Παραοικονομία: 3.500 νόμοι και 115.000 υπουργικές αποφάσεις για την… πάταξή της

Νέα προειδοποίηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για την παραοικονομία στην Ελλάδα και τις οδυνηρές συνέπειες που θα γίνουν εφιαλτικές για τους έλληνες πολίτες και συνεπείς φορολογουμένους. Ιδιαίτερα σήμερα που η νέα κυβέρνηση συνεχώς ανακοινώνει σχέδια για μείωση φόρων – εισφορών και ενίσχυση του κοινωνικού κράτους (κοινωνικά μερίσματα και άλλα επιδόματα) από… άδεια δημόσια ταμεία και από μια υπερχρεωμένη οικονομία, η προειδοποίηση αυτή είναι εκκωφαντική και σαφής: να περιοριστεί η παραοικονομία έστω στα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης!

Και ιδού, λοιπόν, η ζοφερή πραγματικότητα. Το μέγεθος της παραοικονομίας στη χώρα μας άγγιξε το 21% του ΑΕΠ το 2018, τη στιγμή που στην Ευρωπαϊκή Ενωση ο μέσος όρος ήταν 12,8%, ενώ χάνονται 6 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από την αποφυγή ΦΠΑ. Κι όλα αυτά σε πείσμα της ψήφισης πάνω από 3.500 νόμων από την ελληνική Βουλή και της έκδοσης πάνω από 115.000 υπουργικών αποφάσεων μετά το 1975 για την «πάταξη» τάχα ή «περιορισμό» τάχα της παραοικονομίας και φοροδιαφυγής. Δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο χάνει κάθε χρόνο έως και 16 δισ. ευρώ (21 δισ. ευρώ κατά τον Γιώργο Αλογοσκούφη!), τα οποία θα υπερκάλυπταν όχι μόνο τις ετήσιες δαπάνες για μισθούς και συντάξεις στον τομέα αυτόν, αλλά και θα επαρκούσαν για… δώδεκα «κοινωνικά μερίσματα» και πρόσθετες συντάξεις!

Τι πταίει, λοιπόν, και η Ελλάδα επί 45 τουλάχιστον χρόνια θυμίζει μάχη Δον Κιχώτη απέναντι σε… ανεμόμυλους; Φταίει, παρά τις απίστευτες σε όγκο παραπάνω νομοθετικές προσπάθειες, η εφαρμογή μιας σωστής και αποτελεσματικής «στρατηγικής» και η, παράλληλα, εφαρμογή δημαγωγικής –  επεκτατικής πολιτικής με… δανεικά που θυμίζει τον ολέθριο για την Αθηναϊκή Δημοκρατία «πολιτειακό σοσιαλισμό» του Περικλή.

Για να αντιμετωπιστεί, λοιπόν, η φοροδιαφυγή και να συρρικνωθεί στα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης πρέπει να γίνουν, όπως προτείνουν συνεχώς η Τράπεζα της Ελλάδος, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), μερικά «ενοχλητικά» πράγματα:

Πρώτον, πρέπει να δοθεί πολύ μεγάλη έμφαση στον έλεγχο των δημόσιων δαπανών.

Δεύτερον, πρέπει να εξασφαλιστεί ουσιαστικός έλεγχος των δαπανών όλων των εκτός κρατικού προϋπολογισμού φορέων του δημόσιου τομέα, για να μειωθούν τα ελλείμματά τους και η επιβάρυνση του προϋπολογισμού με επιχορηγήσεις που αντιστοιχούν σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο τμήμα των συνολικών δαπανών.

Τρίτον, απαιτείται μεγαλύτερη πρόοδος στην αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων του δημόσιου τομέα, για να δημιουργηθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις προς επίτευξη υψηλότερων μακροοικονομικών επιδόσεων, ιδιαίτερα όσον αφορά την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Αν δεν γίνουν αυτά που ενδεικτικά παρέθεσα, το «αύριον ουκ έσσεται πάλι άμεινον»…