Γιατί οι χώρες πρέπει να φορολογήσουν το παγκόσμιο εισόδημα

Πρέπει να πληρώνετε φόρους για το εισόδημα που κερδίζετε μόνο εντός των γεωγραφικών ορίων της χώρας που είστε πολίτης ή για όλα τα χρήματα που κερδίζετε ανεξάρτητα από το πού; Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό, η Ινδία, η Κίνα και η Χιλή φορολογούν το παγκόσμιο εισόδημα. Η Δυτική Ευρώπη, η Ιαπωνία, ο Καναδάς, το Περού και η Κολομβία το τοπικό εισόδημα. Εάν ο κόσμος κινηθεί προς την παγκόσμια φορολογία και ενισχύσει ορισμένους μηχανισμούς ανταλλαγής πληροφοριών, ο αντίκτυπος στην ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς, ειδικά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, θα είναι πολύ θετικός.

Ιστορικά, η δυσκολία εφαρμογής φορολογικών μέτρων ήταν ένας λόγος να μη φορολογείται το παγκόσμιο εισόδημα. Αλλά αυτό αλλάζει καθώς οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και αρκετές άλλες χώρες του ΟΟΣΑ που φορολογούν το εισόδημα των αλλοδαπών πολιτών και φορολογουμένων τους πιέζουν για βελτιώσεις στην ανταλλαγή πληροφοριών. Επιπλέον, οι κανόνες για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες απαιτούν από τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και άλλες επιχειρήσεις να γνωρίζουν τους τελικούς δικαιούχους των οντοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών-κελυφών.

Ολο και περισσότερο οι αναπτυσσόμενες χώρες πιέζονται να παρέχουν σχετικές πληροφορίες για να βοηθήσουν άλλες χώρες να φορολογήσουν τους πολίτες τους. Για πολλές χώρες, και ειδικά για αναπτυσσόμενες οικονομίες, ένα πιο αποτελεσματικό και δίκαιο φορολογικό σύστημα συνεπάγεται υψηλότερη φορολόγηση του εισοδήματος κεφαλαίου. Αλλά αυτό θα απαιτούσε τη φορολόγηση τόσο του παγκόσμιου όσο και του τοπικού εισοδήματος, με την εφαρμογή να εξαρτάται από ένα διεθνές σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών.

Ενα τέτοιο σύστημα θα επέτρεπε στις χώρες να επιλέξουν υψηλότερη φορολόγηση του εισοδήματος κεφαλαίου χωρίς να φοβούνται τις εκροές κεφαλαίων, επειδή οι ιδιοκτήτες κεφαλαίου δεν θα απαλλάσσονταν από τη φορολογία στη χώρα προέλευσης. Η υψηλότερη παγκόσμια ανάπτυξη σε έναν κόσμο με ελεύθερη κινητικότητα κεφαλαίου απαιτεί παγκόσμια φορολογία και φορολογική συνεργασία. Δεν απαιτεί μια «παγκόσμια» κυβέρνηση που να φορολογεί και να ανακατανέμει. Οι χώρες θα είναι ελεύθερες να καθορίζουν τους δικούς τους φόρους, αλλά θα πρέπει να μοιράζονται πληροφορίες σχετικές με τον φόρο. Αυτό θα σταματούσε τις σημερινές προσπάθειες χωρών να προσφέρουν χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές και θα επέτρεπε στις χώρες να καθορίσουν πιο δίκαιους και αποτελεσματικότερους φόρους.

Ο Ρικάρντο Χάουσμαν είναι πρώην υπουργός Σχεδιασμού στη Βενεζουέλα και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος στην Inter-American Development Bank. Είναι καθηγητής στο John F. Kennedy School of Government του Χάρβαρντ και διευθυντής του Harvard Growth Lab