«Στο θέατρο βρήκα {LF}την ασφάλεια που ζητούσα»

Η απουσία ενσυναίσθησης ακόμα κι ανάμεσα στους πιο στενούς ανθρώπινους δεσμούς. Τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας. Η ανάγκη να ανήκεις σε μια φυλή παρά τα όποια αδιέξοδά της. Αυτά είναι τα ζητήματα στο επίκεντρο των «Φυλών», της παράστασης που σκηνοθετεί στο θέατρο Σταθμός ο Τάκης Τζαμαργιάς για δεύτερη σεζόν, βασισμένος στο ομότιτλο έργο της Νίνα Ρέιν. Πρωταγωνιστής ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Μάνος Καρατζογιάννης, ο οποίος υποδύεται ένα εκ γενετής κωφό αγόρι που έρχεται αντιμέτωπο με το κάλεσμα της «φυλής» του. Ο ίδιος μιλάει στο «Νσυν».

Στη δεύτερη φετινή παρουσίαση του έργου, τι προκλήσεις αντιμετωπίζετε όσον αφορά την αίσθηση της επανάληψης;

Κατ’ αρχάς να επισημάνω ότι είμαι «άνθρωπος της δεύτερης φοράς». Θέλω να πω μ’ αυτό ότι πιστεύω στην επιμονή και στην πίστη που προϋποθέτει η επανάληψη μιας παράστασης. Ελλοχεύει βέβαια ο κίνδυνος του αυτοματισμού και της έπαρσης που ενδεχομένως να συνοδεύει την επιτυχία μιας παράστασης που επαναλαμβάνεται. Γι’ αυτό και η πρόκληση έγκειται στο γεγονός, ενώ βαθαίνει το αίσθημα και φτάνεις στην καρδιά του αποφεύγοντας τα περιττά, να παραμένεις ταπεινός και ανοιχτός ώστε να μπορούν να ξαναγεννηθούν τα πράγματα στη σκηνή. Σαν να είναι η πρώτη φορά. Να μη χάνεις αυτό το πρώτο καρδιοχτύπι. Τον «έρωτα» που νιώθεις για το πρόσωπο που υποδύεσαι και το έργο που υπηρετείς. Να μην είναι τίποτε δεδομένο. Οπως στις ανθρώπινες σχέσεις. Τότε η διάρκεια είναι ευλογημένη, όσο κι αν δεν είναι ζητούμενο της εποχής που διανύουμε.

Μέσα στη σιωπή του ήρωά σας, ποια εκφραστικά μέσα χρησιμοποιείτε για να τον αποδώσετε;

Κάθε κίνηση, κάθε ήχος, κάθε βλέμμα σημαίνουν κάτι. Αποδίδουν το αίσθημα της στιγμής του ήρωα, του Μπίλι. Αλλά αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως στο θέατρο, πόσω μάλλον εδώ που πρόκειται για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που δεν εκφράζεται ο ψυχισμός του σε έναν μονόλογο, αλλά ξεδιπλώνεται σταδιακά σε όλο το έργο. Αρα η επιλογή των εκφραστικών μέσων που κάνεις οφείλεις να είναι ιδιαιτέρως ακριβής. Και βέβαια τίποτε δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι προφανές. Ας πούμε, σε μια βουβή σκηνή του ήρωα μου πήρε αρκετό καιρό στην πρόβα ώστε να αντιληφθώ ότι ο τρόπος που ακούει διαβάζοντας τα χείλη των υπολοίπων εκφράζει ένα πολύ σημαντικό για αυτόν αίσθημα όχι μόνο τη δεδομένη στιγμή: τη βαθιά αγωνία του για την κοινωνικοποίησή του. Στο κείμενο δεν έγραφε καμιά σκηνική οδηγία σχετικά η συγγραφέας. Επρεπε λοιπόν να σκύψουμε στις ανάγκες του ήρωα, ώστε να οδηγηθούμε σε αυτή την υποκριτική επιλογή, που προκύπτει από τη χειλεανάγνωση με την οποία επικοινωνεί ο Μπίλι.

Εσείς σε ποια φυλή νιώθετε ότι ανήκετε;

Από μικρός ένιωθα ότι ανήκω στο θέατρο. Χωρίς να μου είναι απολύτως συνειδητό. Αργότερα, με τον θάνατο του πατέρα μου, ένιωσα πιο συνειδητά τη σύνδεσή μου μαζί του. Ισως με τη μοιραία διάλυση της οικογένειάς μας να βρήκα εκεί την ασφάλεια που ζητούσα. Στον ίδιο χώρο δηλαδή που μου ξυπνούσε την ανασφάλεια. Στο θέατρο που έγινε πια η οικογένειά μου. Ολοι έχουμε βλέπετε την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, «το σύμπαν είναι τρομακτικό»… Το θέμα είναι να σεβόμαστε την επιλογή του άλλου, την άλλη θέση, την άλλη φυλή.

INFO{CR}«Φυλές», κάθε Πέμπτη έως Κυριακή στο θέατρο Σταθμός (Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα, τηλ. 210-5230.267, είσοδος 10-15 ευρώ)