολυµπιακό Παραγκών, οµάδα που είχε έδρα πίσω από τη γέφυρα του Νέου Φαλήρου.

Τώρα ο Ρωσσίδης, από τους µεγαλύτερους δεξιούς µπακ στην ιστορία των Κόκκινων, δίνει το «παρών» κάθε Μεγάλη Παρασκευή στα µατς των Βραδύπορων (Ολυµπιακός) µε τους Ταλαίπωρους (Προοδευτική). Σπάει κάθε ρεκόρ. Εστω και στα 84 χρόνια του, παραµένει ένα διψασµένο παιδί, ένα άτοµο εξαρτηµένο από το ποδόσφαιρο και τον αθλητισµό. «Στην εποχή µας όλα ήταν ερασιτεχνικά. Οι παίκτες αγωνίζονταν για το “εγώ” και τη φανέλα. Κέρδιζαν την αγάπη του κόσµου. Εγώ τότε πήγαινα µε τα πόδια από το σπίτι µου για το Καραϊσκάκη. Ηταν κάτι σαν ζέσταµα. Αλλά έκανα και στίβο. Οποτε είχα ευκαιρία ανέβαινα στον Ορχοµενό όπου διεξάγονταν αγώνες στίβου. Ετρεχα 100µ., 200µ.και 400µ. σε µία µέρα»!

Και φυσικά δεν ξεχνά ότι «…το Καραϊσκάκη τότε αντί για χορτάρι είχε καρβουνίδι! Αυτός ήταν ο αγωνιστικός χώρος. Θέλοντας και µη, όλοι οι παίκτες γινόµασταν µαύροι! Μετά, όταν τελείωνε ο αγώνας, πιάναµε τους κουβάδες και τους ρίχναµε ο ένας στον άλλον! Για να φύγει η µαυρίλα! Μέχρι να πάµε σπίτι για ένα κανονικό µπάνιο! Ούτε ζεστό νερό δεν υπήρχε. Αξέχαστες εποχές, χωρίς τις σηµερινές ανέσεις».

Ο Κηφισός και η πλημμύρα
Οσο δέθηκε µε την µπάλα άλλο τόσο αγάπησε τον Κηφισό ο Ηλίας Ρωσσίδης. «Παίζαµε ποδόσφαιρο µέσα στο ποτάµι! Το νερό έτρεχε στις άκρες και εµείς παίζαµε στον υπόλοιπο χώρο γιατί το χώµα µας βοηθούσε. Ο Κηφισός ήταν ξεροπόταµος», θυµάται µε νοσταλγία.

Ο Κηφισός είναι ο ποταµός των αναµνήσεων και των παρατράγουδων για τον Ηλία Ρωσσίδη. «Τα γεφύρια του ήταν χαµηλά. Ο Κοτζιάς, δήµαρχος της Αθήνας, τη δεκαετία του ’30 νοµίζω κατέβηκε στην περιοχή και τα έκανε πιο ψηλά ώστε να µη χτυπά το νερό! Γιατί σε µια πληµµύρα είχα ανέβει στην ταράτσα του σπιτιού µου για να σωθώ».

Η ∆ΕΗ και τα ιαµατικά λουτρά
Ο Ηλίας Ρωσσίδης πήρε σύνταξη από τη ∆ΕΗ και το αναφέρουµε αυτό γιατί έχει τη σηµασία του. Το παλιό εργοστάσιο είναι κοντά στα 100 µέτρα από το πατρικό του. ∆ίπλα στις γραµµές του ηλεκτρικού σιδηροδρόµου.

«Μπήκα εκεί και σώθηκα! Πήρα και σύνταξη. Τότε λεγόταν ΗΕΑΠ, τώρα ονοµάζεται ∆ΕΗ. Ολοι οι διεθνείς συνήθως πιάναµε δουλειά στην εταιρεία. Μας έβαζαν οι αρµόδιοι και πηγαίναµε για αγώνες ώστε να τη διαφηµίζουµε», θυµάται ο παλαίµαχος άσος.

Μάλιστα, υφίσταται και άλλο στόρι που δεν ξεχνά ο Ρωσσίδης: «Από το εργοστάσιο, από τα κιούγκια έβγαινε νερό που κατέληγε στον Κηφισό. Ηταν ιαµατικό! Ερχονταν πολλοί και έκαναν µπάνιο στο ποτάµι. Σαν θερµά λουτρά!».

Ασφαλώς, τα ερυθρόλευκα χρώµατα κυριαρχούν στο σπίτι του παλαίµαχου άσου που κοσµείται από τα λάβαρα και τρόπαια µιας ζωής στους αγωνιστικούς χώρους. Οπως και η σηµαία του Ολυµπιακού που κυµατίζει περήφανη στην ταράτσα του σπιτιού του.