Ολόκληρη την εικόνα

Ανακεφαλαίωση. Στις 6 Δεκεμβρίου, επέτειο του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το κίνημα διαδηλώνει ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία. Με δεδομένο ότι η αστυνομική αυθαιρεσία δεν εκδηλώνεται συστηματικά, το κίνημα έθετε στις διαδηλώσεις του διάφορα αιτήματα. Οι φοιτητές με τα στειλιάρια που καταλήγουν σε κόκκινες σημαίες είναι γενικώς εναντίον της κρατικής καταστολής και του νόμου που καταργεί το άσυλο και θεωρούν ότι δουλειά της Αστυνομίας είναι η τρομοκρατία, την οποία δηλώνουν ότι τη σπάνε στον δρόμο. Αλλά υπάρχουν κι άλλες συνιστώσες του κινήματος, οι μπάχαλοι, που εμπνέονται από υψηλότερα κίνητρα. «Ολική άρνηση του πολιτισμού για την ολική απελευθέρωση» λέει ένα από τα συνθήματά τους. «Στην κανονικότητα απαντάμε με Δεκέμβρηδες» λέει ένα άλλο.

Οι συγκεκριμένοι αγωνιστές, προφανώς, δεν κατεβαίνουν σε πάρτι. Εχουν συγκεκριμένο στόχο να τα σπάσουν. Γι’ αυτό και κατεβαίνουν στη διαδήλωση με κουκούλες και κράνη, με τους σάκους τους γεμάτους «πυρομαχικά»: πέτρες, εμπρηστικές βόμβες και μολότοφ. Φέτος δεν έγινε δυνατόν για τους περισσότερους να περάσουν «στο μέτωπο της φωτιάς» πολλά πολεμοφόδια, επειδή η Αστυνομία και γενικώς η «κρατική καταστολή» είχε σχέδιο αποτροπής των μπάχαλων. Και όντως, δεν συνέβησαν παρά ελάχιστα επεισόδια. Οι μπάχαλοι, μάλιστα, απογοητεύθηκαν τόσο πολύ ώστε μετέφεραν τις δολιοφθορές (σπασίματα ΑΤΜ και προσόψεων τραπεζών κ.λπ.) σε διάφορα περιφερειακά σημεία του Λεκανοπεδίου.

Παρ’ όλ’ αυτά, συγκρούσεις με την Αστυνομία έγιναν, γι’ αυτό άλλωστε και έγιναν συλλήψεις και κάποιοι παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη. Κάποιες από τις συγκρούσεις αυτές ήταν σφοδρές – και υπήρξαν φωτογραφίες και βίντεο που δείχνουν αστυνομικά όργανα να επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο και να χρησιμοποιούν άσκοπη βία, όταν ήδη είχαν προβεί στη σύλληψη και στην εξουδετέρωση των ταραξιών.

Είναι μια φωτογραφία ασφαλές τεκμήριο ότι έτσι έγιναν τα πράγματα; Οχι, το ξέρουν όσοι στοιχειωδώς έχουν ασχοληθεί με τη θεωρία της εικόνας, το ξέρουν και οι δικαστές. Μια εικόνα ή ένα βίντεο επέχει θέση μαρτυρίας, αλλά για να αποδοθεί μομφή χρειάζεται ανεξάρτητη έρευνα. Ορθώς, λοιπόν, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, στον οποίο έφτασαν οι καταγγελίες, παρέπεμψε τις κατηγορίες για κατάχρηση εξουσίας από τα αστυνομικά όργανα όχι μόνο σε ΕΔΕ, αλλά και σε μια ανεξάρτητη Αρχή, στον Συνήγορο του Πολίτη.

Για να περιγράψει κανείς το ζήτημα πρέπει, στοιχειωδώς, να θέσει όλες τις παραμέτρους του. Δεν άρχισαν ξαφνικά οι αστυνομικοί να ξυλοφορτώνουν κάποιους τύπους για τις ιδέες τους. Είχαν εμπλακεί προηγουμένως μαζί τους σε σύγκρουση, επιχειρώντας να απομονώσουν τη βίαιη δράση τους – κάποιοι αστυνομικοί μάλιστα κατέληξαν τραυματίες στο νοσοκομείο. Το θέμα που διερευνάται είναι αν ορισμένοι έκαναν κατάχρηση εξουσίας. Τα υπόλοιπα είναι κομμάτια κι αποσπάσματα που τροφοδοτούν κραυγές – τις εκβάλλουν κυρίως οι συριζαίοι, διότι έτσι αντιλαμβάνονται την πολιτική αντιπαράθεση.

