Ο Μήτσος, {LF}ο Νικ και {LF}οι δαίμονες!

Διατρανώνοντας το ακόρεστον του δημιουργικού οίστρου του ο συχωρεμένος ο Νίκος Φώσκολος είχε πει πως «κάθε φορά που τελειώνω μια Οδύσσεια, θέλω μια Ιλιάδα από την αρχή» και σε ένα τέτοιο τριπάκι βρέθηκε εκών άκων ο Παναθηναϊκός στη δεκαετία της οποίας η αυλαία πέφτει αυτές τις μέρες…

Μια δεκαετία που άρχισε μέσα στα κομφετί του θριάμβου και καταλήγει δαιμονοποιημένη!

Τη σεζόν 2010-11 οι Πράσινοι ανέβηκαν στο θρόνο της Ευρωλίγκας για έκτη φορά στην ιστορία τους και μάλιστα δια πυρός και σιδήρου: απέκλεισαν την Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας και επέστρεψαν στην πόλη του Γκαουντί για να στεφθούν πρωταθλητές, χωρίς κιόλας να υποψιάζονται πως εκείνο το βράδυ που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς άνοιγε την αγκαλιά του για να πέσει μέσα ο Δημήτρης Διαμαντίδης σηματοδοτούνταν ένα τέλος εποχής…

Ή για την ακρίβεια η αρχή του τέλους μιας εποχής…

Εναν χρόνο αργότερα ο Παναθηναϊκός θα έδινε το «παρών» στο Φάιναλ Φορ της Κωνσταντινούπολης, που έμελλε να αποδειχθεί το κύκνειο άσμα του…

Επειτα από μερικές εβδομάδες τίποτε δεν (θα) ήταν όπως πριν: αποχώρησαν από την κεντρική σκηνή ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, έφυγε ύστερα από 13 συναπτές σεζόν από τον πάγκο ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και κάμποσοι από τους πρωταγωνιστές των απανωτών θριάμβων που ήταν οι θεματοφύλακες της δυναστείας σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

Τη διοικητική εξουσία της ομάδας ανέλαβε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Κώστας Τσαρτσαρής έμειναν για να φυλάνε τις Θερμοπύλες, ο Αργύρης Πεδουλάκης επέστρεψε αυτή τη φορά ως προπονητής χώρια που αυτό θα συνέβαινε άλλες δύο φορές τα κατοπινά χρόνια…

O Διαμαντίδης έστεκε στις επάλξεις μέχρι το καλοκαίρι του 2016, όταν παρέδωσε τη σκυτάλη την οποία ο ίδιος είχε παραλάβει από τον Φραγκίσκο Αλβέρτη, στον Νικ Καλάθη. Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι Πράσινοι είδαν τον αιώνιο αντίπαλό τους να πετυχαίνει το repeat στην Ευρωλίγκα και να στέφεται τρεις φορές πρωταθλητής Ελλάδος (2012, 2015, 2016) προτού επιστρέψουν στην κορυφή για να επιβάλουν ξανά την κυριαρχία του…

Από το 2012 και εντεύθεν ο Παναθηναϊκός παλεύει με τους δαίμονές του και όσο προσπαθεί να τους ξορκίσει, τόσο τους νιώθει να φουντώνουν: όλα αυτά τα χρόνια, ανεξαρτήτως παικτών, προπονητών (Πεδουλάκης, Αλβέρτης, Ιβάνοβιτς, Τζόρτζεβιτς, Πασκουάλ, Πιτίνο), αντιπάλων στα πλέι οφς και συνθηκών (μειονέκτημα ή πλεονέκτημα έδρας), μένει από λάστιχο!

Υστερα από οκτώ χρόνια αυτή η υπόθεση αρχίζει πια να θυμίζει τον μύθο της γοργόνας που βγαίνει, λέει και ρωτάει τους ναυτιλλόμενους εάν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος…

Σε αντίθεση με τον εξάκις βασιλιά της Ευρώπης που προσπαθεί να αναστηθεί και να ανακτήσει την εξουσία του, η βασίλισσα ζει και βασιλεύει!

