Δάκρυα στο Μουσείο{CR}

Το προχθεσινό Σάββατο είχα αναλάβει να πάω με τρία πιτσιρίκια στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ξύπνησα ενθουσιασμένος και πήρα τηλέφωνο τη μητέρα τους. Μου το ξέκοψε. «Δεν υπάρχει περίπτωση. Ο γύρω χώρος θα μυρίζει δακρυγόνα. Κι αν ξαναγίνουν επεισόδια;». Την κορόιδεψα, της είπα ότι δεν ξέρει την πόλη στην οποία ζει, ότι έχει τουριστική ματιά – και έμεινα στο σπίτι να διαβάσω ένα βιβλίο. Τα πιτσιρίκια, με τη σειρά τους, δεν πρέπει να κακοπέρασαν, θα έλιωσαν στον καναπέ παίζοντας βιντεογκέιμ. Aλλά χάσαμε την ευκαιρία να δούμε και να μιλήσουμε για το άγαλμα του Ποσειδώνα, το ανάγλυφο από τα Ελευσίνια Μυστήρια, το αντίγραφο της Νέμεσης του Αγορακρίτου απ’ τον Ραμνούντα – που πάντα ξεχνάω ότι είναι αντίγραφο…

Μικρό το κακό, θα πει κανείς. Το Μουσείο θα είναι εκεί και σήμερα, και αύριο και κάθε μέρα. Και τα πιτσιρίκια θα είναι πάντα μια καλή πρόφαση, άσε που η μητέρα τους μπορεί να εγκαταλείψει την τουριστική ματιά στην Αθήνα, η οποία με τον καιρό ίσως γίνει πιο πραγματιστική, μετά λόγου γνώσεως.

Αλλά, άμα το ξανασκεφτείς, τουριστική ματιά στην πόλη έχουν σχεδόν όλοι οι επισκέπτες της που ερχόμενοι αφήνουν χρήματα, ενισχύοντας την πιο προσοδοφόρα επιτήδευση της σύγχρονης Ελλάδας, τον τουρισμό. Κι είναι υποχρεωτικό, όλοι οι ταξιδιωτικοί οδηγοί το προτάσσουν, όλοι αυτοί να πάνε στο Αρχαιολογικό Μουσείο, επειδή οι θησαυροί του είναι και δικό τους κτήμα, αναγκαίοι αναβαθμοί στη διαδρομή προς την κατάκτηση του πολιτισμού της σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας.

Πριν φτάσουν εκεί, ασφαλώς, θα έχουν περάσει από το πιο γκρίζο, το πιο υποβαθμισμένο μέρος του αθηναϊκού κέντρου, μια περιοχή στην οποία υποτίθεται οι φορείς της εναλλακτικής κουλτούρας της πόλης διεκδικούν το δικό τους καρτιέ. Αλλά κι αυτό δεν ισχύει απολύτως. Διότι ποια εναλλακτική κουλτούρα είναι αυτή που θέλει πλάι της ναρκωτικά, λαθραία, προστασία στα μαγαζιά, έλλειψη αστυνόμευσης, την αίσθηση της απειλής αν ενδυματολογικά ή φυσιογνωμικά δεν φέρεις πάνω σου ορατά σημάδια εναλλακτισμού και βρωμιά – πολλή βρωμιά, στους τοίχους και στα πεζοδρόμια;

Αυτό είναι το σκηνικό γύρω από το Μουσείο. Σε αυτό το σημείο έγιναν, ξανά, προχτές, οδομαχίες στο όνομα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που τον σκότωσε ένας αστυνομικός. Δεν ήταν παρεκτροπή σε μια πορεία μνήμης. Τα επεισόδια ήταν στόχος προειλημμένης απόφασης ενός ιδιότυπου κινήματος που, κάθε τρεις και λίγο, παίζει το παιχνίδι «εξεγερμένοι εναντίον ΜΑΤ». Οι συγκεκριμένοι «εξεγερμένοι» θέλουν να τα σπάνε, να λερώνουν, να κάνουν θόρυβο όποτε τους γουστάρει, να κοιμούνται στις καταλήψεις κτιρίων που ανήκουν σε άλλους, να χρησιμοποιούν τα πανεπιστήμια για χώρους παρασκευής εκρηκτικών ή διακίνησης λαθραίων. Θέλουν άλλους νόμους, τους δικούς τους, και ανοχή σε δικούς τους μηχανισμούς που θα τους επιβάλλουν.

