Θέατρο {LF}του παραλόγου

Αν η παραποίηση των δεδομένων από τους Ρώσους, που, σύμφωνα με τη WADA, συγκάλυψαν τουλάχιστον 145 υποθέσεις ντόπινγκ των αθλητών τους, είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του αθλητισμού, τότε η ποινή που επιβλήθηκε είναι η μεγαλύτερη παρωδία στον κόσμο των σπορ.

Η Ρωσία δεν θα συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου αλλά οι αθλητές της θα αγωνίζονται κανονικά φορώντας – πιθανόν – λευκές φόρμες, χωρίς εθνόσημο, υπό τη σημαία με τους ολυμπιακούς κύκλους.

Ενα θέατρο του παραλόγου στο οποίο καλούμαστε να έχουμε όλοι ενεργό ρόλο. Θα βλέπουμε τη Μαρία Λασίτσκενε να κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο ύψος και θα λέμε «αθλήτρια που ανήκει στην ουδέτερη χώρα».

Θα αγωνίζεται η Εθνική Ρωσίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο και θα την αποκαλούμε «ουδέτερη χώρα», αλλά στις εξέδρες θα κυματίζουν ρωσικές σημαίες και οι Ρώσοι θα τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο.

Αστεία πράγματα. Μια δήθεν εμβρίθεια των καρεκλοκένταυρων της WADA που παρασυρμένοι από τον καταγγελτικό τους οίστρο καίνε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά.

Η συλλογική ευθύνη δεν μπορεί να υφίσταται σε περιπτώσεις ντόπινγκ. Κάτω από το χαλί της παραποίησης των στοιχείων ύποπτων δειγμάτων για ντόπινγκ βρίσκονται ονόματα και διευθύνσεις.

Κάποιοι είναι υπεύθυνοι και για την αλλοίωση των δεδομένων. Σίγουρα πάντως όχι η Λασίτσκενε. Αν η WADA δεν μπορεί να τεκμηριώσει κατηγορία για συγκεκριμένους αθλητές και παράγοντες, δεν έχει – ηθικά τουλάχιστον – το δικαίωμα να τιμωρήσει όλους τους αθλητές και τις ομάδες.

Αλλά ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει ούτε αυτό. Το μόνο που μπόρεσε να κάνει – και το έκανε πολύ καλά – ήταν να δώσει πάσα στα μίντια της Δύσης για να επιδοθούν σε μπαράζ αναλύσεων και αρνητικών σχολίων που θα έχουν επίδραση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε οι συναθλήτριες της Λασίτσκενε θα την κοιτούν με καχυποψία και ίσως κάποιες να τολμήσουν να αμφισβητήσουν την αθλητική της καθαρότητα.