Θράσος

Μια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε κάτι στα social media με το υβριστικό σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Προφανώς η ανάρτησή της ήταν κάτι ανάμεσα σε κουταμάρα και σαχλαμάρα. Οι αντιδράσεις όμως ήταν πολλές.

Οι αστυνομικοί ξεσηκώθηκαν, η ΠΟΑΣΥ κατέθεσε μήνυση εναντίον της, ο Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε να ανακαλέσει και η ΝΔ κάλεσε τον Τσίπρα να την αποβάλει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι πρότειναν ακόμη και να της αφαιρεθεί η αστυνομική προστασία που δικαιούται.

Τελικά, κι αφού έγινε ρόμπα, η βουλευτίνα ζήτησε συγγνώμη.

Φυσικά, η υπόθεση θα είχε λήξει νωρίτερα κι απλούστερα αν είχε πει μια συγγνώμη από την αρχή. Αλλά αντί γι’ αυτό, προσπάθησε με τυπική παλαιοπασοκική κουτοπονηριά να τους την πει κι από επάνω.

Εστειλε μια επιστολή στην Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Πειραιά και τα έκανε χειρότερα.

Με την επιστολή χαρακτήριζε το υβριστικό σύνθημα «γνωστή στερεοτυπική φράση η οποία έχει καθιερωθεί στην ελληνική κοινωνία και ειδικότερα στις νέες γενιές».

Ετσι η βουλευτίνα εκτός από κουτοπόνηρη αποδεικνύεται και ανόητη. Αντί να δείξει λίγο θάρρος, προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από πολύ θράσος.

Λάθος. Διότι το θράσος ούτε κρύβει, ούτε κρύβεται.

Μόλις προ ημερών ο Φίλης δήλωνε με στόμφο ότι το Mega «ήταν στην αιχμή της μνημονιακής προπαγάνδας» αλλά έκλεισε «εξαιτίας των θαλασσοδανείων του» («ΤΑ ΝΕΑ», 7/12).

Ουδέποτε είχα μεγάλη εμπιστοσύνη στη δημοσιογραφική επάρκεια του Φίλη, αλλά πίστευα ότι τουλάχιστον θα έχει πληροφορηθεί πως «θαλασσοδάνεια» δεν υπήρξαν. Η Δικαιοσύνη ερεύνησε, δεν διαπίστωσε κάτι επιλήψιμο κι έβαλε τη σχετική δικογραφία στο αρχείο – επί ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα!…

Ηλπιζα ότι θα διάβαζε τουλάχιστον την εφημερίδα που διηύθυνε όταν ο Καρτερός κόμπαζε «εμείς σπρώξαμε στη χρεοκοπία τον Ψυχάρη και σε λουκέτο το Mega» («Η Αυγή», 11/7/18).

Ή όταν άλλοι αρθρογράφοι της ίδιας εφημερίδας επαίρονταν για τον «ηλεκτρονικό στρατό» που υπό τις διαταγές τους απειλούσε ένα κανάλι.

Αλλά το θράσος είναι η σημαία ευκαιρίας στην πολιτική. Αρκεί να μην έχεις άλλη σημαία και να αρπάξεις την ευκαιρία.

Ετσι μπορείς από βλακεία να βρίζεις «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» κι από φανατισμό ή κόμπλεξ να κλείνεις το Mega, αλλά μετά να κάνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα.

Οτι δηλαδή οι βρισιές δεν είναι παρά ένα στερεότυπο της νέας γενιάς κι ότι το λουκέτο το ζητούσαν «χιλιάδες διαδηλωτές» που γύριζαν σπίτι τους από την πλατεία των Αγανακτισμένων. Πάλι καλά δηλαδή που τους άκουσε ο Καρτερός!

Απλώς με το θράσος δεν πας ποτέ πολύ μακριά. Αλλά θέλει λίγο θάρρος για να το καταλάβεις.