Στα «δίχτυα» του Προέδρου

Θα εκλεγεί, εκ των πραγμάτων, έχοντας τη στήριξη της νεοδημοκρατικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως, θα είναι πρόσωπο τέτοιο που θα χαίρει ευρύτερης αποδοχής – θα έχει, δηλαδή, τη σύμφωνη γνώμη τουλάχιστον ενός κόμματος της αντιπολίτευσης. Οσο περισσότερα (και όσο μεγαλύτερα) τα κόμματα, τόσο καλύτερα για το προφίλ συναίνεσης που επιθυμεί να καλλιεργήσει το Μέγαρο Μαξίμου. Κι αυτή η συνθήκη, μαζί με την πολιτική παράδοση που θέλει ο προτεινόμενος Πρόεδρος να μην προέρχεται από την κυβερνώσα παράταξη, στρέφει το βλέμμα σε υποψήφιους από τον προοδευτικό χώρο.

Τι θα κάνουν, όμως, τα κόμματα της Κεντροαριστεράς; Από τη μία, το Κίνημα Αλλαγής έχει καταστήσει σαφές πως δεν πρόκειται να ψηφίσει οποιαδήποτε προσωπικότητα, πολιτική ή μη, που μπορεί να θεωρηθεί γαλάζια «κομματική υποψηφιότητα» – η ίδια η Φώφη Γεννηματά, στην περίφημη συζήτηση για τις βουνίσιες και τις θαλάσσιες αποφάσεις, είχε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της για κεντροαριστερό Πρόεδρο στον Μητσοτάκη. Η πλευρά της Κουμουνδούρου, ωστόσο, επιμένει να κρατά κλειστά τα χαρτιά της επί του θέματος. Στελέχη κοντά στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουν μιλήσει δημοσίως με θετικά λόγια για τον Προκόπη Παυλόπουλο και το ενδεχόμενο μιας δεύτερης θητείας. Ακόμη και μικροκομματικά να το δει κανείς, η δεδομένη στήριξη σε ένα πρόσωπο από τα σπλάχνα της ΝΔ θεωρείται πως φέρνει την ίδια τη ΝΔ σε δύσκολη θέση -αν όχι την ηγεσία, τουλάχιστον την κοινοβουλευτική της ομάδα.

ΤΟ ΚΙΝΑΛ. Από την άλλη, όμως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσέλθει στο τραπέζι με τη δική του κεντροαριστερή πρόταση, δυσκολεύει το Κίνημα Αλλαγής. Ανάλογα με το πρόσωπο, ο κεντροαριστερός φορέας, ακόμα κι αν θέλει, μπορεί να μην καταφέρει να βρει τρόπο να διαχωρίσει τη θέση του. Η τελική στάση του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμούν όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις του, θα αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η Κουμουνδούρου επιλέγει να χειριστεί τους θεσμούς: αν προτιμά, δηλαδή, να συμβάλλει εποικοδομητικά στη συζήτηση ή να χρησιμοποιήσει την προεδρική εκλογή για να «χτυπήσει» το Κίνημα Αλλαγής στο πλαίσιο διεμβολισμού του πολιτικού του ακροατηρίου. Θυμίζει σχεδόν την «εκ των πραγμάτων» σύγκλιση των δύο, αυτήν που στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτιμούσαν πως θα συμβεί ως φυσικό επακόλουθο της «Δεξιάς στην εξουσία». Μέχρι τώρα, πάντως, κάτι τέτοιο δεν έχει φανεί. Αντιθέτως, ΣΥΡΙΖΑ και Κίνημα Αλλαγής έχουν λειτουργήσει αυτόνομα εντός και εκτός Βουλής, με διαφορετικό αντιπολιτευτικό τρόπο και ύφος.

Σε όποια πλευρά κι αν κάτσει η μπίλια, το μόνο βέβαιο είναι πως συναίνεση σε ένα θέμα κατά βάση θεσμικό, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν εξασφαλίζει συναίνεση στην πολιτική καθημερινότητα. Κι αυτό ειδικά από τη στιγμή που δεν υπάρχουν σταθεροί δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το Κίνημα Αλλαγής – τόσο σε επίπεδο ηγεσίας, αλλά και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, δεν έχει καλλιεργηθεί κάποιου είδους συνεννόηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε «μέτωπο», παρά τις συχνές προτροπές της μεγαλύτερης πλευράς στη μικρότερη. Αυτό δεν σημαίνει πως, επικοινωνιακά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προσπαθούσε να εκμεταλλευθεί ένα τέτοιο σενάριο, ενώ το Κίνημα Αλλαγής θα έπρεπε να ξαναβγάλει από το συρτάρι το μέτρο των ίσων αποστάσεων. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αρκετά στελέχη του κεντροαριστερού στρατοπέδου δείχνουν να πιστεύουν πως, στην προεδρική εκλογή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα στοχεύσει δεξιά. Και, όταν τα δίχτυα είναι μεγάλα, δεν πιάνουν τα μικρά ψάρια.