Θραύσματα ουτοπίας

Πόσα Κύπελλα UEFA και Κυπελλούχων, πόσα Γιουρόπα Λιγκ έχουν στις τροπαιοθήκες τους οι ελληνικές ομάδες;

Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι ρητορικό αλλά δυστυχώς τα αυτονόητα δεν είναι και αυταπόδεικτα.

Το Γιουρόπα Λιγκ το υποτιμούμε ως διοργάνωση θεωρώντας το δευτεροκλασάτο. Αυτή η άποψη βέβαια θα αλλάξει από τη σεζόν 2021/2022 όταν θα παίζουμε στο Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ και θα δίνουμε μάχη για να αφαιρέσουμε τον δεύτερο προσδιορισμό.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο και όσοι το υπηρετούν έχουν μια οίηση αναντίστοιχη των επιτυχιών του. Θεωρούμε αποτυχία να μην προκρίνεται ο Ολυμπιακός στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ όταν ομάδες με τεράστια παράδοση, με συμμετοχές σε τελικούς και μεγαλύτερα μπάτζετ βρίσκονται στην ίδια ή σε χειρότερη κατάσταση.

Το Γιουρόπα Λιγκ το αντιμετωπίζουμε όπως οι γιατροί το αγροτικό τους.

Πέρυσι για παράδειγμα ο ΠΑΟΚ έλεγε πως δεν τον ενδιαφέρει η διοργάνωση γιατί θέλει να αφοσιωθεί στον στόχο της κατάκτησης του τίτλου.

Φέτος που ήθελε να διακριθεί, πέτυχε μια τρύπα στο νερό γιατί πληρώνει και θα συνεχίσει να πληρώνει, όπως άλλωστε όλες οι ελληνικές ομάδες, τις ευρωπαϊκές αμαρτίες του παρελθόντος.

Η προσπάθεια για διάκριση εκτός συνόρων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια α λα καρτ κατάσταση. Φέτος έχω άλλα στο μυαλό μου, του χρόνου θα παίξω στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Είναι μια αλληλουχία που όταν την αποσυνδέσεις θα κληθείς να πληρώσεις το τίμημα.

Ο Ολυμπιακός διεκδικεί αύριο το ευρωπαϊκό του οξυγόνο που είναι και οξυγόνο όλου του ελληνικού ποδοσφαίρου, μέσω της πρόκρισης στο Γιουρόπα Λιγκ. Για όσους εξακολουθούν να το μειώνουν ως διοργάνωση να υπενθυμίσουμε πως στη φάση των «32» θα συνεχίσουν συγκροτήματα όπως η Σεβίλλη, η Σέλτικ, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας, η Αρσεναλ – εκτός συγκλονιστικού απροόπτου -, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και πολλά μεγαθήρια μέσω του Τσάμπιονς Λιγκ.

Καιρός να αφαιρέσουμε το θραύσμα της ουτοπίας για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα στη σωστή της διάσταση.