Ανοδος και πτώση

Η ΑΕΚ που μαζί με τον Παναθηναϊκό και τον Aρη είχε αδιάλειπτη παρουσία στην Α’ Εθνική από το 1963, υποβιβάσθηκε το 2011, πέρασε τρία χρόνια στην Α2 και στη Β’ Εθνική, ξαναγύρισε στην ελίτ το 2014, πρόλαβε να πατήσει σε τρεις διαφορετικές κορυφές (Κύπελλο Ελλάδος, Champions League, διηπειρωτικό Κύπελλο) τερματίζοντας τη νηστεία 16 ετών και επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω…

Η νέα, φρέσκια και δημιουργική δύναμη στο μπασκετικό γίγνεσθαι έρχεται από Πάτρα μεριά και λέγεται Προμηθέας. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν εκείνος που χάρισε στο ανθρώπινο γένος τη φωτιά και στη σύγχρονη εκδοχή του τα τελευταία τρία χρόνια προσφέρει μια διαφορετική και μοντέρνα φλόγα.

Την ίδια στιγμή η Θεσσαλονίκη υποχωρεί βαθμιαία. Ο Αρης και ο ΠΑΟΚ που μέσω της βεντέτας τους και σε συνδυασμό με τον θρίαμβο της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ του ’87 έδωσαν το σύνθημα της εκτόξευσης (των διεθνών διακρίσεων και της δημοφιλίας) του ελληνικού μπάσκετ στη δεκαετία του ’80 βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, τόσο από αγωνιστικής όσο και από οικονομικής πλευράς.

Και όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που το ελληνικό μπάσκετ γιορτάζει το χρυσό Ιωβηλαίο του, με τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τότε που κάποιοι μπίστηξαν για πρώτη φορά μια δερμάτινη εξώραφη μπάλα σημαδεύοντας αντί για καλάθι μια αναποδογυρισμένη ψάθινη καρέκλα σε ένα οικόπεδο κοντά στις σημερινές εγκαταστάσεις της ΧΑΝΘ.

Το θαύμα του Γιάννη

Υπάρχουν βεβαίως και τα καλά νέα, μόνο που αυτά μετανάστευαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εδώ η υπόθεση έχει ονοματεπώνυμο, το οποίο ακόμη και μετά από επτά χρόνια αναγκάζει τους Αμερικανούς να… σφίγγονται για να το προφέρουν, λες και υποβάλλονται στο μαρτύριο κάποιου γλωσσοδέτη!

Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο η ιστορία μοιάζει με παραμύθι που ο ίδιος φρόντισε, χάρη στο ταλέντο, στην αγάπη του για το μπάσκετ και στην αφοσίωση του στο παιχνίδι να του δώσει σάρκα και οστά. Το αποτέλεσμα; Κάθε μέρα που περνάει, η επιστήμη τον βλέπει να απογειώνεται σε δυσθεώρητες σφαίρες και σηκώνει τα χέρια ψηλά!

O Greek Freak ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της σεζόν 2018-19, οδήγησε τους Μπακς στους τελικούς της Ανατολής, μπήκε ήδη στην ίδια πρόταση με τα ιερά τέρατα του ΝΒΑ και λίαν συντόμως θα γίνει κιόλας ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης στην ιστορία του παγκοσμίου μπάσκετ…

Ολα αυτά δεν είναι ούτε λίγα, ούτε ευκαταφρόνητα για το τρίτο από τα πέντε παιδιά μιας οικογένειας μεταναστών από τη Νιγηρία που μεγάλωσε σε μια καμαρούλα στα Σεπόλια και πούλαγε μαϊμού γυαλιά και τσάντες στην πλατεία Βάθη!