Με το στίγμα της παραπομπής

Η περίοδος των αποκαλύψεων διαρκεί όσο και η θητεία του. Και τώρα τον τελευταίο χρόνο της θητείας του 45ου προέδρου των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε ο τρίτος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία που παραπέμφθηκε σε δίκη με το αίτημα της καθαίρεσης.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων την περασμένη Πέμπτη φαινόταν αναπόφευκτο από τον Οκτώβριο. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι Ρεπουμπλικανοί που ελέγχουν τη Γερουσία να ψηφίσουν την απομάκρυνση του Τραμπ από τον Λευκό Οίκο, η όλη διαδικασία φαίνεται για τους Αμερικανούς λίγο βαρετή, χωρίς κάποιο χολιγουντιανό δράμα. Ομως αυτό δεν ανατρέπει τη σοβαρότητα των κατηγοριών εις βάρος του προέδρου ούτε τα στοιχεία που τη στηρίζουν. Ούτε βέβαια ακυρώνει τη συμβολική σημασία της παραπομπής. «Ακόμα και χωρίς την καθαίρεσή του από τη Γερουσία», γράφει ο Ντέιβιντ Γκράχαμ στο Atlantic, «το στίγμα της παραπομπής θα βρίσκεται για πάντα πάνω στον Τραμπ και την προεδρία του».

Και εκείνος; «Δεν αισθάνομαι σαν να με έχουν παραπέμψει», έλεγε σε οπαδούς του στο Μίσιγκαν την ώρα που διεξαγόταν η ψηφοφορία στη Βουλή.

Τα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος επικαλέστηκαν για την απαγγελία και την ψήφιση των κατηγοριών της κατάχρησης εξουσίας και της παρακώλυσης της σχετικής έρευνας του Κογκρέσου την πλήρη έλλειψη μεταμέλειας εκ μέρους του Ντόναλντ Τραμπ ως απόδειξη ότι αποτελεί μια συνεχιζόμενη και άνευ προηγουμένου απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, εάν παραμείνει στο αξίωμά του. Αυτή η κατηγορία ξεπερνά κατά πολύ τη σοβαρότητα οποιασδήποτε προηγούμενης παραπομπής, δηλαδή του Αντριου Τζόνσον το 1868 και του Μπιλ Κλίντον το 1989.

Η όλη εμπειρία δοκίμασε τη θέληση των κεντρώων Δημοκρατικών σε περιοχές που είχαν εκλέξει τον Τραμπ το 2016, εμπόδισε τους πιο φιλελεύθερους να συμβιβαστούν με έναν πολύ πιο περιορισμένο κατάλογο κατηγοριών από εκείνον που πραγματικά άξιζε ο πρόεδρος και τελικά, έδειξε πως η πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόζι είχε πρωταρχικό στόχο να προστατεύσει την πλειοψηφία των Δημοκρατικών στο σώμα. Από την άλλη, οι Ρεπουμπλικανοί είχαν να αντιμετωπίσουν τις δικές τους ανήσυχες στιγμές, αβέβαιο για το πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν μια χιονοστιβάδα επιβαρυντικών γεγονότων και αξιόπιστων καταθέσεων για τις πιέσεις που άσκησε ο Τραμπ στην ουκρανική κυβέρνηση προκειμένου να ξεκινήσει το Κίεβο έρευνα εις βάρος του πολιτικού του αντιπάλου Τζο Μπάιντεν. Οι Ρεπουμπλικανοί ακόμα δεν ξέρουν πώς να υπερασπιστούν έναν πρόεδρο που κάνει ό,τι του κατέβει και δεν βασίζεται σε οποιαδήποτε παραδοσιακή στρατηγική. Γι’ αυτό και η γραμμή υπεράσπισης δεν είναι πραγματική υπεράσπιση. Καθώς δεν έχουν τι να αντιτάξουν στα επιχειρήματα των Δημοκρατικών καταφεύγουν – όπως άλλωστε και ο ίδιος ο Τραμπ – σε κραυγές για «κυνήγι μαγισσών» και σε αψιμαχίες για τη διαδικασία. Για την ουσία των κατηγοριών, ουδείς λόγος.

Ο Τραμπ βρίσκει παρηγοριά στη σιγουριά ότι οι Ρεπομπλικανοί στη Γερουσία θα τον στηρίξουν και θα τον απαλλάξουν από τις κατηγορίες. Ομως η παραπομπή είναι από μόνη της μια ιδιαίτερα βαριά κύρωση και η απαλλαγή στη Γερουσία δεν είναι το ίδιο με αθώωση. Τα μέλη της Γερουσίας δεν ψηφίζουν για το εάν κρίνουν πως οι κατηγορίες είναι αληθείς, αλλά για το εάν αξίζει να οδηγηθεί γι’ αυτές ο πρόεδρος σε καθαίρεση. Στην περίπτωση του Κλίντον δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι είχε ψευδορκήσει για τη σχέση του με τη Μόνικα Λιουίνσκι – το ερώτημα ήταν εάν η κατηγορία είναι τόσο σοβαρή ώστε να καθαιρεθεί. Το προσωπικό και πολιτικό στίγμα της παραπομπής αυτής θα ακολουθεί τον Τραμπ για πάντα. Το πόσο θα επηρεάσει τις προεδρικές εκλογές του 2020 θα το δούμε τον επόμενο Νοέμβριο.