«Η Εθνική να μείνει {LF}στο απυρόβλητο»

Ανήκει στη συνομοταξία εκείνων οι οποίοι δικαιούνται (διά) να ομιλούν, όπως έλεγε κάποτε ο συχωρεμένος ο Μένιος Κουτσόγιωργας!

Το δικαιούται, το δίχως άλλο, κάποιος που φόρεσε τη φανέλα των Εθνικών ομάδων 273 φορές και μάλιστα σε όλη την γκάμα τους (παμπαίδων, παίδων, εφήβων, νέων, Β’ ανδρών, ανδρών) επί 18 συναπτά έτη: από τις 17 Ιουλίου του 1998 στην Μπρεστ της Γαλλίας σε ένα τουρνουά παιδιών ηλικίας 15 χρόνων κόντρα στην Ιταλία μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου του 2015 πάλι επί γαλλικού εδάφους (Λιλ), στον αγώνα για την πέμπτη θέση του Ευρωμπάσκετ με τη Λετονία…

Για τον Νίκο Ζήση η Εθνική ομάδα αποτελεί έναν διαχρονικό έρωτα, μια άσβεστη καψούρα, μια… λαμαρίνα που ακόμη τη δαγκώνει και ας βρίσκεται πια μακριά της: μακριά, αλλά και κοντά…

Το οξύμωρο σχήμα εξηγείται διότι διάγοντας την προτελευταία σεζόν της καριέρας του έχει αρχίσει ήδη να σκέπτεται το μέλλον του και να ξαναμπαίνει στο γαλανόλευκο τριπάκι…

«Δεν σκέφτομαι να γίνω προπονητής, αλλά σίγουρα θα παραμείνω στον χώρο του μπάσκετ. Θα με ενδιέφερε πολύ να ασχοληθώ με την εθνική ομάδα και να τη βοηθήσω απ’ οποιοδήποτε πόστο, εάν βεβαίως είμαι ικανός και εφόσον μου προταθεί» αποκαλύπτει ο 36χρονος γκαρντ, ο οποίος το καλοκαίρι μετακόμισε από τη Βαμβέργη στη Βαρκελώνη για να φορέσει τη φανέλα της Τζουβεντούτ Μπανταλόνα.

Ξενιτεμένος από το 2005 και έχοντας αγωνισθεί σε οκτώ ομάδες πέντε διαφορετικών χωρών, ο άλλοτε αρχηγός της Εθνικής είναι αποστασιοποιημένος από τα δρώμενα στην Ελλάδα, αλλά τα παρακολουθεί με ενδιαφέρον και κυρίως με αγωνία…

«Η υπόθεση με την επιστολή που έστειλαν οι παίκτες του Ολυμπιακού είναι περίπλοκη και ασφαλώς χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς. Τον Αντώνη Κόνιαρη δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά με τον Γιώργο Πρίντεζη και τον Κώστα Παπανικολάου παίξαμε μαζί και ξέρω πόσο πολύ αγαπούν και θέλουν να υπηρετούν την Εθνική. Αυτή η ομάδα πρέπει να βρίσκεται στο απυρόβλητο, πάνω απ’ όλους και πάνω απ’ όλα και είναι κρίμα να αναλωνόμαστε σε κόντρες που προκαλούνται από τις συλλογικές αντιπαραθέσεις. Εχουμε μια ευκαιρία να προκριθούμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν πρέπει να την απεμπολήσουμε…» σχολιάζει ο Ζήσης.

Η βεντέτα των αιωνίων και η περιρρέουσα τοξικότητα απείλησαν και έπληξαν κι άλλες φορές την «επίσημη αγαπημένη», αλλά ο θεσσαλονικιός γκαρντ είναι κατηγορηματικός. «Ακόμη και σε πιο ταραγμένες εποχές, όπως το 2010 με τη μεταγραφή του Σπανούλη από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό, κλείσαμε καλά την πόρτα και αφήσαμε την κόντρα έξω από τα αποδυτήρια της Εθνικής. Ολοι οι παίκτες κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τις ομάδες τους μέσα στη σεζόν, αλλά όταν συναντιούνται στην Εθνική γίνονται μια γροθιά».

Βεβαίως το πρόβλημα υφίσταται και αυτό βάζει από τώρα τον Ζήση σε μια διαδικασία σκέψης και μελλοντικής δράσης. «Δεν ξέρω πώς μπορούμε να το λύσουμε, αλλά εάν ασχοληθώ στο μέλλον με την Εθνική, ο πρώτος στόχος μου θα είναι να μείνει έξω από το περιβάλλον της η κόντρα των αιωνίων. Αυτό το θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ και αδιαπραγμάτευτο». Ο Ζήσης ετοιμάζεται να κρατήσει στην αγκαλιά του το τέταρτο παιδί του, που θα είναι πάλι αγόρι, αλλά εκτός από το επίδομα πολυτεκνίας δικαιούται και μια καλή σύνταξη, ύστερα από τόσα χρόνια που βουρλίζεται στα ξένα. «Το 2005 έφυγα με μαύρο δάκρυ όχι επειδή ήθελα, αλλά διότι είχαν αρχίσει τα οικονομικά προβλήματα στην ΑΕΚ και ο Γιάννης Φιλίππου με συμβούλευσε ότι αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση. Δεν περίμενα ότι θα φάω τα νιάτα μου στην ξενιτιά, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει εκ του ασφαλούς το μέλλον και νιώθω ευλογημένος για την καριέρα μου. Δυο φορές βρέθηκα παρά πολύ κοντά στην επιστροφή μου στην Ελλάδα, μια στον Παναθηναϊκό και μία στον Ολυμπιακό, αλλά δεν προέκυψε και πλέον στη φάση που βρίσκομαι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κλείσω την καριέρα μου στην Μπανταλόνα».

Θερινά μαθήματα κουλτούρας

Το περασμένο καλοκαίρι ο Νίκος Ζήσης έζησε μια συγκλονιστική εμπειρία, όντας προσκεκλημένος των Σαν Αντόνιο Σπερς στο Summer League. «Εκεί κατάλαβα τι σημαίνει οργάνωση στο κορυφαίο επίπεδο και οφείλω να ομολογήσω ότι κάθε στιγμή ήταν κι ένα ξεχωριστό μάθημα αθλητικής κουλτούρας».