Το φορολογικό από ιδεολογικοπολιτική σκοπιά

Δύο είναι οι βασικές ιδεολογικές διαφορές στον άξονα Αριστερά – Δεξιά επί του φορολογικού πλαισίου μίας χώρας. Αφορά τη σχέση «ενιαία φορολόγηση έναντι κλιμακωτής φορολόγησης σε συνάρτηση με το εισόδημα» και αυτή των «έμμεσων έναντι άμεσων φόρων». Αλλωστε, η φορολογία αποτελεί τη σημαντικότερη πηγή δημοσίων εσόδων μιας χώρας και στοχεύει στην κάλυψη των δημοσίων δαπανών, στην ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή διαμέσου της άμβλυνσης των ανισοτήτων.

Διαβάζοντας κάποιος τον φορολογικό νόμο διαπιστώνει πως η σχέση έμμεσων – άμεσων φόρων βρίσκεται περίπου στο 1,4 και υπολογίζεται να αυξηθεί στο 1,45 το 2020, ενώ οι έμμεσοι φόροι είναι εις βάρος των οικονομικά αδυνάμων διότι τα έσοδα λαμβάνονται από όλες τις κοινωνικές ομάδες ανεξαρτήτως εισοδήματος. Η ΝΔ είναι η πρώτη κυβέρνηση εκτός Μνημονίων που δύναται να μειώσει τους φόρους. Και κανείς δεν διαφωνεί επί της αρχής στη μείωση φόρων.Ομως, τι ακριβώς είναι αυτός ο νόμος;

1) Επιβαρυντικός: Ενώ μειώνει φόρους, αυξάνει έσοδα από φόρους κατά 1 δισ. ευρώ. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως οι έλληνες φορολογούμενοι θα πληρώσουν περισσότερους φόρους παρά τις μειώσεις σε ορισμένες κατηγορίες.

2) Αδικος: Λόγω αύξησης της σχέσης έμμεσων – άμεσων φόρων (βλέπε ΦΠΑ, καύσιμα, ηλεκτρονικές συναλλαγές, φοροδιαφυγή ως τρόπους αντιμετώπισης).

3) Μονομερής: Αφαιρεί περίπου 500 εκατ. ευρώ έσοδα κράτους από επιχειρήσεις, μειώνοντας από 28% σε 24% τον φόρο κερδών, ενώ απουσιάζει οποιοδήποτε κίνητρο προς επιχειρήσεις για προσλήψεις νέων εργαζομένων.

4) Τιμωρητικός: Ο στόχος 30% για ηλεκτρονικές συναλλαγές τιμωρεί όποιον δεν μπορεί να συγκεντρώσει το ποσοστό, ενώ κάποιος, μόλις συγκεντρώσει το ποσοστό, μπορεί να σταματήσει τη χρήση ηλεκτρονικής κάρτας.

5) Αποσπασμαστικός: Χρειαζόμαστε μία συνολική φορολογική μεταρρύθμιση, η οποία να δίνει προτεραιότητα στην κλιματική αλλαγή, στην 4η βιομηχανική επανάσταση, αλλά και το δημογραφικό.

Είναι αναγκαία η ανάδειξη της εφαρμοσμένης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησής του, όταν η σχέση έμμεσων – άμεσων φόρων πήγε από το 1,1 στο 1,4 – πρόκειται για τη χειρότερη αναλογία μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Ωραία, λοιπόν, τα συνθήματα περί πολλών, όμως στην πράξη έγινε αφαίμαξη και κατανομή σε επιλεγμένες ομάδες με ψηφοθηρικά ανταλλάγματα.

Για τη σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία, ο ένας δρόμος είναι να παρουσιαστούμε δήθεν ως οι προστάτες των αδυνάμων, όχι με όρους ισοδυναμίας, αλλά με όρους κυριότητας. Να θεωρήσουμε ότι είναι ιδιοκτησία μας. Να υποσχεθούμε όχι άρση της κατάστασης αδυναμίας, αλλά επαναφορά μας στην εξουσία και διαιώνισή της ως φυσική νομοτέλεια.Ο άλλος δρόμος είναι να σπάσουν τα κλειστά συστήματα που κρατούν τη χώρα μας πίσω. Και επιπλέον, να πετύχουμε μια νέα μορφή κοινωνικής απελευθέρωσης. Ο πολίτης θέλει θεσμούς χειραφέτησης, οι οποίοι δεν αλλάζουν ανάλογα με τις ορέξεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Η σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία αισθάνεται την ανάγκη να ξαναγράψει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με όρους που θα είναι σεβαστοί από όλους και όχι από τους λίγους.Ο πολίτης δεν έχει ανάγκη ένα κράτος προστάτη ή ένα κράτος διώκτη, που είτε τον διορίζει είτε περιορίζει την οικονομική ελευθερία. Αντίθετα, θέλει ένα κράτος αρωγό των ελευθεριών του, συμπαραστάτη, παρακινητή στην άσκηση των βασικών πολιτικών του ελευθεριών.Ο χειραφετημένος πολίτης δεν ψηφίζει μόνο για το συμφέρον του σε κάθε εκλογική διαδικασία, αλλά μεριμνά η ψήφος του να αφορά στο γενικό συμφέρον και όχι τις επιμέρους βουλήσεις φατριαστικών συντεχνιών.

Ο Στέφανος Παραστατίδης είναι γραμματέας Οργανωτικού του Κινήματος Αλλαγής