Προκλήσεις

To δίλημμα είναι πάντα το ίδιο για έναν δημοσιογράφο. Να ασχοληθεί με ένα πρόσωπο που έχει εμφανώς περάσει τον Ρουβίκωνα ή να το αποφύγει για να μην τον διαφημίσει ακόμη περισσότερο στο ακροατήριό του; Οι αφορμές είναι έτσι κι αλλιώς καθημερινές και η κόπωση δεδομένη. Αλλά η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία: όταν το πρόσωπο αυτό έχει εκλεγεί με τις ψήφους των ελλήνων πολιτών, και άρα πληρώνεται από αυτούς, δεν μπορείς να αφήσεις ασχολίαστες τις προκλήσεις του.

Κι από προκλήσεις, η Νίνα Κασιμάτη άλλο τίποτα. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που προέρχεται από ιστορική οικογένεια του ΠΑΣΟΚ στον Πειραιά, επιβεβαιώνει τη ρήση ενός πρώην υπουργού ότι το χειρότερο είδος πολιτικού είναι οι «μεταλλαγμένοι πασόκοι». Αλλοτε υποστηρίκτρια του Γιώργου Παπανδρέου, έγραφε στο Twitter τον Απρίλιο του 2013, λίγες μέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης: «Κάτι μού λέει ότι κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στο Μαραθώνα της Βοστόνης. Αλλά, ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν».

Δεν τη μάζεψε κανείς. Ετσι, τον Αύγουστο του 2017 επανήλθε, χαρακτηρίζοντας τον Αρκά «απροκάλυπτο νοσταλγό παλατιανών πραξικοπημάτων και της χούντας των συνταγματαρχών». Η βουλευτής που είχε βγει φωτογραφία λίγους μήνες νωρίτερα στο Καστελλόριζο μαζί με τον Καμμένο, τον Κασιδιάρη και τον Χρήστο Παππά χαρακτήριζε τη ΝΔ ακροδεξιό κόμμα και κατηγορούσε τον δημοφιλή σκιτσογράφο ότι αναπολεί τη δικτατορία. Αλλά και πάλι δεν ίδρωσε το αφτί κανενός στο κόμμα της. Λογικό, και ηγετικά στελέχη τα ίδια έλεγαν.

Με αυτή την έννοια, το χθεσινό της σχόλιο για τους «μπάτσους» ήταν μάλλον μετριοπαθές. Και αν προερχόταν από κάποιον άλλον, θα μπορούσε να είναι και χιουμοριστικό. Το υπέγραφε όμως ένα μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, που πρέπει να προσέχει τη γλώσσα του ακόμη κι αν εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επιπλέον, η δικαιολόγηση του ολισθήματος ήταν ακόμη χειρότερη από το ίδιο το ολίσθημα. Αντί η Κασιμάτη να πει ένα «σόρι παιδιά, το παίρνω πίσω», ζήτησε και τα ρέστα. Με μια επιθετική ιερεμιάδα 500 λέξεων, ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε μια στερεοτυπική φράση που έχει καθιερωθεί στις νεότερες γενιές, κατηγόρησε τους αστυνομικούς για πολιτικά ελατήρια και κατέληξε με το απίθανο επιχείρημα ότι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε κανένας νεκρός πολίτης ή αστυνομικός, ενώ επί άλλων κυβερνήσεων έχασαν τη ζωή τους 19 αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας!

Αλλά φυσικά δεν θα υποστεί και πάλι καμιά κύρωση. Αντιθέτως, ο συνάδελφός της Γιάννης Μπαλάφας σκέφτηκε να πλειοδοτήσει με ένα άλλο χαριτωμένο, ομοιοκατάληκτο σύνθημα – προφανώς για να αποδείξει τον πλούτο της γλώσσας των νεότερων γενιών. Από τη μια μεριά, εξοργίζεσαι. Από την άλλη, βγάζεις έναν αναστεναγμό ανακούφισης: αυτοί οι άνθρωποι μέχρι πριν από λίγο καιρό κυβερνούσαν.