Γιατί βρε Ζιρού…

Κατά μια εντυπωσιακή σύμπτωση, ο Ολυμπιακός την τελευταία δεκαετία αντάμωσε πολλές φορές με την Αρσεναλ. Συνολικά τέσσερις. Το ενδιαφέρον είναι πως πάντα υποδεχόταν τους Αγγλους χειμώνα στο σπιτικό του (Δεκέμβριο μήνα) και πάντα έφτανε στις νίκες. Εκτός από μία! Το 2015. Ηταν η σεζόν που με τον Μάρκο Σίλβα στον πάγκο με ένα απίστευτο γκολ του Φορτούνη στο Λονδίνο, είχε έρθει ένα εκκωφαντικό 3-2 τον Σεπτέμβριο που άφησε εποχή!  Γιατί στην Αγγλία νικάς πολύ δύσκολα – αν βέβαια νικάς… Στη ρεβάνς, τελευταίο ματς, ο Ολυμπιακός περνούσε στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ ακόμη και με ισοπαλία ή ήττα στο γκολ, αλλά ο γάλλος κυνηγός Ολιβιέ Ζιρού δεν το διαπραγματεύτηκε καν. Γνήσιος Κανονιέρης, έκανε χατ τρικ, η Αρσεναλ έφυγε με το 3-0 και ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε με ισοβαθμία από τη συνέχεια της διοργάνωσης.

Το γκολ {CR}της ζωής του

Για τον Στέλιο Γιαννακόπουλο, όλη του η ποδοσφαιρική ζωή μπορεί να έχει ως εξώφυλλο εκείνο το γκολ, στις 17 Σεπτεμβρίου του ’97.  Σοφία που έφερε την έμπνευση. Πίστη για την επιτυχία. Αγάπη για την ομάδα. Ελπίδα για την κατάληξη του σουτ. Αντίπαλος η Πόρτο, για μια ομάδα που μάθαινε τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Αντεπίθεση με τον Ιβιτς, η μπάλα λίγο κάτω από το κέντρο στον εξτρέμ, σουτ – κεραυνός, 1-0! Τα υπόλοιπα ματς, τα άλλα τρία ραντεβού με τους Δράκους, είχαν μόνιμες νίκες για τον Ολυμπιακό στην έδρα του και ένα αξέχαστο 2-2 στην Πορτογαλία το ’98. Αλλά εκείνη η φορά και το γκολ – ορόσημο, το ωραιότερο στο Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν όπως η κάθε πρώτη φορά. Αλησμόνητη!