«Η φαντασία είναι ο δρόμος για το σπίτι»

Η αρχική ιδέα για το έργο ήταν δύο παιδιά που έχασαν κάτι πολύτιμο. Στην εποχή όμως των 4.000 ασυνόδευτων προσφυγόπουλων, η έμπνευση λοξοδρόμησε προς ένα παραμύθι που μιλάει για όλα όσα έπρεπε να έχουν τα παιδιά του κόσμου. Μια πατρίδα, ένα σπίτι, μια οικογένεια, μια αγκαλιά. Και κάπως έτσι στήθηκε το «Ως την άκρη του κόσμου», η παιδική παράσταση που παρουσιάζεται στο Θέατρο Καρέζη. O Xρήστος Χατζηαγγελάκης συμπράττει με την ομάδα «C for Circus» σκηνοθετώντας το κείμενο – «πειρατική περιπέτεια» της Μαρίας Παπαγιάννη. Η συγγραφέας μιλάει στο «Νσυν» για το έργο και το παιδικό θέατρο.

Συμφωνείτε κι εσείς πως τελικά σπίτι του καθενός είναι η φαντασία;

Οταν είσαι μικρός και δυσκολεύεσαι να χωρέσεις στα στενά όρια της κανονικότητας, η φαντασία είναι ένας καλός δρόμος για να φτάσεις εκεί που θέλεις. Να εξηγήσεις τον κόσμο, να κατανοήσεις τα προβλήματα, να ξεπεράσεις τους φόβους σου. Με αυτή την έννοια η φαντασία είναι ο δρόμος για το σπίτι.

Η καταστροφή που χρησιμοποιήσατε ως αφετηρία της αφήγησής σας πώς μετεξελίσσεται στην τέλεια αφορμή για περιπλάνηση;

Μια απώλεια είναι συχνά η αφορμή για να ξεκινήσει το «μια φορά κι έναν καιρό». Ολοι οι ήρωες όλων των παραμυθιών θα πρέπει να περιπλανηθούν, να διασχίσουν είτε ένα δάσος, είτε έναν δύσβατο τόπο, είτε δύσκολες καταστάσεις για να βρουν το «κακό», να το πολεμήσουν, να μην δειλιάσουν, για να τους αξίζει στο τέλος η ευτυχία. Η ευτυχία βέβαια δεν έχει το ίδιο πρόσωπο για όλους.

Ποια μηνύματα επιχειρείτε να στείλετε μέσα από το κείμενό σας στα παιδιά-θεατές;

Νομίζω ότι είναι αυτά που παίρνουν μαζί τους και οι μικροί θεατές. Από την πρώτη κιόλας παράσταση φεύγανε φωνάζοντας Ο-ΜΑ-ΔΙ-ΚΑ. Αυτό πρωταγωνίστησε και σε όλη τη διαδικασία δημιουργίας αυτού του έργου. Με την ομάδα «C for Circus» συμφωνήσαμε ότι κάτι που θέλαμε να πούμε είναι «μαζί θα πάμε μακριά». Αυτό μας ενδιέφερε και όχι να πάει ο καθένας μόνος του πιο γρήγορα. Επίσης οι μικροί ήρωες του έργου δεν έχουν τίποτα στα χέρια τους παρά μονάχα έναν χάρτη πειρατικό που τους οδηγεί στο σημείο Χ. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο χάρτης είναι η αφορμή για να ξεκινήσουν το ταξίδι. Ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Και αυτό είναι κάτι επίσης που θα ήθελα να το μοιραστώ με όλα τα παιδιά, και αυτά που αναζητούν ένα σπίτι, και τα άλλα που κρύβουν τους φόβους του σε όμορφους τοίχους: ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος.

Το σπίτι, κάτι δεδομένο για τα παιδιά του σύγχρονου δυτικού κόσμου αλλά κάτι άπιαστο για εκείνα του υπόλοιπου κόσμου που βρίσκονται στους δρόμους, στη δική σας προσέγγιση τελικά είναι μια ιδέα ή ένας τόπος συναισθημάτων;

Ναι, έχετε δίκιο. Φυσικά κάθε παιδί, όπου κι αν βρίσκεται, θα έπρεπε να έχει ένα σπίτι όπου θα ζει ανέμελο. Ενα σπίτι όπου θα παίζει, θα διαβάζει, θα νιώθει ασφαλές. Υπάρχει όμως και το άλλο σπίτι, εκείνο το σημείο δηλαδή που μπορείς να πεις «εδώ θέλω να είμαι και πουθενά αλλού». Με αυτή την έννοια το σπίτι κρύβεται μέσα μας, αλλά θέλει πολλά ταξίδια στα δύσκολα και στα όμορφα χρόνια, θέλει να περάσεις πολλά σύνορα για να φτάσεις εκεί.

INFO
«Ως την άκρη του κόσμου», κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Καρέζη (Ακαδημίας 3, Αθήνα, τηλ. 210-3636.144, είσοδος 10 ευρώ)