«Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί με {LF}την Εντίτ Πιαφ»

«Οταν με παίρνει αγκαλιά/ και μου σιγοψιθυρίζει,/ βλέπω τη ζωή ρόδινη/ Μου λέει λόγια αγάπης,/ λόγια καθημερινά/ κι αυτό μου κάνει κάτι…». Εξι στίχοι που ενδεχομένως θα αρκούσαν για να αποτυπώσουν την ευαισθησία που είχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του το σπουργιτάκι της ιστορίας μας. Τραγούδησε το «La vie en rose», τη ρόδινη ζωή, κι όμως η δική της μόνο ρόδινη δεν ήταν. Ο λόγος για την Εντίτ Πιαφ, η οποία κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά της όχι μόνο στο γαλλικό αλλά και στο ευρωπαϊκό τραγούδι. Μικρή το δέμας και εύθραυστη, έγινε η υπ’ αριθμόν ένα βεντέτα του γαλλικού τραγουδιού.

Δύσκολο να συγκριθεί κάποια μαζί της, στη ζωή και τη φωνή, αλλά φαίνεται ότι η Ζιλ Εγκρό έχει καταφέρει να προσεγγίσει τουλάχιστον τη «μυθολογία» της μεγάλης ντίβας του γαλλικού τραγουδιού. Η «φωνή» της Εντίτ Πιαφ επιστρέφει στην Αθήνα, για δύο παραστάσεις το Σάββατο 21 και την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου στην κεντρική σκηνή του Gazarte. Δύο βραδιές αφιερωμένες στα ερωτικά τραγούδια ενώ η έντονη ζωή της κορυφαίας γαλλίδας ερμηνεύτριας ζωντανεύει σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα. Ενα ταξίδι στους δρόμους του Παρισιού όπου πέρασε την εφηβική ηλικία της τραγουδώντας ως Εντίτ Γκασόν (Edith Gassion), μέχρι το απόγειο της καριέρας της. Κομβικό σημείο αποτέλεσε η τυχαία συνάντησή της με τον διευθυντή του διάσημου καμπαρέ «Le Gerny» Λουί Λεπλί, ο οποίος μόλις την άκουσε υπέγραψε συμβόλαιο μαζί της και της χάρισε το ψευδώνυμο που θα την ακολουθούσε για πάντα: La Môme Piaf (στην αργκό του Παρισιού Μικρό Σπουργίτι).
Η Ζιλ Εγκρό θα μας θυμίσει τραγούδια που έχουν παραμείνει ανεξίτηλα στον χρόνο, όπως «La vie en rose», «Non, je ne regrette rien», «L’hymne y l’amour», «La Foule». Θυμηθείτε την στη βραβευμένη με Οσκαρ ταινία «La Vie En Rose/ La Môme» («Ζωή σαν τριαντάφυλλο»). Συγκεκριμένα παρουσιάζει την παράσταση «Edith Piaf – The Show». Ουσιαστικά ερμηνεύει την Πιαφ και θα ήταν παράλογο να μην τη θαυμάζει. «Θαυμάζω την Πιαφ από την παιδική μου ηλικία λόγω της φωνής της. Η μητέρα μου ήταν θαυμάστριά της» εξηγεί στο «Νσυν». «Ανακάλυψα σιγά σιγά ότι είχε μια πολύ δύσκολη παιδική ηλικία, ζούσε στους δρόμους, γεννήθηκε από αλκοολικούς γονείς που δεν της έδωσαν καμία ζεστασιά. Για να ζήσει τραγουδούσε στους δρόμους. Δύσκολη η ζωή της. Πολλά τα προβλήματά της. Να σκεφτείτε ότι έφθασε στο σημείο να παίρνει μορφίνη για να σταματήσουν οι πόνοι στα κόκαλά της. Και όλα αυτά επειδή ήθελε να τραγουδάει. Τελικά πέθανε δύο μήνες πριν από τα 48α γενέθλιά της».

ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ, ΑΛΛΑ ΙΣΧΥΡΗ. Η Εγκρό χαρακτηρίζει την Εντίτ εύθραυστη, αλλά ισχυρή προσωπικότητα, η οποία ήξερε πώς να πετύχει και «σε αντίθεση με όλα όσα έχουν ειπωθεί ήταν ιδιαιτέρως θετική και ζωντανή». Το πρόγραμμά της περιλαμβάνει τα γνωστά και λιγότερα γνωστά της τραγούδια, με τη συνοδεία τεσσάρων μουσικών επί σκηνής. Σημειώνει όμως ότι «κάθε φωνή είναι μοναδική, αλλά η φωνή μου μοιάζει αρκετά με τη δική της. Τόσο ώστε να με επιλέξει ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Ντάουν, να “υποδυθώ” τη φωνή της στην ταινία “La Môme”. Μπορεί να τη θαυμάζω, αλλά όταν ερμηνεύω δεν μιμούμαι τη φωνή της όπως ήμουν υποχρεωμένη να κάνω για την ταινία. Ερμηνεύω τα τραγούδια με την προσωπικότητά μου. Φυσικά είναι δύσκολο και τρομακτικό να είσαι η “φωνή” ενός τέτοιου καλλιτέχνη, αλλά δεν είμαι η φωνή της. Αλλωστε κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτήν όπως και με κανέναν άλλο. Δεν έχω τη φωνή της όπως πολλοί σκέφτονται».

Η Ζιλ Εγκρό δεν έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα – ενδεχομένως δεν θα είναι και η τελευταία. «Αγαπώ την Ελλάδα, μοιάζει με τη Νότια Γαλλία. Εκεί που μένω. Ξέρω κάποια πράγματα για το ελληνικό φαγητό που μου αρέσει. Αρχαία ελληνική ιστορία έμαθα στο σχολείο, όπως για τη μουσική της και τους χορούς, ενώ πρόσφατα άκουσα κάποια νέα για την πολιτική και την οικονομία της».

Η (επιτυχημένη) συμμετοχή της στην ταινία «Ζωή σαν τριαντάφυλλο» ως η φωνή της Εντίτ Πιαφ ήταν αυτή που της άνοιξε τον δρόμο για το μετέπειτα σόου, που θα δούμε και στο «Gazarte». «Νομίζω ότι το κοινό αγάπησε τη φωνή μου στην ταινία, γι’ αυτό έρχεται και στα σόου».