*** Ο Γιώργος Καμίνης με διορθώνει ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν έδωσε ούτε ευρώ για την Ντοκουμέντα. Οφείλω την επανόρθωση. Η δημαρχία Καμίνη, είναι γνωστό, δεν σπατάλησε χρήματα και βελτίωσε τα οικονομικά του Δήμου. Η κριτική μου, πάντως, ήταν στο ότι ο Δήμος έθεσε υπό την αιγίδα του την Ντοκουμέντα και το αισθητικό της μήνυμα. Μια καλλιτεχνική εκδήλωση δικαιούται να έχει οποιαδήποτε στόχευση. Η Aρχή της ελληνικής πρωτεύουσας δεν είμαι σίγουρος ότι προάγει τους στόχους της προτείνοντας τέχνη που αποθεώνει την κρίση και τα ωραία ερείπια των συνεπειών της.

**** Τάδε έφη Δημήτρης Τζανακόπουλος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, χθες στη Βουλή, αναφερόμενος στα επεισόδια και στις καταγγελίες για αστυνομική βία στα γεγονότα εις μνήμην του Γρηγορόπουλου: «Δεν μπορεί να υπάρξουν οι όροι για στοιχειώδη πολιτική συνεννόηση. Τορπιλίζετε το πολιτικό κλίμα σε μια περίοδο που χρειάζεται συνεννόηση για τα ελληνοτουρκικά». Δηλαδή; Δηλαδή όταν στενοχωριούνται οι μπάχαλοι στα Εξάρχεια (πολύ νοιάξιμο για μια βίαιη και μηδενιστική υποκουλτούρα) υπονομεύεται η συναίνεση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά. Αν αυτό θεωρείται πολιτική ωρίμαση…

«Ενεργητική εξωτερική πολιτική»

Η αντιπολιτευτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά που αποφέρει η τουρκολιβυκή συμφωνία είναι απλή. Οι εκπρόσωποι του κόμματος στα ΜΜΕ και όπου αλλού τους δίνεται η δυνατότητα εκφώνησης μιας δημόσιας θέσης ισχυρίζονται ότι η σημερινή κυβέρνηση κάτι δεν κάνει σωστά. Τι; Αν πιστέψουμε τον Γιώργο Κατρούγκαλο, η εξωτερική πολιτική πρέπει να αποκτήσει πυξίδα και ενιαίο αρραγές μέτωπο και γι’ αυτό χρειάζεται «ενεργητική εξωτερική πολιτική». Ωραίο ποίημα, μόνο που δεν λέει τίποτα.

Κατ’ αρχάς χρειάζεται να σκεφτούμε τι είδους εξωτερική πολιτική θα μπορούσαμε να ασκήσουμε αν είχε ευοδωθεί το σχέδιο του πρώτου εξαμήνου του 2015 και η χώρα, μετά το δημοψήφισμα, είχε βρεθεί εκτός ευρωπαϊκού νυμφώνος. Αλλά και όσα συνέβησαν μετά το 2005 ήταν αποσπασματικά και πρόχειρα – η κυβέρνηση διά του υπουργού της Νίκου Κοτζιά ήταν εκεί όταν κατέρρεαν οι συνομιλίες στο Κραν Μοντανά, η δε σχέση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ερντογάν ουδείς μάς απάντησε πειστικά ότι δεν ορίστηκε από τη θέση των Τούρκων περί υπόσχεσης του τέως πρωθυπουργού περί επιστροφής των 8 φυγάδων αξιωματικών.

Προχθές, στην ΕΡΤ, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά Δημήτρης Κούρκουλας επισήμανε και την απουσία της Ελλάδας (των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) από τη γαλλική πρωτοβουλία που εκδηλώθηκε το 2017 για τη δημιουργία ενός νέου, ενισχυμένου μηχανισμού ευρωπαϊκής συνεργασίας στο πεδίο της άμυνας («Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επέμβασης»).

Λεπτομέρειες. Αμα υπάρχει «ενεργητική εξωτερική πολιτική», τι το ψάχνουμε…