Και κατανοούν ότι αυτό τελείωσε. Αυτοί που συνελήφθησαν στα επεισόδια της Παρασκευής, ήδη, έχουν να αντεπεξέλθουν σε κακουργηματικές κατηγορίες. Σκληρό, αλλά κάποια στιγμή κάποιος έπρεπε να το κάνει. Να δηλώσει δηλαδή ότι εδώ δεν είναι κράτος εν κράτει, αλλά η ίδια ελληνική επικράτεια, με τους ίδιους νόμους σε όλη την έκτασή της.

Σκληρό; Αναγκαίο κακό. Αβατα δεν πρέπει να υπάρχουν. Κι η πόλη είναι ανάγκη να απαλλαγεί από αντιδημοκρατικά στοιχεία που εκμεταλλεύονται την ανοχή της δημοκρατίας.

ΥΓ: Διαβάζω καταγγελίες ότι, στη διάρκεια των επεισοδίων, οι αστυνομικοί υπερέβησαν τα όρια του καθήκοντός τους. Οι καταγγελίες χρειάζεται να ερευνηθούν και, αν χρειαστεί, να καταλογιστούν ευθύνες. Χρειαζόμαστε επαγγελματική αστυνομία που δεν εκδικείται αλλά, απλώς, εφαρμόζει τον νόμο.

Ροζ φουστανέλες

Για το καυτό θέμα της χριστουγεννιάτικης διακόσμησης της πόλης τοποθετήθηκε χθες ο Παύλος Γερουλάνος, επικεφαλής του δημοτικού συνδυασμού «Αθήνα είσαι εσύ», εσωτερική αντιπολίτευση στο ΚΙΝΑΛ και πρώην υπουργός. «Δεν μπορείς σε μια κοινωνία, που έχει τρανταχτεί όλα αυτά τα χρόνια και θέλει να δει να επέρχεται μια κανονικότητα, να πηγαίνεις να κάνεις μια καλλιτεχνική παρέμβαση σε ένα πράγμα που είχε και που ήταν καλό. Είναι σαν να βγάλεις αύριο τους εύζωνες με ροζ φουστανέλες», δήλωσε, μεταξύ άλλων.
Ο Γερουλάνος λέει ότι τις παραδόσεις δεν τις πειράζουμε. Κάνει λάθος. Οι παραδόσεις αλλάζουν, επειδή αλλάζει ο κόσμος. Ολα αλλάζουν. Η Μεταπολίτευση του κρατισμού, για παράδειγμα, έχει δημιουργήσει μια αρνητική παράδοση στη χώρα – αλλά, παρά τη χρεοκοπία, αυτοί που υπερασπίζουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά της είναι περίπου οι ίδιοι που θα σοκάρονταν αν μια μέρα οι εύζωνες φορούσαν ροζ φουστανέλες.
Προφανώς οι αλλαγές είναι καλές και κακές, τμήματα των κοινωνιών, αναλόγως, τις επιδιώκουν ή τις σιχτιρίζουν. Οσο για τον στολισμό της Βασιλίσσης Σοφίας, κανονικότητα είναι όχι η μία ή η άλλη βερσιόν του, αλλά το ότι τσακωνόμαστε γι’ αυτόν. Οτι τσακωνόμαστε, δηλαδή, όχι για κάτι που θα επηρεάζει τις ζωές μας, αλλά για κάτι έλασσον, που απλώς προσκρούει στην αισθητική μας.
Μακάρι να κυριαρχούσε στη χώρα μια τέτοια δυτικόφρων κανονικότητα, κι ας ήταν τμήμα της και οι ροζ φουστανέλες. Ή όχι ροζ. Ή και όχι φουστανέλες.