Aντίδοτο {LF}στη διπλή {LF}πίεση

Οι εσωκομματικοί τριγμοί κόπασαν για την ώρα. Η πραγματική πρόκληση, όμως, για το Κίνημα Αλλαγής δεν είναι η καταπολέμηση της εσωστρέφειας. Το επόμενο διάστημα ο κεντροαριστερός φορέας θα βρεθεί αντιμέτωπος με δύο πεδία πίεσης, εκ δεξιών και εξ αριστερών – τα οποία έχουν άμεση ή έμμεση στόχευση την πολιτική του συρρίκνωση. Από τη μία, η ΝΔ αναμένεται να ανασύρει από το συρτάρι τον νέο εκλογικό νόμο. Και από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζει τη μετεξέλιξή του, επιχειρώντας ανοίγματα στην κεντροαριστερή βάση και προμοτάροντας τις πράσινες μεταγραφές του.

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ. Η επιλογή του εκλογικού συστήματος θα αποτυπώνει, μέσες άκρες, και τη διάθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη να πετύχει τη συναίνεση. Ενώ το Μέγαρο Μαξίμου έκανε πολλά βήματα πίσω στη ρύθμιση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, σ’ αυτή την περίπτωση έχει ξεκαθαρίσει, ήδη από την εμφάνισή του στη ΔΕΘ, πως αν ο εκλογικός νόμος δεν συμπληρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία, είναι πρόθυμος να πάει σε διπλές εκλογές. Οι 200 συνταγματικά απαιτούμενες ψήφοι δύσκολα θα βρεθούν, έτσι κι αλλιώς – μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται την επιλογή της απλής αναλογικής, ενώ τα μικρότερα κόμματα θα προτιμήσουν ένα αναλογικότερο σύστημα από αυτό που, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα διαρροές, επεξεργάζεται το υπουργείο Εσωτερικών. Για το Κίνημα Αλλαγής, όμως, το ζήτημα είναι κρίσιμο. Η κεντροαριστερή πρόταση είναι μεν αυξημένη αναλογική, ωστόσο με μέγιστο όριο μπόνους τις 35 έδρες – αυτό το σύστημα δίνει αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα περίπου στο 41,5%, δημιουργώντας συνθήκες για κυβερνήσεις ευρύτερης πλειοψηφίας, στη βάση «προοδευτικής προγραμματικής συμφωνίας». Αν, όπως πιστεύουν στη Χαριλάου Τρικούπη, η κυβέρνηση στραφεί σε μεγαλύτερα μπόνους, στην ουσία επιδιώκει την συνέχιση ενός δικομματικού διπόλου, ανάγοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε κύριο αντίπαλο.

ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ. Την ίδια ώρα, η πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα και η επικοινωνιακή διαχείριση των στελεχών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ δείχνει την προσπάθειά του να αγγίξει το κομμάτι του κεντροαριστερού ακροατηρίου που του γύρισε την πλάτη στις προηγούμενες εκλογές. Κι αυτό, κατά βάση, συγκεντρώνεται στο 8% που ψήφισε Κίνημα Αλλαγής. Γνωρίζοντας ότι, σε επίπεδο ηγεσίας, η συμφωνία είναι δύσκολη («όταν θα μπορούσε να υπάρξει μια ευρύτερη προοδευτική συνεργασία επέλεξε τον Πάνο Καμμένο, εφάρμοσε συντηρητικές πολιτικές και καλλιέργησε τον πολακισμό», έχει δηλώσει πολλές φορές η Φώφη Γεννηματά), η Κουμουνδούρου προσπαθεί να κερδίσει τη βάση. Επικαλούμενη, κυρίως, το πασοκικό παρελθόν όσων μετακόμισαν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Η λογική των μεταγραφών δεν λειτουργεί μόνη της – στον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να πλήξουν το Κίνημα Αλλαγής ως «δεκανίκι της Δεξιάς», ασκώντας σκληρή κριτική σε όσα κεντροαριστερά στελέχη αρνούνται το «προσκλητήριο διεύρυνσης». Κάπως έτσι, για παράδειγμα, το Κίνημα Αλλαγής κατηγορήθηκε πως καταψήφισε την αναθεώρηση του άρθρου 5 για την κατάργηση των διακρίσεων, πράγμα που, τελικά, στην ονομαστική ψηφοφορία αποδείχθηκε πως δεν ίσχυε.

ΚΩΔΙΚΟΣ «ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ». Πώς μπορεί να απαντήσει το Κίνημα Αλλαγής; Στη Χαριλάου Τρικούπη μιλούν για «παραγωγή πολιτικής» – φράση που στην πράξη μεταφράζεται σε αντιπολίτευση με εναλλακτικές προοδευτικές προτάσεις σε κάθε σημείο διαφωνίας, διάλογο για τα κρίσιμα ζητήματα, από τα ελληνοτουρκικά έως την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, και προετοιμασία της Συνδιάσκεψης που θα «καθαρίσει» το πολιτικό στίγμα της παράταξης. Αυτή η τακτική έχει διπλή στόχευση, αφενός γιατί «αποδεικνύεται στην πράξη η χρησιμότητα του χώρου» και αφετέρου γιατί έτσι βάζει σε πρώτο πλάνο τις πολιτικές αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος το τελευταίο διάστημα θεωρούν πως, αντιπολιτευτικά, έχει βρεθεί ένα βήμα πίσω.