Μνημεία ποδοσφαίρου

Το ποδόσφαιρο ως άθλημα κρύβει μέσα του μια αμφισημία που δύσκολα γίνεται κατανοητή.

Για να νικά μια ομάδα, να φτάνει στους στόχους της θα πρέπει να ξέρει να παίζει καλό αλλά και ενίοτε κακό ποδόσφαιρο.

Ο Αγιαξ αποτελεί σύμβολο του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου και στη μήτρα του έχουν γονιμοποιηθεί οι μεγαλύτερες ιδέες των τελευταίων πενήντα χρόνων.

Στη σχολή του τα παιδιά μαθαίνουν πώς να επιτίθενται και πώς να αμύνονται, πώς να αποδίδουν καλό ποδόσφαιρο αλλά ποτέ πώς να παίζουν κακό ποδόσφαιρο.

Ερχεται λοιπόν μια ωραία πρωία που η Τότεναμ ή η Βαλένθια του υπενθυμίζει την αμφισημία του αθλήματος.

Του αρκεί μια ισοπαλία να φτάσει στον τελικό της σπουδαιότερης διασυλλογικής διοργάνωσης κι αυτός κυνηγά τη νίκη. Γιατί δεν έχει μάθει να κάνει κάτι άλλο. Και φυσικά χάνει.

Θέλει μια ισοπαλία για να συνεχίσει στη φάση των νοκάουτ αγώνων, προσπαθεί να παίξει αμυντικά αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί δεν το έχει διδαχτεί. Και φυσικά χάνει.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της ποδοσφαιρικής ιστορίας θα βρούμε δεκάδες περιπτώσεις «Αγιαξ» που έπεσαν θύματα αυτής της ναΐφ προσέγγισης των αγώνων και κατακρημνίστηκαν.

Η πλέον χαρακτηριστική είναι η Βραζιλία του 1982. Η κορυφαία ομάδα όλων των εποχών, καλύτερη και από τη Σελεσάο του 1970 η οποία όμως γνώριζε μόνο πως παίζεται το καλό ποδόσφαιρο.

Ο,τι απέμεινε απ’ αυτόν τον μύθο είναι το σημείο αναφοράς των αποτυχιών τους.

Η Μπαρτσελόνα του Μέσι ακουμπά στις παρυφές της Βραζιλίας του 1982. Την άνοιξη συμπληρώνει πέντε χρόνια από την τελευταία της νίκη στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ηττες όπως αυτή από τη Ρόμα και η περυσινή από τη Λίβερπουλ αποτελούν μνημεία του στρογγυλής θεάς και μαθήματα για όσους μπορούν να αντιληφθούν πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα άθλημα: είναι η ίδια η κοινωνία που εκφράζεται κλωτσώντας ένα φουσκωμένο τόπι.